leygardagur 7. mai 1988síða 21

——— á ——— a stskdl esse LE er, men er skjótur at ir 1Dp nå Nesa sto nannamúgvu, sum tann orvitni eygleiðarin hann ter hendi so mangt, um verður ov drúgt at sigå Irå nu nen eg jaldi, at eisini henda lendingin iVsir enn ein sart av ti so fjalbroytta ersøninum, ið Hermann bangin 1t taka av eimi av- i Ongantíð }jóðing g kundi hon era eitt journalistiskt Coop 30 ongantíð etur Hermann virkaði eis- ni mesta partin av lívi sínum sum journalistur t minnast hann m.a. frá útvarpinum og frá Myndablaðnum Sum John Sigurd so væl lýsti Hermann nú um dagar nar, so var hann maður n, ið fann uppá, men sum ikki altíð hevði bindindi til at halda eingi á í tí sama. Á ferð »kkara í Egyptalandi var Hermann tó bara hin føddi journalisturin, kanska tí at her alla tíð- ina hendi okkurt nytt og spennandi. Hermann hevði evni og gávur at leita fram eina góða segu. Við sínum opna lyndi og góða mussa- skeði kundi hann koma í samband við hvenn tað skuldi vera uttan nakað hóvasták. Har var bara fast, tá Hermann fann eitt »offur« til eina góða søgu. !in hending úr Cairo lýsir hetta sereyð- kenni hansara so væl. Vit vitjaðu ta stóru og glæsiligu Muhammed Ali moskéina. Óvanliga heitt var henda dagin, so Hermann var farin eitt sindur undan okkum at finna okkurt leskandi. Bráddliga kemur hann stórleypandi aftur og biður meg koma alt fyri eitt. — Ferðin er bjargað, vit hava fingið bestu seguna við heim, sigur Hermann og peikar av- gjerdur yvir á ein heldur breiðvaksnan og frynt- ligan egyptara. — Hatta er eingin minni enn mentamála- ráðharrin í Egyptalandi, og hann vil fegin tosa við okkum, sigur Her- mann, meðan hann krutlar okkurt niður á ein sigarettpakka. Hetta eru »stikkorå« til spurn- ngar til mentamálaráð- harran. Og tað liggur ræðið fyri hjá Hermanni. Málkenur sum hann er, improviserar hann nak- rar spurningar og segan er i »kassanum«. Næst- an barnsligt kæti var á Hermanni aftaná hesa sjáldsomu hending. Jú, hann hevði so sannliga rættiligt blaðmannablóð í æðrunum. Men Hermann var so ikki bara hann, sum tók til sín av upplivingum. Hann var so sanniliga eisini tann, ið gav eðrum burtur av sínum mongu gávum. Minnist serliga sein- asta kveldið umborð á Nilbátinum. Har var ym- iskt undirhald. Hermann settist sjálvboðin við klaverið og eftir lítlari letu vóru tey meira enn 100 ferðafólkini full- komiliga ovfarin av spæli og sangi hansara. Rundan um Hermann vóru týskarar, fransar, skotar, amerikanarar, italiumenn, danir, eysturrikarar 0.0. Til samans vóru ikki færri enn 11 ymsar tjóðir umboðaðar her umborð og Hermann gjerdi tað, sum fáur hevði kunnað gjert honum eftir. Eitt lag fyri og annað eftir spældi og sang hann — til hann hevði spælt og sungið á øllum hesum mongu tungumálunum. Ja, eisini her — so langt heimanifrå kundi Hermann gera seg galdandi við sínum lætta spæli og serstaka góða máli. Men hóast tú mangan upplivdi Hermann sum káta entertainaran, undirhaldaran, skemtar an og frásegumannin, so var hann kortini eisini eitt sera álvarsamt og djúpthugsandi menn- iskja, sum legði sær í geyma alt tað hann sá og hoyrdi. Hann hevði stór- an áhuga fyri skaid- skapi, fyri segu og ment an, men ikki minst fyri gerandisdegnum hjá tí vanliga fólkinum, manninum á getuni. Og júst hesi eyðkenni hans- ara komu so væl til sjóndar á ferð okkara í Egyptalandi. Í hesum landi við síni stórmætu seguligu fortíð og ríku mentan eðrumegin og so sínum livandi fólkalívi hinumegin fekk Her- mann nakað av sínum innasta tervi nektaðan. Minnist hvussu tað hugtók hann at síggja, at mitt í hesi islamisku oasu fanst og treivst ein hin elsta kristna sam- koman í heiminum — koptararnir — í besta blóma. Hetta at religónir og jr NETTET * . “ fólk á henda hátt kundu liva lið um lið gjerdi stórt inntrykk á Her mann. Toleransu skírdi Hermann nev niliga sum em av okkara størstu menniskjansligu egin- leikum. Fólk, ið vóru órættvíst viðfarin, áttu eisini ein góðan vin í Hermanni. Minnist hvussu hann alla tíðina á ferðini í Egyptalandi tosaði um nubiararnar, hetta so prúða og svarta fólkið, ið gjøgnum ártúsund hevur tænt skiftandi faraoum, og sum nú hev- ur fingið ta syrgiligu lagnu at vera víst úr heimplássum sínum við gróðrarríku Nilánna og út til fátækslig oyði- markareki — fyri harvið at geva pláss fyri nýggju teknifreðini Áswan byrgingini Hermann skuldi hitta nubriararnar fyri ein- hvenn pris. Hetta hevði hann sett sær fyri. Og tá vit komu til Aswan og ferðalagið skuldi vitja grótbrotini hjá gomlu egyptarunum, segði hann stutt og greitt, at hann ætlaði sær til eina nubiska landsbygd uttanfyri býin. Og so bleiv Tá vit høvdu koyrt i hýruvogni í fleiri tímar, komu vit til eina av teimum nýggju niður- setubygdunum hjá tvingsilsfluttu nubiaru- num, hesum fyrr so stolta og vakra fólki. Tað, sum kom burturúr teirri vitjanini, kann ikki lýsast í stuttum her, man skal eg bert siga, at Hermann fekk almiklan tokka til hetta fólkið. Hermann kundi vera ógvuliga ótolin og rast- leysur. Honum dámdi best at vera millum onn- ur fólk. Ikki gekk altíð, sum hann vildi. Minnist so væl hending úr Suðuregyptalandi, har Hermann varð noyddur til at lata sær ótolni og rastleysheit lynda. Vit hevdu júst vitjað risastóru standmyndina av Ramses 2 Á bu Simbeli nærhendis narkinum til Sudan Fad var henda stand myndin og aðrar við. um ST var við til at fíggja flyting av orsakað nýggju Aswan-byrg- ingini, ið gjørdi, at stórt landaøki varð lagt undir ala A fturkomnir til Áswan skuldu vit alt fyri eitt fara víðari við flogfari til Cairo, har vit dagin eftir skuldu vitja vyramicdu PA ; R ett g tronglig øllinum henda partin ler I il otolin. + 1 ir til Cair var oO 1OEVU! inn troðkar seg framat diski- num og sigur frá, at har skulu liggja tvær Dilet tir til okkum báðar E, sum standi nakað írá, niklan orða hovri nú dyst millum Hermann og bilettdamuna, og tað er ikki sert sum Her mann veipar við ern num og roynir at fáa hana at skilja steðuna, vit eru Ongar bilettir?, sig ur Hermann spyrjandi g Sigur, at vit mugu og skulu til Cairo, tí vit hava bert ein dag ettir landinum, g okkum tervar enn at Vitja pyra- midurnar Hermann leggur pressukort á diskin. Einki hjálpir jú vit skulu fáa eina bilett, so má annar okk ara bíða til kveldið eftir Sveittin rennur nú niður eftir andliti hansara og Hermann er eina letu er kymlaður. Hann veit, hvussu ótolin og rast leysur hann sjálvur er, og hann orkar ikki long- ur henda nógva hitan. Men hann veit eisini, at eg eri upptekumaðurin. Og tekur hann so ta tungu avgerð, at eg skal fara til Cairo og hann verða verandi í Aswan. — Eingin Egypta- landsfilmur uttan pyra- midur... kemur frá hon- um, og hann leggur mær nú eina við at fara til Cairo beinanvegin. — Eg skal royna at klára meg, hóast tú veit, at eg eri ótolin, sigur Hermann og vit skiljast. og vit komu heim- aftur til Feroya í øllum góðum. Pyramidu- myndirnar høvdu vit eis- ini fingið. Hermann er nú farin g letur eftir seg eitt stórt tómrúm. Eftir hann liva tó minnini um eitt heitt og kensluríkt og skapandi menniskja. Hvíl í friði mín góði vin ir Jan