leygardagur 2. desember 1989síða 13

hú) Síða 14 Framhald av síðu 13 Ti fór harra Edwards sjálvur til gongu til Inde- pendence. (>Í regninum!« spurdi Mary. Harra Ed- wards segåi, at hann var i regnskjoli). Og har, mitt å gøtuni i Independence hevði hann mett jóla- manninum. (»Å alljósum degi?« spurdi Laura. Hon trúði ikki, at nakar metti jólamanninum um dagin »Nei«, segði harra Ed wards, »tad var myrkt, men ljósið frá drykku stovunum lýsti út á get unå«.) Tað fyrsta, jólamaðurin segði, var: »Men, góðan (»Kendu spurdi dag. Edwards!< tygum hann?< Mary. og Laura spurdi „Hvussu vistu tygum, at tað var jólamaðurin?< Harra Edwards segði, at jólamaðurin kendi oll fólk í verðini. Og sjálvur hevði hann kent jólamannin á skegginum. Jólamaðurin hevði tað stersta og hvít asta skeggið vestan fyri ánna Missisippi“ Síðan segði jólamaður in: >Tað er langt síðani, eg sá tygum síðst, harra Ed- wards. Minnist meg rætt, var tað í Tennessee«. Og harra Edwards mintist sera væl tær smáu reyðu vettirnar, sum jólamaður- in hevði havt við til hans- ara ta ferðina. Jólamaðurin helt fram: „Ég skilji á lagnum, at tygum búgva nærhendis Verdigris-ánni nú. Kenna tygum so tvær smágent- ur, sum eita Laura og Mary? Tær búgva nevni- liga beint við ånna« „Jú, tær kenni eg sanni- liga<, svaraði harra Ed- wards „Ja, eg eri so tungur um hjartað“, segði jólamaður- in. »Tad eru tvær fittar, skikkiligar gentur. og eg veit, at tær bíða eftir mær. Mær dåm- ar als ikki at svíkja tvær so fittar smågentur, men vinarligar, tad er pura ogjørligt hjå mær at koma yvir um hasa ánna. Ég veit ikki mini livandi ráð, hvussu eg skal koma heim til teirra við gávum í dag, Edwards<, segði jólamað- urin. »Ikki høvdu tygum kunnað gjørt mær tann stóra beina at tikið gávur teirra við til teirra, bert hesa einu ferðina?< „Við sterstu gleði, svaraði harra Edwards. So fóru jólamaðurin og harra Edwards yvir um vegin til múldjórið hjá jólamanninum. —(»Hevdi hann ikki reindjórini hjá sær við sær?« spurdi Laura. „Sjálvandi ikki«, segði Mary. >Tað er jú eingin kavi<. „Rætt hevur tú<, segði Edwards. >Jóla- maðurin ferðaðist við ein- um múldjóri her sunnan- fyri«). Jólamaðurin lyfti sekk- in hjá sær av múldjóri- num, hugdi í hann og tók gávurnar hjá Mary og Lauru upp úr „Hvat var í?< rópti Laura. Men Mary spurdi: „Hvat gjørdi hann so?< So rætti hann harra Ed- wards hondina og setti seg upp á sín vakra brúna hest. Jólamaðurin var ein góður reiðmaður, hann var rættiliga tjúkkur og lítil, og hann stappaði hóast sítt langa, hvíta yvir skegg inn undir kantin av húgvu síni, tá hann reið „lan, so fari eg at siga farvæl, Edwards<, segði hann og reið brikslandi avstað móti Fort Dodge Laura og Mary vóru stillar eina letu, meðan tær hugsaðu um frásegn ina hjá harra Edwards So segði mamma: >Nú kunnu tit hyggja,“ smá gentur« Okkurt skinandi blankt kom upp undan søkkinum hjá Lauru. Hon skriggjadi av gleði og sprakk upp úr seingini. Tað gjørdi Mary eisini, men Laura kom fyrst yvir til ovnin. Tað, sum skein, var eitt sera vakurt, nýtt blikkkrúss Og í sokkinum hjá Mary var eisini eitt Nú áttu tær hver sítt krúss at drekka úr! Laura hoppaði upp og niður og rópti og flenti. Mary stóð heilt still og hugdi at krússinum hjá sær við strálandi eygum. So koyrdu tær aftur hendurnar niður í sokkar- nar, og hesu ferð funnu tær tvær langar, langar sukurstengur. Tær hugdu og hugdu at hesum føgru sukurstongunum, og Laura sleikti sinari, men bara eina ferð. Mary var ikki so gromm. Hon sleikti als ikki sínari Meir var í sokkunum Laura og Mary tóku tveir smáar pakkar upp úr. Tá ið tær pakkaðu upp. funnu tær hver sína lítla keku, sum var sum eitt hjarta Kekurnar vóru brúnar. og oman á var stroytt hvítt sukur, sum skein og glitr- aði sum smáar kavaflyk- rur Laura og Mary stóðu bert og hugdu at keku- num, sum vóru alt ov vakrar til at eta. Men at enda vendi Laura síni keku við og tók ein lítlan, pinkalítlan bita av botni- num, har tað ikki sást. Og hugsa tær, kekan var hvít innan. Hon var gjørd av fínum hvítum mjøli og setað við hvítum sukri. Laura og Mary hugsaðu als ikki um at hyggja aft- ur í sokkarnar. Krússini, køkurnar og sukursteng- urnar vóru næstan ov mikið. Tær vóru alt ov eydnríkar til at siga nak- að. Men so spurdi mamma, um tær vóru vísar í, at sokkarnir vóru temdir. Tær stungu hondina niður í fyri at verða heilt vísar. Og í tánni á báðum sokkunum lá ein skínandi blankur, nýggjur penny! Tær høvdu aldri droymt um at fingið ein penny Hugsa tær at eiga tín egna penny! Hugsa tær at eiga eitt krúss og eina køku og eina sukurstong og ein penny! Tær høvdu aldri áður upplivað eini tilik jól. Nú áttu Laura og Mary sjálvandi at takkað harra Edwars beinanvegin, tí hann var komin heilt úr Independence við ellum hesum føgru gávunum Men tær høvdu full komiliga harra Edwards. Tær høvdu enn- gloymt tá eisini gloymt jólamann- in. Sjálvandi vildu tær havt minst til tað aftan á eina letu, men áðrenn tær gjørdu tað, segði mamma „Skulu tit ikki takka harra Edwards?« »Å, takk, wards! Takk!< søgdu tær blidliga harra Ed og meintu tad av øllum sinum hjarta. Påpi tok i hondin å harra Edwards bæði eina og tvær ferðir, og bæði pápi og mamma og harra Edwards tyktust vera um at gráta. Laura skilti ikki hví. So hon hugdi aftur at gávunum hjá sær. Hon hugdi ikki upp aft- ur, fyrr enn hon hoyrdi mammu kikka eftir ond- ini. Harra Edwars var í ferð við at taka epli upp úr lummunum hjá sær. Hann segði, at eplini høvdu hjálpt sær at hildið javn- vág í pakkanum á hevdi- num, tá hann svam yvir um ánna. Hann helt, at mammu og pápa fóru at dáma epli afturvið kalkun- ini. Har vóru níggju epli, sum harra Edwards eisini hevði havt við allan tann langa vegin úr býnum »Tad er alt ov mikid«, segði pápi. Tey vistu als ikki, hvussu tey skuldu takka honum! lary og Laura vóru alt ov sinnisrerdar til at kunna eta nakran morgunmat. Tær drukku mjólk av teimum fínu, nýggju krússunum, men tær kundu hverki eta majsgreyt ella kanin- ragout. >Tað ger einki, um tær einki eta, Charles<, segði mamma. >Vit fara skjótt at eta døguråa«. Til jóladegurða fingu tey ta moyru, sevjumiklu, stoktu kalkunina og epli, sum vóru stokt í eskuni og væl turkað, so ein kundi eta tað góða skalið eisini. Og aftan á fingu tey blá- bersúltutoy við smákek- um afturvið. Men smá- kekurnar vóru bakaðar við brúnum sukri, og einki hvítt sukur var stroytt yvir tær. So sótu pápi og mamma og harra Edwards framm- an fyri ovninum og tosaðu um jólini heima í Tennes- see og jólini norðanfyri í teimum stóru skógunum. Nr. 139 2, desember 1989 Gerið kvettið til jóla - keypið bókina hjá Ola! SKEMT 89 — ein oðrvísi árbók Full av bæði listar- og lystiligum skemti á ellum teimum 122 blaðsíðunum. Snogt sagt — gott og meinaleyst skemt — og hver jólagáva kundi verið betri ... Men Mary og Laura hugdu at fínu køkum sín um, spældu við penny- stykki síni og drukku vatn av nýggju krússum sínum. Av og á sleiktu tær sukurstongunum. At enda vóru stengurnar vorðnar heilt spiskar í eðrum enda- num. Duld eru døpur mein Onnur bókin um Miu er nú komin í bókabúðirnar. >Í stríputari troyggju« eitur hon. Hetta er norsk ungdómsskaldsega eftir Else Breen. Bjerg Matras Jensen týddi. Mia er tanáringur og gongur í studentaskúla. Vit verða kunnugt við viðurskifti hennara við foreldur, systkin, floksfe- lagar, lærarar og onnur — Tað vóru eini sera góð jól! Wilder: Mr. Edwards meets Santa Claus úr Little House bæði tá tað gongur við og tá tað gongur ímóti. Ein dagin fær Mia at vita, at mamman er deyði- liga sjúk. Tað er heilt óætlað, at hon fær tað at Vita, tí mamman leggur pápanum eina við, at eing- in skal hava tað at vita. Leingi torir Mia ikki at siga frå, at hon væl veit av ti, henni ikki var ætlað at vita Sum frá líður noyðist hon at koma fram við tí. Men hvenn kann hon tosa við, sum skilir alt tað, hon ber inni við seg sjálva? Fæst í blað- og bókabúðu- num kring landið 120,- Fram um ell er vikarurin Mikkjal hann, id hollastur er at tosa við Men mamman, hvussu við henni hvussu skal hon fáa borið tað upp á mál við hana? Bókin er ein fín og kensluborin (men ikki sentimental) lýsing av, hvussu lívsviðurskifti eru greiðari í kreppusteðu, men samstundis truplari at taka avgerðir um. Hetta er onnur bókin um Miu, ið Bókadeild Fer- oya Lærarafelags gevur út. Tann fyrra æt »Ilt er at vita«. Tær eru skrivaðar í framhaldi, men kunnu eis- ini lesast hver sær. Báðar verða tær givnar út í reð- ini »ung«, ið Bókadeild Feroya Lærarafelags fór undir í fjør. „Í stríputari troyggju« er 146 síður og hon kostar, innbundin, 125,00 kr.