leygardagur 12. august 1989síða 12

91 12. auasut 1989 Síða 12 — Tekstur: M 6,24—2 beint nú meðan onnur brúka nógv orð, tí tey ikki Herfyr tað ein, st finr tey røttu fyri inur estr brukt 1issu takksom, tey eru Kirkjan eig t ð mstinnte rK e1p i altid IV t Sur end år # % r ti x t 7 , Gud okkum x K iK %ð 3 i if rdag ið pt K tI ið j I tt £ 5, makta kk s inni øl »g it I nað (nu Y É øil hav ruk fyr il na ólukku aðr tað finst í minsta lagi eitt ú ill stað í verðini, har vit øll elsignil g annad uttan undantak kunnu tet ey á tað 5 koma inn at hovra tey ald di « i tað skapa argomlu og tó enn nýgg Hve íð hevur jú sínar boðini frá drotti til mann iGags- ella ragnarok fjøld, at vit eru góðtikin På Í ið í S er Va { afriðu k kki av ti r : rels y é men hoast 1 € 1811 tað, 1Va gJØ ot nI K S KKI sjålvt É t a rellg um, sum frå er tað heil: É stund ( 'KkKara pp ið er tann s næstu ogv eftirynskti, men ngantíð uppnáddi heims riðurir ð er um at gera r røkk að vid ølh Kirkjan ber deyðs g ragnaroks y .. . ; . . 7 pp) 4 bara gledibod maskinunum, sum vit fyn — SUM tjóð og einstaklingar eru vit friog fræls tilat av- 8 95 , . ' t fedranna kirkja ongan angari tid síðani hava . { . . . . i Á på lamaen ot uk = FORNA vid næsta okkara, um vit lata hvønn dag vera ein = tid hevur havt mandat til Did n illavorða onnur boð enn gledibodini seg ut m ei avo . , , - , . . u . SR ; , , nen to låturhgen = SRapanardag, sum setur von upp móti vónloysi, sannleika — um Guðs ófatuliga og óvita yvirfyri; er tað nátt úran ella tilfeingi, vit eru bangin um „har ræðast vit oyðsl og fyrilitarloysi; har tað er siðloysi ella bara sidaskifti, leingjast vit eft- ir tí »gamla«, sum ein og hver visti, hvat var; eru tað pengarnir ella vælferð- in, sum er í vanda, so eitur uttanlands- skuld og manglandi likvi- tað versta ditetur og gjaldsjavnahall 0.a., og vit kundu hildið fram til vit hver og ein høvdu fingið nevnt tað, vit hver sær og saman halda lív okkara standa í og tí ræðast at missa Og tó gevur evangeliið okkum ongantíð rætt í at lita nútíðina við at krøkja eyguni í olukkurnar, tí vit liva jú ikki í oyðing, en í skapan: millum eitt væl- signilsi og annað! At sí sambindingarliðið Hun okkara fortíð og framtíð og tekinið yvir okkara nú tíð er ein krossur og ikki ein blóma ella okkurt ann upp móti lygn, kærleika og miskunn og náði og Guðs rætt- vísi upp móti okkara rættvisi, segði Marjun Bæk, sóknar prestur í Kvívík m. a. íólavsokuprædikunt i ár. Fólk, sum hoyrdu prædikuna, vóru sera hugtikin av orð- um Marjunnar, og við loyvi frá henni prenta vit her alla prædikuna að meiri prýðiligt og minni órógvandi, tað mugu vit so taka við nú tann áttanda skapanar- dagin, tá Várharra slepti okkum leysum at brúka av ti, sum var sera gott, sum vit jú hava hug og hegni og ikki minst vilja til Og hver vijin er ja, tað var ikki long tid aftaná at orðini úr okk tra texti vóru søgd, so heks em vanvirdur og meiðslaður kroppur á ein krossi, ti so vanvirdur og neidsladur verdur Guds kærleiki av at brota sær veg gjøgn- um tað, vit vilja skal vera »gudiligheit« og moralur, ella okkara ótta fyri ti, skapandi sum er eðrvísi og alt ann- að, sum setur mark mill- um tey menniskju, Krist- us doyði fyri. At krossurin gjørdist eitt frælsis- og sigurs- og vónarinnar tek- okkum at takka, men vit fingu við krossinum eini in var ikki gleðiboð um, at nútíðin og framtíð in Guð havi lov ikki bara er okkara, men eisini Guðs, og vit fingu harvið eisini eitt tekin um gáv- una og uppgávuna nú tann åttanda skapanar- dagin altso ikki tann fyrsta oydileggingardag- in! Góðtikin sum vit eru Tad var onkur. sum her- fyri heldur súrliga segði at ól iðstænastan Yy eitt tað två ngast tekinid um. at kirkjan og tann maktin politiska hingu saman og gingu hond í hond, og tað ikki fyri tað góða! Hvat ið er til tað góða mugu bæði kirkja og polit- isk makt lata onnur um at dema, og at summi óivað vildu ynskt, at kristinheit in hevdi makt ti at meina politikarum sum ellum eðrum ta ævigu sæluna og døma tey í sekk og øsku og skerseld og tað, sun verri er (sum tað jú hendir nkustaðni, um ikki krist ndómsins navn! Orimuliga grundlevsa og markleysa og treytaleysa kærleika til alt sítt skap- araverk undir náði tað, vit annars kalla Guðs tað kann sjálvandi ikki annað enn falla okk um fyri bróstið tíðum g ofta, okkum, sum rokna alt eftir, um tað lenir seg ella ikki, okkum, sum hava sett vekstur og aftur vekstur í negd ella pengum ella vælveru ella stuttleikum ella rettum meiningum ella hvat tað nú kann vera, bara tað er vekstur emum sum fyrsta og stersta boð í lógini >Nakað fyri meira fyri nakað, meira« og »einki fyri einki«, tað er eitt mál, vit skilja! Soi hvussu í allari víðu verð skulu sum vit skilja tað málið, sum sig- ur, a av Guðs náði er alt fyri einki: lív og heilsa og sovorðin familja og tjóð og vinir og 4