fríggjadagur 24. januar 2003síða 2

2 Nr. 16 - 24. januar 2003 Nr. 16 - 24. januar 2003 3 Mánakvøldið tann 13. januar varð Olaf Ellingsgaard árendur í Vágatunlinum. Hann breyt bein í kroppinum á 12 yms- um støðum. Olaf, sum er fyrsta ferðslu- offrið í undirsjóvar- tunlinum, vil tó sleppa sum skjótast aftur í tunnilin at arbeiða ÓHAPP Ingrid Bjarnastein »Fram kemur tann, ið hóv- liga fer«, sigur gamalt orðatak. Og tað kann vissu- liga sannast, at bilførarin hetta kvøldið hevur koyrt alt annað enn hóvliga. Um níggju tíðina mána- kvøldið tann 14. januar fingust Olaf Ellingsgard og aðrir arbeiðsmenn frá NCC við at sproyta betong á veggirnar í Vágatunlinum. Talan var um viðlíkahalds- arbeiði, sum skuldi gerast. Tunnilin varð ikki stongdur, men lýst varð í útvarpinum, at arbeitt varð í tunlinum, og við tunnilsmunnan fingu fólk at vita, at arbeitt varð, og at tey skuldu koyra var- liga. – Sjálvur minnist eg onki fyrr enn eg lá við andlitin- um niður í asfaltið, sigur Olaf Ellingsgaard, sum er eiðismaður, men býr í Havn. – Eg kom úr lastbilinum – eg haldi, at eg hevði verið eftir matpakkanum. Og tað næsta eg minnist er, at eg liggi á asfaltinum og havi ilt. Ein bilur við fimm ung- um fólkum, sum skuldu náa Dúgvuna um Leirvíksfjørð, var komin koyrandi við rúkandi ferð inn ígjøgnum tunnilin, og beint sum Olaf fer úr lastbilinum, kemur bilurin framvið. Men hann koyrdi ikki framvið. Hann rakti beint á Olaf. Skógvarnir eftir Hinir, sum arbeiddu í tunl- inum hetta kvøldið, hava fortalt fyri Olaf, at teir hoyrdu eitt øgiligt buldur, og sóu síðani skógvarnar standa eftir við hosunum í. – Beinini hjá mær lógu á tvørs, og onki skil var á armunum. Alt var knúst. Ein arbeiðsmaður royndi at leggja armarnar so nøkun- lunda, men eg hevði øgiliga ilt, greiðir Olaf frá. Bilurin, sum koyrdi eini 200 km/t, rendi á Olaf, og hann varð liggjandi á bilin- um einar 150 metrar áðrenn hann datt av aftur. – Eg havi helst eisini ver- ið inni í bilinum. Róðrið var báknað, og eisini vóru buglur á takinum. Olaf var í hjálmi tá óhappið hendi. Men stoyt- urin var so harður, at hjálm- urin fór sendandi upp og endaði í krananum á lastbil- inum, har hann skoraði seg fastan. – Dagin fyri hevði eg brúkt einar arbeiðsskógvar, sum komu longur upp á leggin. Men eftirsum eg sveittaði so illa, so skifti eg til einar vanligar trygdar- skógvar henda dagin. Um eg hevði verið í hinum skón- um, so hevði verið nógv verri statt við beinunum hjá mær, sigur Olaf, sum – eftir umstøðunum – er komin væl fyri seg eftir óhappið. Sjúkrabilur kom úr Vág- unum eftir Olafi, og hann varð fluttur beinleiðis á Landssjúkrahúsið. – Eg havi gloymt eitt sindur av tí, sum hendi beint áðrenn óhappið, men frá tí eg lendi á asfaltinum minnist eg alt. Eg hevði rættiliga ilt, tí eg varð flutt- ur ofta. Og eg minnist, at eg var kaldur og tystur, men hinir breiddu klæðir útyvir meg og góvur mær at drekka. 12 brot Olaf sigur, at mánakvøldið tá hann kom á sjúkrahúsið, hevði hann ógvuliga ilt í herðablaðnum og økslini. Morgunin eftir hevði hann ilt í tærnum eisini. – Mánakvøldið tapaðu teir meg bara saman, og týsdagin fór eg í skannaran og røntkuna. Eg varð lagd- ur undir skurð. Ein long skurðviðger, sum vardi eini tríggjar til fýra tímar. Ein vøddi í yvirarminum var farin, og høgra herðablað og kúlurnar innanfyri vóru knústar. Har eru jarntráðir nú settir inn í fyri at halda tí saman, greiðir Olaf frá. Annað beinið varð eisini latið upp, tí læknarnir hildu, at har var eisini eitt brot, men tá tað kom til stykkið vóru tað tvey brot innanfyri. Mikudagin funnu lækn- arnir sjey brot afturat. Fóta- blaðið var brotið og allar tærnar í knúsi. Harafturat var tummilin eisini brotin, umframt armurin beint yvir hondliðinum. – Morgunin eftir hevði eg ræðuliga ilt í tærnum. Tað var akkurát sum tannapína. Tá eg njósti fekk eg eisini ilt í ryggin, so eg havi helst eisini brákað nøkur rivja- bein. Ein flís var eisini farin av eini tonn, og tað er so alt, sigur Olaf, kanska eitt sindur ironiskt. Óhappið kundi jú enda nógv verri enn tað gjørdi. – Eg eri bara heppin, at tað ikki hendi meira við høvdinum ella innivølinum. Vil arbeiða – Tað ringasta við hesum er, at man er púra hjálpars- leysur. Men okay, tað venur tú teg skjótt við, tí tær eru so raskar her úti. Eg fái næstan ikki flutt armarnar, sigur Olaf, meðan hann vís- ir okkum. Vinstra arm fær hann flutt, meðan hann førkar fingrarnar upp á pannuna, og eitt sindur niður á lærið. Høgri armur er als ikki til at flyta, tí herðablaðið er brotið. Førarin á bilinum, sum rendi á Olaf, var ein ungur maður. Olaf hevur tosað við mannin um tað, sum hendi. – Hann hevði tað ógvu- liga ringt. Tey ringdu her og spurdu um eg vildi tosa við hann, og eg helt, at um hann kanska fekk tað betur av tí, so kundi eg væl tað. Eg eri ikki beiskur. Als ikki. Vit høvdu arbeitt í tunlinum í fleiri dagar, og onki var hent. Um uppmerkingina sigur Olaf, at tað plaga at standa skeltir, sum siga, at arbeitt verður í tunlinum. Men hvussu var hetta kvøldið veit hann ikki. – Vit plaga eisini at steðga ferðsluni sjálvir, og tá bilarnir komu inn í tunn- ilin hetta kvøldið, fingu teir boð um at koyra 30 km/t, sigur Olaf, sum leggur aft- urat, at øll hava annars koyrt hampuliga. Spurdur um hann ætlar sær niður aftur í tunnilin at arbeiða sigur hann av- gjørdur: – Tað vil eg sum skjótast. Men nú eri eg sjúkrameld- aður í minsta lagi fýra mán- aðar. Hetta er 11. árið eg ar- beiði í tunli, og eg vóni, at eg sleppi niður aftur. Hetta er fyrsta ferðin eg nakrantíð havi fingið skaða. Slapp við skelkinum Olaf Ellingsgaard, sum er fyrsta ferðsluoffrið í Vágatunlinum, breyt bein í kroppinum á 12 ymsum støðum. Tó er Olaf bjartskygdur og vil sleppa aftur í tunnilin at arbeiða sum skjótast, men fyribils er hann sjúkrameldaður í fýra mánaðar Mynd: Jens Kr. Vang C M Y K 3 2