týsdagur 13. desember 1988síða 14

) 13. desember 1988 Havnar kirkja 200 ár: U Mátti Gud eisini frameftir signa kirkjuna í Føroyum til framhaldandi at boða fólki okkara, at bjargingin finst bert hjá honum, og tað fólk. sum vendir honum bakið, hevur longu valt tann vegin, sum ber av leið, og sum | leiðir í óúrkomandi ófori, segði Hans Jákup Joensen, sóknarprsetur, m.a., tá hann helt prædiku í Havnar kirkju sunnudagin í samband við at Havnar kirkja er 200 ár. Vit prenta prædiku hansara okkara og verða við okkum allar dagar alt til ið heldur ikki hitt besta heimið á hesum foldum varð plantað á fyrst sinni hav Sjálvsagt = kemur hiðani fekk hon fyrstu okkurt afturat, og eitt og „Ísrael, tú kemur tær í veittu okkum ta trygd og oføri, ti einans hjá mær er bjarging« (Hosea 13,9 Bubers týðing) Sum menniskju standa vit tær semdir, sum treytaðu liv okkara Heimið var staðið. har vit frameftir fingu hevi at vaksa upp og liva fyrsta partin i fødslu sina, og her fekk hon so mikið gott i beinini, at henni varð liv lagað. Ti ein og hvør råt må hava annað broytist við tidini Men saman um tikið fingu vit við okkum eina lívs uppfatan og eitt sidalag børnum ti eisini tad kann veita sínum skjól er lagt undir tey viður skifti og knýtt at teimun veraldar enda. Alt virki á sjógvi og landi varð tú útint sambært ti sannter ing, at sum ikki Harrin bvggir húsið irbeiða tíð í ávísum samanhang mannalívi okkara í trvgg- nakað at standa í og liva sum var ein heild. Ti er tað meguleikum sum her ggl Hes samanhang leika og uttan sturan fyr: 1 innars kemur tað at n spurningur um tanda okkur boðið rå smiðirnir INnKIS« kunnu vera ymisk, men rgindegnun Har ganga, sum skaldið sigur kunnu taka ávísar partar ódnirnar herja Sjónliga umboðið fyr ; er ið til at 1 la | nýttist okkun kki a at »urtin hon følnar og burtur úr hesi mentan og im, tá ið deyðans ha esa uppta var kirkjan ; kkar £ i mihald gjalda fyri uppihaldið erður ikki drúgv, er rót kortaini varðveita hana kal siglas 1 sækja stat Sjál rnið gr meining. Summi teirra heldur skuldu vit gera leysur stelkurin hin sum lívsgrundarlag okk okkum skjól, og ýtis sti og ski at kirkju lja vit g onnu ykkun verd til tað stinni«. Jorðildið, sum rót ra í framtíðini okkum skjól, sum ikk húsið var ødrvisi enn øll vast | nur Heimið stóð opið fyr okkara stóð í og vaks upp Ur kristnur jóna Sj aldas eir meguleikar onnur hús. Hon var Guds ða t tandandi. so okkum hvussu annars í, var feroyska mentanir eru hesi sé nhang givir sum hesin heimur hevur at hús í býnum ella bygdini í i okkum er lív lagað, visti vid, og hagar kundu við sínum serligu eyð iv Gudi. Á henda hátt bjóða. Forfedrar okkara har var Gud hjá skapningi Á neðan onnur í eina a vit leita og sekja okkum kennum. Hon var tann hevur Gud givið okkum stu. hver ið kundi veita sínum, og har tók frelsarin i Tier burturvilsta barn sítt í fevningin Har hann gerning sín við okkum, og hann fór eisini um hetta skj sum eyð VÍSSA tei menniskjum eina Sø ættararvurin, kendi tað umhvervið, har vit vuksu upp, lærd av og arvad frå ættarlidunum arkaða tíð vórðu við til skjól. eisini tá ið vit til trygd í hesum av synd og gamla feroyska mentanin byrjaði óndskapi heimi Tann trygdin, sum hesi okkara fánýtis sektu okkum tað at mynda in Nøkur av teimum vóru allar aðrar staðir merkta gjøgnum súrgað av sann týdningarmiklari enn Men heimið var eingin førøingini um, at í síðsta mnur, tí tað vóru tey, sum útovggi avbyrgd frå um sum undan vóru farin samanhang geva hinum enda er tað bert ein at vera hjá okkum, tá ið góðu okkum tann trygg heiminum og uttan sam Hon er tann ferningur, einstaka. er tó avmarkað, einasti, sum menniskju bar ímóti endanum, : leika og ta vernd. sum band vid hann. Sum føroy- sum vit fingu vid okkum á — og er fyrst og fremst ætlað kunnu hava fult álit á, og trúgvur ti lyfti, hann gav í neyðug var fyri lívið. Tað ingar viksu vit upp í før- lívsferð okkara, og tann at byrgja upp fyri syndini tað er tann Gud, sum í okkum í dópinum. Dagliga ; fyrsta samanhangið. sum ovskum heimi, og vórðu barlast, sum skuldi og verstu fylgjum henn- Jesusi Kristi kom til minti kirkjan fólkið á vit menniskju vita um, er fyri lívið merktir av tí tryggja siglingina bæði ara. Øll vita vit. at tann okkara fyri at liva liv hvaðani tey vóru komin Á heimið, har faðir og móðir Tað var her, rót okkara um lívsins og deyðans dagur kemur i livinum, tå okkara og doyggja deyða og hvagar ein dag leiðin í skal bera Men tað kemst neyvan ; uttanum, at henda sann ; fering er viknandi í fólki okkara. og óivað eru fleiri i orsøkir til tad. Sum sagt i er skriftorðið sum eg byrjaði við. úr Hoseabók ið er umsetingin 1 ; Ma Huber, kenda jød Í ska filosof g 2 i k 3 á x * AAA AAA Frá hátíðarhaldinum i Havnar kirkju sunnudag in