mikudagur 5. februar 2003síða 12

Nr. 24 - 5. februar 2003 23 22 Nr. 24 - 5. februar 2003 dagarnar vant ótrúliga nógv fyri at fáa alt at ljóða sum tað skuldi, og eisini tey komu væl frá uppgávuni. Kanska sangurin ikki var so týðiligur. Tað verið seg, at røddirnar stóðu nakað veik- ar í mun til øll ljóðførini, men hetta komu tey hóast alt heilskapað frá. Dias-røðin hjá skrivi- verkstaðnum riggaði væl. Har var tað myndlistaverk- smiðjan, sum hevði verið uppi á Sandvíkahjalla og tikið myndir, har skrivi- verksmiðjan síðani hevði skrivað tekstir til, sum hóskaðu seg til myndirnar. Diasrøðin hevði fingið heitið »Ljósið og myrkrið«, og vóru tekstirnir bæði hugleiðandi og stundum eisini skemtiligir. Opin Millum fyrireikararnar og áskoðararnar merktist tað týðiliga, at tey vórðu im- ponerað av framførslunum hjá teimum ungu. Pallframførslurnar bóru bráð av opinleika, fríheit og ósmædni. Sjálvt um tey ungu høvdu arbeitt uttan íhald í eitt heilt vikuskifti, og tískil áttu at verið út- lúgvað, sást hetta als ikki aftur. Tey vóru smílandi, glað og løtt á at líta. Fyrireikararnir vóru sum vera man, ógvuliga væl nøgdir við alla stevnuna sum heild, og kundu for- eldur, áskoðarar og luttak- arar fara glað aftur til húsa sunnukvøldið. Sunnukvøldið gav okk- um øllum eina greiða ábending um, at ungdóms- mentanin í Føroyum er í føgrum blóma og støðugari menning. Kanska átti hetta at verið ein ábending til myndugleikarnar um at skapa betri karmar til øll okkara ungu og ágrýtnu listarfólk. Sunnukvøldið var so endabresturin av mentanarstevnuni »Ung í Føroyum 2003«. Stevnan endaði við eini almennari framførslu, har tey ungu sýndu fram, hvat tey høvdu fingið burturúr hetta vikuskiftið UNG Í FØROYUM Orð: Ingrid Bjarnastein Myndir: Álvur Haraldsen Heilt fitt av fólki var komið saman í Norðurlandahúsin- um sunnukvøldið, tá 60 ung úr øllum Føroyum skuldu fram á pallin at sýna fram, hvat tey høvdu fingið burturúr hetta vikuskiftið mentanarstevnan »Ung í Føroyum« hevur verið. Salurin var ikki fullsettur, men ongin ivi er um, at keðiliga veðrið hevur eisini havt ein fingur við í spæl- inum, og fingið fleiri at setast aftur. Alt, sum varð framført hetta kvøldið, var ikki til tá stevnan byrjaði fríggja- kvøldið. Í øðrum orðum, so var alt tilfarið nýgjørt, og skuldi tað nú standa sína roynd. Annlis Bjarkhamar, landsstýriskvinna í mentan- armálum, sum eisini er verndari fyri ungdóms- mentanarstevnuna, helt eina stutta røðu, har hon millum annað segði, at hon vónaði, at henda stevnan kundi vera við til at geva teimum ungu íblástur og kunnleika til at halda áfram at skapa. Egið Framførslan byrjaði við einum dansi/framløgu, sum lista- og dansiverksmiðjur- nar høvdu gjørt saman. Talan var um eitt sokallað træ, sum listaverksmiðjan hevði gjørt, har dansararnir syrgdu fyri, at træið varð lagt fram á rættan hátt. Regnskógartónleikur við trummum og dansararnir ílætnir svartar ruskposar livdu runt á pallinum eina løtu. Kórið sang nakrar sangir, har bæði kórsangur, skjald- ur og solosangur var á skránni. Tekstirnir vóru nýyrktir frá skriviverkstað- num, og lítla kórið, sum taldi seks gentur kom væl frá síni uppgávu. Framførslurnar vóru allar merktar av kreativiteti. Tey ungu sluppu veruliga at vísa sínar dygdir, har tað nýggja og spennandi stóð í fremstu røð. Videoverksmiðjan hevði gjørt ein skemti-krimifilm. Filmurin snúði seg um løgmansdóttrina, sum var vorðin burturflutt. Filmurin var skemtiligur, har tey ungu høvdu gjørt nógv burtuúr. Bæði í upptøkum, tónleiki og búnum. Luttak- ararnir sluppu bæði at gera eina søgugongd, klippa, taka upp, spæla sjónleik og seta saman, og úrslitið var eisini nakað, tey øll kundu vera errin av. Tey fingu væl og virðiliga allan salin í Norðurlandahúsinum at flenna. Tað sást væl aftur í fram- førslunum, at allar verk- smiðjurnar høvdu havt ein týðandi leiklut í framløg- unum. Tvørfakliga samar- beiðið sást aftur, kanska serliga tá dansur, kór og upplestur var á skránni. Talan var um kórið, sum murraði í bakgrundini, meðan ein frá skrivi- verksmiðjuni las upp yrking, og dansiverksmiðj- an setti sín dám á fram- løguna við eini gentu, sum dansaði ímeðan lisið og sungið var. Hetta vísti seg at rigga ótrúliga væl. Lívligt Serliga var tað tann nógvi dansurin, sum setti ein serligan dám á sýningina. Peter Friis hevði hóast nógvar luttakarar og fáar tímar, megnað at fáa eina frálíka heildarframførslu burturúr, har dansararnir høvdu ein stóran leiklut í allari endaframførsluni. Tað eydnaðist dansarunum væl at fáa tað fram, sum teir ynsktu, og var tað bergtak- andi at síggja, og serliga tá hugsað verður um, at lut- takararnir so at siga ikki hava havt meira enn hálvan annan dag at læra seg alt í. Og umframt alt hetta, so var alt tilfarið nýgjørt til endaframførsluna. Orkestrið, sum hevði Kára Jacobsen sum verk- smiðjuleiðara, framførdi eisini nakrar sangir. Hesir sangirnir vóru eisini skriv- aðir av skriviverksmiðjuni. Orkestrið hevði seinastu Ungdómsmentan í føgrum blóma Hesar myndirnar eru tiknar fríggjakvøldið, tá Helga Hjørvar setti mentanarstevnuna og luttakararnir høvdu pallframførslur fyri hvørjum øðrum Stóra mentanarstevnan endaði við eini framførslu. Her er tað endasangurin, sum verður sungin C M Y K 22