leygardagur 2. desember 1989síða 12

Síða 12 udindadladid Sosialurin Nr. 139 — 2. desember 1989 Nr. 139 — 2. desember 1989 udindablad SOSialur 'n Síða 13 Hvørjir lutir hoyra saman? ” is I Risnissa nissuni saman. men Ía Fu va i Jólasíðuna Í na I 18 Ká r € Did Síða J 5 i x sk % ter at vera í hverjum I eitt re) klæði Kúl ft in vendast 1 glØj oO a r i P ; ; og på - iði upp t ola Imiero ed CI holid hugvur B k k / iðand t he ki A É] A Á Eisini ást ta Í 3 ókamerki and í i í «ar t > t 414 í í 1 ol i n hatt klæði ít.d. ljósarey end le m åræt b kk b d ] d f ) allid ' : ndlit or hendur I a apan V tat d } V ANGI og NENGU i tjer er ik í r | % % I olåamann bla hav I i | ø Q Ad t } R hald De nes: umleið , ven 1 ey MH hi olaga I 1 i imi je x ; , % t Få % trale? Dugir tú at k; vatt til ho | S jolatrøllid Jólagávur tKa Klevnur U t i evoan jep! Í a På a rk HYVAA JOI ø 9 i farið } ' , i: ) t tu pp ) KUpp klæð:ð i y ø } x , russisk | 16 Kalt tu minna eð : ' øjgru | 4 KK JO; T | b I ø h ) M 5 h orðin iolal gr nr Í r t pp bæði k pp k i x x 8 Het og nóg ið Mar hendur 6 há í ; se á ; r ppá € ind ) 3 3 í 5 4 A r IVI ettastykki Be 1 i I t I ð - ; Um Ler fyrst ir ilitið hið 1471 i! t in td i ” Få I n á tólum. I ini hava ligga skal gera seg til reiðar gera eina dagdvølju (pusli ur rur, mást 1 Seyma nu kroppin hjá Grønland 5 rk i TA Hverj eru jólin ittan tær verið vanligar gávur it taka ímóti boðskapi spæl) til onkran í jóla t til lipa kant lesar i r k olagåvur fyr art sun hingu óinnpakk nun hjá jólaevangelii gávu. Til eina dagdvelju arnar væl vi indpappiri — — 0 —— — <= — — — = — - -— — .— — — — — — 7 Summast adr Grø r P : r eyd | legum? Undrunar iðar á jólatrænum. Ikk num. Upprunaliga var ad skalt tú nýta tvey løg av Síðan kanst tú mála lutir KA + HAR KWLAÐIT A K , MA + f bø Af } k grø imt er ' 1 kar fyrr enn í hesi eld er vorð ventin ein tíð við festu og krossviði annað til at nar við t.d. træbeisu O 4 es« P kirk Í k + l I h erið ð vanlig ir siður at pakka Ó Skrúva varisliga lítlar og oirna R« åvurnar inn og leggja Flestu folk kenna ad eygaskruvur Í lutirnar ir gov ør oð er un ólatræið. Sið entskransin; men vist St hondtak nu grønar K : hevur ein jolamadur fingið tu, at adventskransurin tann krossvidin, sum tu bandi vid, at t« ol le it deila gávurna iv fyrstan tíð bert var ein hevur sagað burtur úr oðu Jolagi iv teimu nongu dekora oman á botnin og lakera erið I F Ónunur St folk at enda dagdvøljuna nak 1 part lør gjørd er t Ola, og at rar ferðir ir skal hava violet bond? V IKOKU g Iruk £ nr litur - - <= x LJ á = 1 ø i ; M ; d ) ) Fm k i x % hk x % | h ki ty Harra Edwards møtir jólamanninum A PN. + | hæs + glad M S { % í k kla A Fyri meira enn 100 á t tinna tær, sjålvt um kavin = og túsundtals vatndropar Jlørunum«? um til tols við, at Edwards | ð tær høvdu etið án g var greið kg D D I eg af N Kt i gå s budu smågenturna S y vóru flutt so skygdu í grasinum. Men tá Hon segði, at tað helt = ikki kemur í morgin itturda, vaskaðu tær ar k ndi hend krovadi, og ein rødd ropt 3 5 | f A 5 i I g Mary Ingalls | landið hjá indi ið mamman læt hurðina hon seg vera fera fyri. Men Tad merkti sjálvandi, at tið og hendurnar, sur Mar i k i eir gá Ing Pár 1 ef ma egð tor Aurir kk r emum lum hús 9 Fá ið tær upp fyri at fáa eitt sindur hon smiltist als ikki. So jólamaðurin heldur ikki 5 hampuligar gentu kk Mar Í I i køradi up; eidinu É Hatta var alt næt EgJa i rná! KK! k ! spurdu 1 tetta, av friskari, kaldari luft inn spurdu Mary hann, um kom! ga at gera, lótu seg tt au g hongd r up] hann læt hurðir DI t. Edward gåi pár 5 ð ikk 5 unin eftir var alsamt einki = segði hon hon í húsið, hoyrdu tær ánna vatnið í ánni var um at Laura og Marv royndu klæði og bó ga | £ | 3 i pla; M i i p } annað at sigg enn tað ikki duna minka, og hann svaraði, at ikki at vera alt ov keddar øldbø S illad M í í i I i er ; hvgs r f dapra, váta grasið Hver dagur er í dag Vin var ikki komin teim- = tað vaks stødugt Tær hugdu at mammu tær seg undir dýnuna og tvertur um kantin á dýr 3 hættisligt at ga lívið Harra Edwards k nj gir um jóltíðir, og tað merkti Tær kroystu næsarnar spurdu tær ótolnar um til hugs áður. Nú vistu Mamma segði, at tað meðan hon gjørdi kalkun tlaðu hana heilt upp til in Men, hvat illar ) bert fyri at fáa en 10.0f g set ef É ) 5 : 5 P at jólamaðurin ikki kundi = móti rutunum, sum pápi „Hvussu nógvir dagar eru tær, at tær ikki fóru at fáa kom sera illa við. Henni = ina í stand. Tað var ein øsina. Tað var als eink So, ballið tykkum nú erð. Edward Hvussu irða eingjina hjá gentunu É 5 koma vegin fram við sleðu = hevði sett í vindeyguni. eftir til iola?« Og tær taldu = nekur jól, tí jolamadurin dåmdi ikki at hugsaum,at sera feit kalkun. Tær vóru sum minti um jól! ndir dýnuna g leggið ber tað t it tygum er lær I K r 5 ø : tur? ) 5 | Sími Fey høvdu aldri havt vind- = dagarnar á fingrunum, til før ikki at verða ferur fyri harra Edwards, sum var tvær hepnar smågentur tykku it sova segði her? Skundid tyg : € ræ E purning í Kk Dagarnir vóru stuttir og eygu fyrr við rútum í, og tí = bara ein dagur var eftir at koma yvir um ta stóru gamal drongur, skuldi sita sum búðu í einum heitum gg P I áðrenn tygum frysta í he s aði harr Edwar evdu. Tær r kk f harr v kaldir, vindurin yldi, men gleddust tær um at kunna Tad regnaði sum vant dunandi ånna og eta jólamat sin púra og góðum húsum, og sur koss. >Tað verður sk £ páp Eingir kundi steðgað Eg t g ta gong | eingin kavi kom. Haraftur hyggja ut, men tær vildu tann morgunin. Himmalin Påpi kom heim við eini einsamallur. Ætlanin var, fóru at fáa eina sovorðna rgun, um tit sova | t nk ir er 5 eg herði verið ms í kk ættilig pend reg mot var glopraregn sanniliga gjarna sæð kava var myrkagráur, og tær stórari, feitari kalkun. at hann skuldi eta joladøg frålika kalkun til joladøg Hon sett seg aftur k ð kkarnar enn, og eftirg im t te I hva gjørdi. Harra I pur Mar Harra I hvønn dag. Regnid glymdi Laura var stúrin, av ti at = vóru næstan visar í. at Hann segði, at hann fór at uråa hjá teimum, men nú urða Tad segði mamma fr in fyri ovninum: og hor borað afturlætr Independen« wards greiddi frå, a 5 W egð hanr á tekjuna og skvatladi ólini so skjótt vóru i hond- eingi jól fóru at vera i år eta hana við fjaðrum og øll- segði pápi, at tað var livs- og tað var satt | La var um at I eygu sini væl nidur i kodd Laura settis seingir hann så. I á ak regnsk Og i t oman eftir takskegginum um og eingin kavi kom, ti Kortini hildu tær fram at um, um hon vigaði minni = hættisligt hjá harra Ed- Hon segði eisini, at tað So sótu tey aftur tigand | ndur, t in. Hon hoyrdi pápa legg Mettu tygur 1 r ar hann greiðir I gøtur pend« Mary og Laura sótu so kundi jólamaðurin ikki vóna enn tjúgu pund. „Hvat wards at royna at koma var sera illa, at jólamaður eina letu, men knappliga gjørdi meiri brenni á eldin, og h« num?« rópti hor maðurin ikk r ferur hevåd ø yviri við ovnin og seymaðu koma koyrandi á sleðu síni Um middagsleitið heldur tú um at fáa hana til = yvir um ánna in ikki kundi koma í ár reisti mamma seg roline hovrd harra Edwards 2 fyri at koma vvir um har A klútadukkur ella kliptu við reindjórunum. Mary broyttist veðurlagið. Hann jóladogurða?< spurdi hann »Streymurin er alt ov men tær høvdu verið so „Eg heingi sokkara tykk n hovrd sig at hann bar klæðin Me gum kundi 1 P purd r H pappirsdukkur úr inn- var bangin fyri, at jólamað- hæsadi av. og sólin byrjaði Lauru. »Heldur tú teg vera = harður<, segði hann. »Vit fittar og skikkiligar, at ara upp. smågentur«, segði Cha hjá sær á høvdinun : segði Laur Ja segð rúði ikk kar a pakkingarpappiri, meðan urin kortini ikki fór at at skína. Fuglarnir sungu, fera fyri at eta annað av noyðast tíverri at sláa okk hann vissuliga ikki hevði mamma. »Kanska fer okk es, vit hava jú tað hvíta hann svam yvir um ánna ” harra Edwards en ) Framhald a siðu 14