leygardagur 19. august 1989síða 12

Síða 12 Eivind Vilhelm, varabispur: t;Á ná 8 > cd a = + » A Nr. 934 19. august 1989 orð og myndir Dagny Joensen 4 na ) teir 1 waDispur =M arbeiði gøgnum 40 á kirkjunar arbeiði hevur verið ríkandi, at tað ikki kanr róm ] 1 eg fyri rum síðani varð heut á meg ir 1 Uj Wabispa moi 3 kemi eg tað su) in heiður, men eg vist ikk 1 innibar. I dag kenni eg tað sum eina gávu, at hava 4 fingið loyvi at virka í hesum starvi Vit hava trúarfrælsi í Førovum og skulu verja henda rættin at trúgva og biðja til Gud, eftir tí sannføring, sum tann einstaki kennir fyri rætt Få hugsar ikki, at Eivind Vilhelm, varabispur, hevur so nógv at gera, at tað knipur við at halda ásettu tíðina. Meðan varabispurin tosar við prestar og onnur fólk, sum leita sær ráð, eru stundir at sessast í hugnaliga bispagarð- inum, sum - uttan samanber - ing - líkist einum ríkmans- heimi í onkran sjónvarp- ssending Eivind Vilhelm kemur bros- andi og fyrikomandi innar Hann umber seg og heldur, at ikki er altíð so lætt fram- manundan at siga, nær stund ir eru at tosa við blaðfólk, í hesum før Tú handar honum spurning arnir, sum eru gjørðir framm anundan og varabispurin brosar og ristir høvdid, men fær at vita, at tað er upp til hann sjålvan, um hann vil svara øllum spurningum. Ja góða, men nakrar av teimum haldi eg, at tú skalt strika! Lívsjáttandi Eivind Vilhelm er sera posi- tivur maður, bert fyri at nevna eitt dómi Fólk siga, at verðurlagið í Tad - tað snýr seg bert um at lata seg í - alt Føroyum er so vánaligt haldi eg ikki, eftir hvussu veðrið er! Og um at varðveita hjúnar- lagið Aður noktaði eg at gifta fólk í kirkjuni, sum høvdu slitið hjúnarband áður. Tað gjørdi eg út frá tí sjónarmiði, at vit áttu at varðveita hjún- arlagið, og tí børnini hóast alt vildu hava bæði foreldrini hjá sær - Í dag gifti eg fólk sum hava hvað saman og eiga børn - eisini fyri at varðveita hjúnar- lagið. Eg haldi at tað er synd fyri bórnini um foreldrini ikki eru gift t.d. tá børnini fara í skúla Hetta eru bert einstøk dómi um sjónarmið og um royndir hjá einum persóni at fylgja við tíðini og ikki bert durva í embætistryggleikanum Eivind Vilhelm varð borin í heim í Vági tann 26. apríl 1923. Foreldrini vóru Maria og John Pauli Vilhelm, og tey fingu fimm børn - tveir synir og tríggjar døtur Pápin hevði postflutningin í sunnaru helvt í Suðuroy, og Fivind Vilhelm heldur, at hann vaks upp í góðum heimi Fivind Vilhelm: - Vit vóru so heppin at heima hjá okkum, og € haldi at hon ríkaði okkun børn so Ómetaliga nógv Øll børn Ógvuiga omma búði os 3 Skuldu átt eina % ommu heima. Hon var góð í ráðum, uggaði og hjálpti okkum. Serliga minnist eg tann lívsvísdóm, sum omma gav víðari til okkum børn Nógv av tí sum hon lærdi okkum, minnist eg enn Ov smæðin Eivind Vilhelm gekk í skúla í Vági og tá var eisini preli minerskúli har, men tá pr« tøkna skuldi fara fram, noy ddust vågsbørn á Tvøroyri til prøvtøku, tí tað var einasta bygd í Suðuroy, sum hevði pråvtøkurættindi - I áugust 1939 fór eg 16 ára gamal til Danmarkar at gang- a í studentaskúla. Nógvir løroyingar fóru niður um ta mundið, og Karl Nolsøe og eg komu á Rungsted kost- skúla, har so nógvir føroy- ingar hava verið. - Longu í september brast kríggið á og í apríl 1940 vóru Danmark hersett , og sam- bandið til Føroya varð kvett. - Tad var Ógvul 73 Ohugnaligt, og tú longdist illa heim, men tfbetur var Dánjal Jákup bróður, sáli, í Danmark og hann stuðlaði og hjålpti mær tey truplu árini. Tað gjørdi hann nú allar dagar Ég fekk studentsprógv í 1942 og eg haldi ongar at eg ivadist í, hvat eg skuldi útbúgva meg til. - Eg var ógvuliga smæðin og tordi ongantíð at nevna tað, men hugur min var til gud- frødiliga lesturin og eg får beinleiðis á lærda háskúlan, tå eg hevði fingið students prógv - Eg las teologi í tvey ár og fekk tað tey neyndu for- prøvan, og tá var kríggið av, og vit sluppu attur til Fg var vikarur í skúlanun Vági eitt ár, og fór síðani aftur til Dan meg lidnan við lest A sumri 1949 varð Eivind Vilhelm liðugur at lesa teo logi og fekk beinanvegin áheitan frá krikjuráðn at søkja sum kallskappelanur við kirkjuna í Hvalba Eg hevði ongantíð verið í Hvalba. Tá í tíðini var so lætt at fera bygdir, sum í Etlanin var afnars at fara út at ferðast, tí eg helt, at eg átti at síggja og uppliva eit sindur meira, áðrenn eg fór til verka sum prestur, men tá áheitanin kom, kendi eg tað sum mína skyldu, at taka av. Eg blen p Í Danmark og kom heim til Føroya og 5. maí 1950 varð eg innsettur sum kallskappe- lanur í Hvalb Eg minnist ð var so Ónatúrliga gott veður henda dagin. Sólin skein oman o niðan og bátarnir komu av Ivøroyri, Sandvik og Vågi. ø Bústaður min bleiv í presta- garðinum í Leirum, og gamli presturin Gulak Jacobsen var nærmasti granni Eg var so ungur og kendi Ikki so nógv til viðurskiftini, sum ein prestur hevði um at vera og Var mær tuðul í byrjanini turin á Tvør- OYT 8 E eg varð utnevndur sóknarperstur har 1. apríl 1954. Har var eg til eg fekk varabispacmbætið í 1973 I ið at virka sum restur, wndingar vóru - eitt nú at skula jarða ungfólk og børn? g { oOganga, at tað er tað torførasta í arbeiði mínum. Tá tú virkar í lítlum samfelag, har tað tú kennir øll folk, er sum at Nú vita vit, at gomul fólk Skulu doyggja og at tað er nátúrligt, hóast tungt fløtuni lá tað eru ungfólk og børn, so stendur nógv á einum. [ad er umráðandi at eingin merkir nakað á prestinum Hann skal vera róligur og skal ikki vísa sínar kendslur Fad tekur fast, men tú royni at vera sterkur, annars er EINgIN uggi til teirra, sum hava mist Hevur tú tær nakrar serliga reglur, tá boð hevur gjørt verið eftir tær í slíkum fórum? ið syrgt fyri at , SUM Sita eitir Eg royni at finna orð í skriftunum, sum kunnu tala til teirra. Síðan royni eg út frá skriftsorðinum at bera teimum ein sannferdigan boðskap. Tað er strævið men neyðugt arbeiði at gera slíka talu og tey syrgjandi eru við tær í sinninum meðan tú arbeiðir. - Slíkt arbeiði er torført og tað verður ongantíð gjert við handahógv - heldur hin- vegin - tað verður torførar við árunum Torførasta uppgávan sum prestur á bygd hevði, var at bera deyðsboð til tey avvaran- di, tá vanlukka var hend. Tá kendi eg meg sjúkan inn á sálina. Eg havi ikki orð fyri hvussu tað kendist. Hóast eg >