leygardagur 5. desember 1987síða 21

í 139 — 5. desembe A Foto: Kalmar Tvær veðurbardar knýtt ar hendur verða raktar fram móti mær. Aftanfyri sæst barnsliga, smílandi eygnabráið, sum vil gleða meg við eini gávu. Tað er Ove Joensen úr Nólsoy, sum spyr, hverja hond eg velji? Í einum evarskaliga lítl- um sekundi hugsi eg: — Bara hann ikki gevur mær onkra virðismiklan lut, sum eg ikki kann taka ímóti. Eg velji, og Ove heldur síðani hendurnar aftur um bak, blandar væl og virðis- liga, og rættir síðan annan nevan fram móti mær, við lótum, sum fjaldi hann ein gimstein í hondini. Nú skal eg blunda, með- an hann leggur gávuna í hond mína, samstundis sum hann biður meg ikki hyggja fyrr enn hann sigur til. Eg so geri. Tveir lutir merki eg í lógvanum, og tá eg fái boð um at hyggja, liggja tveir skeljasteinar í alskyns lit- um í hond míni. Teir eru so vakrir, at eg beinanveg- in hugsi, at hesar kann eg fáa gjørt til eitthvert prýði sum minni um hesa skemtiligu letu saman við Ova í barnaheimi hansara í Nólsoy. 107 198 / Hugleiðingar um eina vitjan hjá Ova Joensen, sála í Nólsoy: l— Roysnisverk og menniskjansligt virði Seinni gjørdi eg av, at skeljasteinarnir als ikki skuldu nýtast til prýði, ti eg fór ongantíð at duga í orðum at siga frá letuni, tá eg hátíðarliga fekk handað tveir skeljastein- ar, sum vóru íeir virðis- miklastu gimsteinarnir í verðini. Ove hevði í síni tíð heintað skeljasteinar- nar á Fitjioyggjunum, har hann búði eitt tíðarskeið. Skeljasteinarir = fingu síðan eitt fast pláss í goymslu mínari, har teir frameftir fara at liggja. Av og á havi eg tikið teir fram, hugt at teimum og hugsað um Ova. Tað fari eg frameftir at gera, nú Ove Joensen ikki er mill- um okkum meir. Tá eg hoyrdi sorgarboð- ini um Ova, leitaði hugur mín beinanvegin til Nóls- oyar og barnaheimið hjá honum, har missurin sein- astu árini hevur verið so stórur. Mamma Ova, Ole- vina, var stavnhaldið hjá soninum, sum heilar tríggjar ferðir legði út á hav at rógva til Danmark- ar. Eg hugsaði um mamm- una, sum stillisliga segði mær frá, hvussu bangin og ótrygg hon hevði verið um sonin á hesum ferðum. Nú rann fram fyri meg, at hon ongantíð aftur få» ot vera ótrygg um Ova, og hvussu nógv hesin trygg- leikin kostaði eini mammu. Harnæst leitaði hugur mín aftur til tær mongu ferðiranr, tá eg sum blað- fólk hevði hitt og skrivað um legna nólsoyingin, sum var so lættur at koma á tal við. Ikki allar royndir hans- ara eydnaðust, og mangan var hann fyri bakkasti, men tó so — hann megn- aði kortini at gera dreym- in til veruleika — tann stóra avbjóðingin, sum hann persónliga hevði sett sær fyri at vinna á. Tí er tað bert so náttúr- ligt fyri meg, nú at skriva tí seinastu greinina um Ova Joensen. Eg veit, at honum hevði dámt tað væl. Tá alt hóvastákið var av, ta ferðina, tá Ove kom heim aftur úr Danmark, setti eg mær fyri at gera samreðu við hann. Tað var tó eingin lett uppgáva at fáa Ova á tal gjøgnum telefonina, sum ljóðaði upptikin, hverja ferð tú lyfti horninum á. Einastu ráðini vóru at fara til Nólsoyar, men fyrst var at ringja ymsa staðni til bygdarfólkið í Nólsoy at spyrja, um tey høvdu sæd Ova har úti, um hann var i bygdini 0.s. fr. — Jú, hann var heima, vistu tey at siga. Síðan oman á strand- farabátin at fregnast, um teir hevdu fraktað kenda nólsoyingin til Havnar henda dagin. Nei, Ove var heima. Teir bóðu meg bara koma við. Eg so gjørdi, og rætt var. Ove var heima og vit prátaðu allan seinnapartin, til strandfarabáturin um kveldið fraktaði meg aftur til Havnar. Hetta var ein av teim- um degunum, tá tokan lá stillislig oman yvir bygd- ini og regnið bert hoyrdist so hugnaligt inn gjøgnum keksvindeygað, har vit sótu og prátaðu um alt millum himmal og jerð — tó mest um tað, sum seinni skuldi blíva til eina grein í Sosialinum. Ove var tíðindafróður maður, og dugdi so ómeta- liga væl at siga frå. Tað veit alt Feroya fólk, sum hevur fylgt við, tá hann hevur verið at hoyra í Út- varpi og aðrastaðni. Hann var opinskáraður, sum slík fólk ofta eru, ið hava leitað langt burtur úr heimlandinum og hava upplivað so nógv, sum 5 | | Ove hevði. Hann var eisini skemtingarsamur, tí hann segði alt, sum kom fram í huga hansara, og gjerdi seg ongantíð til hátíðarlig- an hevuðspersón, sum visti og dugdi alt. Kortini varnaðist ein beinanvegin, at hóast hann var opin- skáraður, so leyp hann ongantíð framav. Hann visti, hvussu langt hann vildi fara fyri at nekta for- vitni mítt, og hóast eg royndi at eggja honum til at siga meir, so var hann treiskur. Innast inni var Ove smæðin og vildi ikki greiða frá, hverjar fram- tíðarvónir hann setti sær, eftir stóra roynisverkið, hann hevði framt. Nú kunnu vit siga so nógv um at Ove Joensen hevur lagt árarnar inn, hevur róð seinasta róð- urin, og hvat vit annars nýta av myndberingum, tá deyðin vitjar á so óhóskandi hátt, sum tað altíð kennist, tá ungfólk og fólk í besta aldri verða skrykt burtur. Viðvíkj- andi Ova, so er myndaber- ingin kanska ikki skeiv, tó at tað altíð er torfert at skilja. Sum smágenta hoyrdi eg ofta, tá tey vaksnu tos- aðu saman, um fyribrigdi, at ein maður hevði lagt ov Síða 21 nógv fyri, hevði sprongt seg sjálvan, ella spent bogan ov hart, o.s.fr Hetta var í eftirkrigsårun- um, tá talan ofta var um sjómenn, sum hevdu verið fyri ógvusligum hending- um. Kanska legði Ove so nógv fyri í lívsverki sín- um, at rivur komu í lívs- boga hansara. Kanska hevði hann megnað at fingið hesar rivur at vaksa saman aftur, um lív var honum lagað og hann hevði fingið seinnu helvt av lívsskeiði sínum á fold- um, áðrenn deyðin náttúr- liga kom til hansara. Slíkir spurningar verða ongantíð svaraðir, tá deyðin óvæntað setir inn og kvettir lívstráðin, og tað noyðast ell menniskju at góðtaka. Eftir eru minnini, og eg farið ongantíð at gloyma letuna í barnaheiminum hjá Ova, tá hann rætti mær skeljasteinarnar, sum eingin visti skuldi blíva eitt virðismikið minni um ein persón, sum ikki er meira. Dagny Joensen —A—ATAAFFF|F———————————KHÆEÁ