fríggjadagur 22. desember 1989síða 8

Síða 8 Nr. 149 22. Ú der 190) DI 22. desember 1989 loysn á siðu 14 JÓLAHALD Í FOROYUM FYRR Marcipan Best er at vera fleiri um at rs verður konfektin grá Rulla tvær kúl i z 3 þ 5 gera n arcipankonfekt 30 og striput arcipan t 10VØ Ok 1 P Jóla- ø i ger i kann onkur skapa marci Set marcipanstykkini á buk. Dyppa kúlurnar . ; ; - i ; å | ; rå farið up; þ panstykkini, onkur annar = aluminiumsfoliu, og pynta smeltaðari hvitari sjoku Rullunougat 7 át ub kalendari essudaj ev i | Do Í dag vísa vit tær, hvussu = ur ur einum stórum petti eina jólakonu! Hon er klæða tey og onkur triði tey beinanvegin ti tu. Stroy kokusmjøl á tu kanst gera konfekt ur av máarcipani og síðan IKKI Von at koma innar í ann yn sjokulátan stortnar efti kúlurnar, og set høvdid marcipani. Tann einfald gera serliga nógv burtur stovuna, men leggur jóla På stykkini verða gjørd, fáum minuttum eman á båkin i asti håtturin er at dyppa eitt stykki av marcipani nidur i smeltada sjokulåtu og seta eina mandlu oman á. Eisini kanst tú lita marcipan við fruktlitum og gera stykki við fleir Nýt hug Nýtist tær eina litaðum legum flog títt mandlugávu til jólaaftan kanst tú skapa eina burt úr pyntingini Veitst tú, at jólamað urin er heilt eðrvísi o Få hevur ein heilt annan upp runa enn vættrarnir (niss Hetta lesa um undir brigdi«. Tad er ikki alla | i< urnar)? kanst tu „Jólafvri staðni, tey hava ein jóla mann, t.d. í Ítalíu, men so hava tev í staðin gita avurnaår 1 naðurin kekin. Jóla hevur ymisk nevn í ymsum londum. Tú kanst royna at gita, hvar hvat; annars s1g hygg at loysnini JÓLAFYRIBRIGDI Jólamaðurin Sankta Niklas var ein erkibiskupur, sum livdi í Myra í Turkalandi í 3.—4 eld. Hann var bæði góður dámdur av ellum. Tá ið inn var deyður. segdu fólk frá fleiri søgum 1 hann. Ein var u at han menni, men IKKI Minst var anna vinur. Pávin í Ron avgjerdi seinni, at 6. de sember, tá Sankta Niklas doyði, skuldi vera minni dagur hansara Frá fyrstan tíð var lítið og einki samband millum Sankta Niklas og JOIagav ur, uttan so at hann var vælgerðarmaður. Ikki fyrr enn 1 I 14. øld komu ipp i tai Hetta vóru berr klevst ursKuiunun sur 1 Sam bandi við barnagudstæn istu á Sankta Niklasdeg num fingu ein Niklas Jólarósan ari tid síðan í ti aru fortíðini ti stora skog! Norður Noregi, búði ein maður og 1 } nun 1 lsakalda kona hansara og fimm bern. Pápin var órættvíst vorðin skuldsettur fyri rán og var noyddur at liva lívið hjá einum friðleysum í eini holu langt burtur frá tí næstu bygdini Einasti maturin, sum familjan hevði, vóru tey villu berini, sum bernini savnaðu sam- an, og djórini, sum pápin so hissini var ferur fyri at veiða. Tíðin hjá mammu teirra var nvtt til at heinta trellakambar ti at liggja a og ti at savna livdu á henda hátt, sóu tey oll so trølslig og skitin út, at um tey hendinga ferð vágaðu sær inn í bygdina, so læsti bygdarfólkið alt fyri eitt hurð sína. Eingin segði nakrantid góðan morgun við tey, fyri ikki at tosa um at smílast til teirra; men onkuntíð hóast hetta var ovurhonds sjáldan funnu tey eitt knýti av gomlum klæðum ella ein pakka við leivdum skúlarnar fingu gávur Hildið var tá, at Sankta Niklas sjálvur var besti maðurin at geva gávur nar, og soleiðis varð hann tann kendi jólamaðurin 1 sum kemur við jólagávu num 1 so nógvum hein um nu å døgun Vættrar Vættrarnir hava sin upp runa i Nordurlondum, h teir budu ein i hvørjum ar húsi. Varð hann væl við farin eitt nú á jólu, bar hann eydnu við sær til húsfólkið mati á onkrari hurðargátt Ein seinnapart á sumri tá mamman tvarraði aftur úr bygdini til holuheim hennara dragandi ein gamlan posa av burtur kasti aftan á sær. kom hon fram við kleystrinum. Ein il hurð varð gloymd og stóð opin, og gjøgnum hana sá hon eitt sindur av einum vekrum hava. Ein sterk angan av geitablað og rósum lokkaði hana inn um; so hon setti posan frá sær og spákaði runt og há- undraðist á allar tær marg- littu blómurnar Knappliga varð hon tikin á bóli av einum hóttandi rópi: »Hvat gert tú inni her, kona! Far ut higani! Hetta er ogn hjå Abbati- er best at stroyða flor sukur á borðið So er marcipanið lættari at få ast við Sjokulåtuna at klæða marcipanstykkini við smeltar tú á henda hátt Set eina grýtu við vatni út á við veikan hita og legg eitt fat vid kokisjokulåtu í grytuna vatnið ikki kókar, ti um Ansa eftir, at rådandi er, at hvørki vatn ella dampur kemur at sjokulåtuni. Tak fatid vid sjokulåtuni ur grytuni, Pakka ini inn í tunna metalfoli Marcipanstykk ymiskum litum og goym tey í stovuhita. Tey mugu ikki goymast í køliskåpi ti so gerst sjokulåtan grá og keðilig Kavamaður marcipan hvit kokisjokulåta myrk kokisjoRulata xUuSsm)Jjoi in gert tu á henda marcipani til eina pylsu Sker eitt klænt stykki av og trýst tað flatari. Nú hevur tú niðara partin av hattinum. Sker eitt tjúkri stykki av pylsuni, so tú nú hevur ovara partin av bæði smeltaðari hattinum stykkini Í myrkari sjokulåtu, og set Dyppa tey á høvdid. Dyppa erd an av eini teskeið í ta smeltaða sjokulåtuna og ger eygu, nes og munn á áðrenn hon er heilt smelt að og rer væl í henni. Hon skal vera keld, men al nt flótandi, áðrenn tú num. Eingin kona hevur loyvi at vera inni her. Far avstað við tær!< Hetta var urtagarðsmaðurin Í kleystrinum Men konan varð ikk lættliga bangin. >Ég er ongum mein«, svaraði hor attur, veg tari higan tað hóvar mær »Tu fert nú, ella fari é tveita teg ut«, geylaði urta garðsmaðurin „Kom tú bert og rovn teg«, flenti hon og hugdi nidur å hansara litla skap ilsi. Hann rópti á trigg) munkar at koma at hjálpa sær; men konan var or mikið fyri teir, og hennara gníst og illbenir fingu at enda sjálvan Abbatan at koma uttar IRISNEIS Latið meg við hesa konuna«, sej; han er tað tygur skia? Vil t A tygt Kanska gjarna loppið henta KK > < iði K i í ø Kh 1 st« skoginum å jolum er 10gV Vakrar en visti, at hansara havi var inn nast: í landinum, Se hann bara smiltist frynt »Tygum kunnu smilast, harra Abbati«, segði kon- an, »men um jólini beint uttan fyri okkara holuheim verður tann stóri skógurin andlitið á kavamanninum Set sneis í ta aðru síðuna av Kávamanninum it enda eina sleiki ein stórfingin havi undurfulla barnsburði heiðurs. Blómur frá hverj ari árstíð spretta brádliga Og tað finnast serstakar jólarósur eisini, sum hava il 1 1 i urkrunublød og g) y tar sáðt erar Abbatin klåadi sær un vgnabryrnar. Barnaminn komu til hansara um segur um ein undurfag an hava ti stóra skóginum „Ég hevði ógvuliga fegin viljað sæð hava tygara segði hann, tá ein lang leta var liðin. »Vilja koma at vísa mær hagar næstu jól? „Vilja tygum fyrst lova ikki at reka okkum út úr holuheimi okkara?< spurdi konan tygum rk kók lát A på eini KØKUrUI t eina langa plátt SMYr nc segði A bbatin við áherðslu »Tvørturin Im Un sega er SOnn, vil eg ingur, og tit kundu komið og livað í bygdini« Konan krógva sína gleði og und- ran. >Tekk skulu tygum hava, harra Abbati«, mutl aði hon. »Næsta jolaaftans kvøld fer elsti sonur min at dugdi ikki at heinta tygum og leida tyg um til holuheim okkara Gerid so væl og bidid eftir honum við tað stóra eiki træið og havið ongan uttan Frukt- marcipan Få ið Biskuppurin frå abbatinum hoyrdi søguna um jólarósuna í tí stóra skóginum, fór hann at undrast yvir ránsmannin, sum hann hevði gjert frið leysan. »Oivad«, hann, »um slíkt hugsaði undur kann tara fram uttan fyri holuheimið hjá ránsmanna familjuni, so má okkurt gott vera í Úl manninum sum stendur fyri hasari familjuni« Hann hugsaði Framhald a « meg i uålir undurtullu siggja rosurnar silvuri segði hann at enda Endiliga jólaaftan fylgdur garðsmanni hennara skogin børn moti trænum lvinum spældu vid leika