týsdagur 5. desember 1989síða 9

Nr. 140 5. desember 1989 HÓNGaÐlaÓ Síða 9 i7. Í Abrahams húsi eri eg tann elsti av hansara køllum Guð gjørdi hann ríkan og mu til nevt og og har er om - kamelar og hvo farin ej Nu konan I I Já t fekk sonin á í deg nn sónir ið Ísakur be hjá Guði í nr ( rleð á 1. Nú ha eg A i 3 t É VNd ið fr é 20. Ti bidi eg tykku t eitid er Svar at eg til fullnar kann vita vid er ; hvat tit innu um hetta halda i At ei av røttum skal sigast ur neg | it børnini sendi eg ørindi ; og fari síðani sjálvur i P Laban og Bethuel søgdu hartil ti Harrin tad hjunalag hava im er eftir hansara tykk Vit okkar | reva ta er t I K t LVYKK r Vat henni K Rebekka irð kallað fvr eir inn iv fyr er at < i hr he i ga tær enn um sinn ð hesur onnu it fara tu skalt Ikk! siga, at novdd tú varðst 23. Hon svaraði teimum so satt og rætt, kommunu. Hetta vóru groØrarrik ár. Tex sum Harrin skeyt henni í huga ini eyðkend av einum slóðbrótaravirksemi Vilhelm Johannesen „Guðs gerning at broyta er ikki lætt Fyrstu båtabrugvarnar í landinum Fy : svimjihøllin i Førovum. Og Skulin við Osånna tað man eingin menniskja duga.< Fittr FO FSL A i i itt nytt og serligt snið. I dag finnast fleiri av ti Hon rættir Eliesari sin ahond, slagnum kring landið at ho vildi koma til Kanaans lond, og har verða kona Ísaks £ 24. >Ég Abrahams Guði takki fyrst« Í sang hann av hjarta og munni i »sum gjørdi, at ferð min evdnadist, P so gentuna eg havi funnið Hann miskunnsamur og náðigur var mót húsbónda mínum og líka mót mær ) ; At ætt r K tjóigast tusundtal Er Ve im ævir Hann heiðurin eigur : ; t du hava skal Hvø h 3 rå: M So leitar hann í sínum vidføri ø g testartæ moynni han gevur N. Fliesar } ynni í saðil steig r og dýrastu klæðini fekl sæt I : ; ( in og breðurnir tey eði g ka hann ' ir ikk sum teimum Hon vinunu | iði góða nátt er Vé so t€K hann ti 1 storun É ð ! t leidina bråt enna Kánaans lan: indi liggja í móðurhúsið 26. Tá fyrstani hann at borðum fer hann elskað og teir, sum við honum vóru: 29. Men tá ið tey komu heilt suður har, teir ótu og drukku, sum siður er, sum Ísakur bústað hevdi, 32. Tann sama himmalska Harra og Guð og glaðir frá borði fóru. tá var hann um kveldið farin sær vit biðja fyri tykkum bådun Men annan dagin han fór av stað at hyggja at bei og seyði at góðska hans tvkk fellur Rebekka við honum í ferðalag og hava sítt vanliga benarhald at liva í friði og náðum hann vildi ei longur bíða. til Harrans, sum hevur á ellum vald tá sær hann kamelarnar koma. Í árini mong og síggja við bæði bern og komandi ættarlid 27. »Vælsignad tu veri, vár systir kæra til deyðin man skilnaðin gera har ljóðaði samfeldur songur »og himmalsins Harri teg signi har, sum leiðin hjá tær nú gongur. 30. Rebekka nú hugdi upp og sá, at Ísakur har seg rerdi, hon smæðin steig av kamelinum tá, Axel Torgarð tvddi