leygardagur 4. november 1989síða 12

Síða 12 - * t r ;Á Deyðin kemur Nr. 127 4. november 1989 — tá tíðin er farin — sigur Olevina Joensen í Nólsoy, mamma Ova Joensen, sála kemur, nyttar ” cink: at renna aftaná. Tíðin er farin! So eiðis tekur Olevina Jo ensen í Nólsoy ul og situr ugandi í køkshominum, har vit hava sett okkum við heitum einum kaffimunni aftaná døgurdan Strandfaraskip landsins ha va júst lagt ferðaætlanina soleiðis ul rættis, at tå ke mur ul Nólsoyar um ta mundið, tá fólk hava ses ast um døgurdabordid Ferðin ul Nólsoyar líkist so nógv henni, sum varð gjørd fyri nøkrum árum síðani, tá Ove Joensen, sáli, júst var komin hem etur terðina við Dianu Viktoriu attur Í SINNI Olevina Joensen er eins blíð og fyrikomandi hesa ferð sum seimast hóast syrgiligar hen dingar eru farnar framvið í lívi hennara, hetta tíðar skeiðið Bjartskygd - hóast alt Kortini merkist tað ikki á henni. Hon tosar um synir nir, sum sjólótust á deyða vatni, hóast teir høvdu ar beitt á sjónum, frá teir fóru úr skúlanum - yngsti sonu min Villy doyði bert 24 ára gamal í 1984 og elsti sonu rin Ove, var 38 ára gamal, tá hann doyði í 1987. Sama árið doyði Vilhjólmur Jo pápin, hevði verið sjúkur í nærum 20 ár Cnsen, sum Jú, deyðin kemur tá tíðin er farin, sigur Olevina Jo ensen, turkar varisliga un dir glareygunum við fyri- klæðsnippinum og sullisliga brosar Hóast sorgartilburdir hava verið í ríkiligum máti og familjan hevur mist so nógv, so kennist tað ikki sum sorgin hevur fingið fastatður — í = heiminum Nógv fólk eru inni og Ole- vina Joensen situr ikki cin- samøll og kúrir. Hon fæst við tað, sum hon altíð he- vur gjørt. Tvey børn búgva heima og eitt ommubam. Er arbeiði á flakavirkinum, koma onnur børn at fåa sær em døgurdabila og ommu børnini Livid skal halda fram, og tad cr somuleiðis. eimki ivamål, at ljósa sinna- lagið hjá Olevinu Joensen er ein gåva, sum hon so ri kiliga hevur havt fyri ne yðini, hóast hon eins og øll onnur, ikki visti á ungum árum, hvat lívið fór at bjó da henni Olevina Joensen: - Vit ha va altid verið nógv fólk i húsi. Vit fingu seks børn og hóast húsini ikki vóru stór - bert køkur, stova og tey kemur, so búði eisini em gomul kona í bygdini hjáokkum Sá ongan feil í Ova Lena var gomul genta og systkinabarn abba mín Hon gekk altíð inn á gólvið hjá mær, og tá hon var fa rin um tey 80 árini, spurdi hon um hon ikki kundi sleppa at sova hjá okkum, tí hús hennara vóru so vá nalig og tað lak so illa, tá illverdur og regn var. Lena var so góð við børnini og sá ongan skeivleika við tei mum. Gjørdu tey okkurt skeivt, var hon viss i, at:tað vóru hini børnini sum høv- du skyldina. Serliga Ova var hon góð við - og hann við hana somuleiðis. I 1948 giftust Vilhjálmur og Olevina Jonsen og tey í} i 1 Á y , ) j y } í ið ) () } høvdu fingið try børn tå gamla Lena flutti inn i 1956. So gingu árini og barnaflokkurin vaks Eg var 44 ára gomul, tå eg varð við barn seinastu ferð. Um sama mundið eg varð sett at eiga, skuldi ein dóttur fermast, og eg royn- di at baka køkur og matge- rða ul fermingardagin í gÓ- dari tíð. Hóast eg var so go- mul, so kendi eg meg byr gan og hugsaði als ikki um tað. Tað mundi fara at gan ga. Trupulleikin var bert. at eg noyddist ul Havnar at eiga og nú var gamla Lena fann um tey 90 árini og kundi ikki vera heima hjá okkum, meðan eg var bur- tur ikki blíður. Snar hann var, hel hann var ntur, sum hann fyrr, at tey høvdu dri pið Lenu í Havn, tað var vist! Soleiðis fekk Ove luft fyr síni sorg. Hann var so én taliga góður við hana Axel Tórgarð jarðaði gom lu Lenu og kom inn á go við hjá okkum aftaná Ikki stundir at liggja barsilssong kg fór ul Havnar og átt 3. oktober og alt gekst væl oktober fór eg af tur ul Nólsovar Longu 9 u dótturin Skuldi fermast 10. oktober Systrar og vinkonur hjálptu mær væl henda dagin og hevði bakað køkur 0.3 frammanundan og koyn í frystaran, so tað var ikki so strævid. Vit fingu eim hug naligan dag. Henda dagin vitjaði Axel Tórgarð aftur og hann hugdi so løgin at mær Hann helt ivalcyst at cg var broytt frá hann vitjaði fyri stuttari tíð Eg brosaði bara ul hansara og bað hann fara nógv Seinast síðan INN í stovuna, at síggja urs huð! Tosid fellur aftur á Ova, sum var rætur mammu drongur, og uppá fynspur- ning um, hvat hon hugsaði, tå hann setti sær fyri at:róg- va ul hon: Danmarkar, sigur