hósdagur 21. desember 1989síða 10

i rð i % køk knatrød OK € framt il ið á stendur. Hon kann indir Kønår vrarahond læruni á sjó oKKara og 1 r elsini im skrivar tt tað valla á 1 ir ut slik bók á móðurmáli okkara Hon er ti skrivað, so at hverjum ár! Ker hon eins væl kann nýtast d SJOEVI Og á landi, tó so at hon er skipað so, at hon er til siglingarmenn, sum sigla allan 4 formælinum stendur „Hon er ætlað at svara øllum ti, sum skilagóðir kki eygnabrek, til sjóg Fad er ti eitt annað fólkatilfar enn hjá oðrum ið eru yvirmenr menn um bæði eru forvitnir spurnir og duga Mær tvkir, at tað hevur stóran týdning á móður málinum at kunna lesa um heilsufreðilig evni, og er tað vón mín, at henda bók in eisini fer at verða lisin av fólki um alt landið, ella ið hvussu er fer at verða nýtt at leita sær ráð í Eg havi hildið tað verið neyðugt, nú enn er so lítið til av bókum á føroyskum um tílík evni, at skipa hana, sum gjørt er, so hann, ið lesur skal fáa skil á — so frægt vit í dag vita hvussu mannakroppur in er bygdur og tað stríð, Ira í 1 MErK ið eru taka. tá ið bagir HOY i ðr KK r % t að i ráðnum hevur fingið ein hóma av hesum, bæði sjúkum og skaðum við víkjandi Starvstovukanningår eru ikki tiknar uppi. Tad hevði tyngt lesturin ov nógv, og eru tí bara tær fáu um kanning av landi Mid hevur tað verið ætlan min at skriva hesa bók. Men bágarnir hava verið mangir, sum ein og hver. ið hevur rovnt slíkt il vita um. Tí vit hava ti verri ikki átt nakað lækna ligt mál, og tað, vit áttu, hevur verið tikið uppaftur av fólki eftir donskum Takið var tí at vita, hvussu teir gomlu mál bóru seg, at finna gamlar leivdir í málinum frá teirri tid, teir talaðu førovskt og royndu at taka upp úr Sosialurin egnum brósti, vildu teir við egnum orðum siga frá ti, sum nerti við sjukur og skaðar og tað, sum sam band hevdi við tey Frá fyrsta degi, eg kom heimaftur til Føroya, royndi eg at skriva niður hvussu sjúklingarnir mál- bóru seg i læknaørindum »g var og seinni, tå ið « vorðin ein ritstjørin av Frodskaparriti og lærari å Sjomansskula Førova og við Náttúrugripasavnið á skeiðunum fyri lærarum, royndi eg at troyta savn mitt Men rættiliga illa gekst. ti nútíðin krevur nógv av gjørdum frødiheitum Eg leitaði ráð hjá køn hjá J.H I velt t I Ss LØKK Í) - Nr Vit K t ræg V vera at tara aftur stor savn — tad savnid vid um leid 1 milj. av sedlum, sun um er á Fróðskaparsetrinur 2 Hetta savn havi eg so lisid ait, sum tað er, og gjørt urdrått ur Vanligt er, at sum henda verða skriv aðar av nevnd, har hver limur er serkenur á sínum eki. Eingin kann allar dyr at goyma. Ti havi eg, har eg kendi meg ikki full tryggan. latið hesar ser læknar og onnur kon lisið partar av bókini at gera viðmerkingar til. Tey eru Johan Djurhuus, fyrr skrivstovustjor lands styrinum (loggåva vidv smittandi sjúkum), Já ari Kár! landssjúkrahúsinun leygnallestir og -sjúkur Tove Jagt, vvirlækni landssjukrahusinum (alla bokina), Hog? Debes Joensen landslækn (skurðsjúkur á og undir húð, hudsjuku Uu SJUKUr! J Y ÞK ( < i g rd i ? i ni } kurðsjúku! kvidinum) Oli Mikkelsen, yvirlækni å landssjukrahusinum = 2 1. desember 1989 Hanus Debes Joensen hevur við bókini »Lækna bókin a sjogvi og a landi: framt eitt avrik, id fer at standa sum ein varði í fer oyskari = bókmentasegu Við henni er enn eitt tyð- andi stig tikið okkara mali til frama. (eitringar. Elin Morkert yvirlækni á landssjúkra- húsinum (giktsjúkur), Erik Norderø, yvirlækni á landssjúkrahúsinum (hjarta- og æðrasjúkur irni Olsen, yvirlækni á jandssjuKrahusinun isjukur elvdar av hita sjúkur í nervalagnun innisDreK og SINMISSJUK Simonsen, vvirlækni á landssjukrahusinum íb ir hjá konufolki), Johan? NI 3 tvrr På KUIAKE Í KOK i ÍSSJUKTI lungnasjukur, loðsjuk ER UN 3 i i