týsdagur 20. februar 1990síða 10

Síða 10 | Framhald av síðu 9 på 14 NI r Pork k kvie Fr I í V í nr K } leið inå é é K fr KK KVØ ð IB Ken r il ir ( 5 i V 1 i K ) u - € ØrK Dag eft vóru betr lík akkerið men tá tað teir ut fyri í og »Tusk« voru framvegis ikki komn ir morgunin eftir, og tí foru nógvir bátar at leita eftir teimum A ftan eftir á middag dagin frættist at >Tuska var komin til Skopunar Við Fusk menn á útróðri, Jóhannes voru fýra Nielsen og synirnir Johan og Meinert Sofus Vestergaard, allir Jens og so ur Lopra Peir høvdu sett línu um morgunin, og foru so at halda snørid, medan linan stóð: men so kom mjørkin. og teir tunnu ikki línuna tur. Fóru síðani at leita ettir landi, men kumpass in hevur svikið, tí teir eru tarnir vest gjøgnum Reystina í kyrrindum, ti tad var rættiliga slætt, og so norður vid Suðuroynni vestanfyri. Dagurin leið og kveldið kom, men teir fingu ikki fatur í landi: tá nåttin kom, legdu teir stilt, og tá lýsti morgunin eftir, fóru teir aftur at komu inn til Skopunar. Har avreiddu teir fiskin, fingu benzin og hildu so leiðina suðuryvir- aftur; kl. 11 tórskveldið 22. komu teir aftur til Lopra. Hesar upplýsingar hevur Hans Olaf Ander- sen utvega sigla og >Búgvin< var framvegis ikki afturkomin. og leit- ingin gav úrslit, sum tað frættist, at ymiskt var rik- ið upp á land í Sumba, sur kundi einki samstundis stava frå »Bugvanum«, og ti brustu eingil Veit I nu SIE n hald JU long nevnt halda P it rákið he é enn teir iknað við, og eða va siglt ysturyvir, eru te helst komnir so nær Sum biarhólmi, at teir einki hava varnast fyrr enn teir voru í vandasjogvi, ti sum nevnt, nógv brim var við landið, og boðarnir við Sumbiarhólm vóru uppi, og mjerkin var so tjúkkur at ikki sást fram um stavn Í Sumba var eingin bát ur á útróðri, ti tað var ikki hugsingur um at flota bát fyri brimi, men tá kyrraði nakrar lukkuna, drógu teir bát og fóru við nótakikara at vónini um at finna onkran av dagar eftir van hyggja i teimum sjólætnu aftur, men teir tunnu ongan Fram við strondini í Sumba varð skipað fyri vaktarhaldi á tann hátt. at menn skiftust um bólkum at ganga vakt Ein teirra, sum enn er á lívi, og sum var við at ganga vakt, var Johannes Vestergaard (Jóhannis í Steinhúsinum) í Sumba Jóhannis heldur sum longu nevnt, at tað sum rak á land í Sumba, og vrak sum sást flóta, ber boð um, at »Bugvin« helst er farin vid Sumbiarholm. Hann sigur, at umleid klokkan tvey um nåttina millum 26. og 27. februar tók hann vid vakt saman við Jósef Kjærbo (Jósef Eystan A) og Johan An- drias Kjærbo (Hanni hjá Hanni á Gaddi); hesir eru báðir deyðir. Teir høvdu stóra lummalykt og karbidlykt at lýsa við Stutt eftir, at teir tóku við vakt, sóu teir, at eitt lík sló upp á land, og teir fingu bjarga ti, og bóru tað niðan á bakkan Hetta var á einum staði. ið kallast Undir Fimmara- jørd, áleið har sum mala Arbeiði søkist Alt hevur áhuga. Eri útbúgvin maskin- smiður og havi tað stóra koyrikortið. Havi stóran áhuga fyri foto. Tlf. 21 269 ella 89 269 brúgvin endar eystureftir Við tað sama teir lýstu, kendi Jósef Eystan Á. at tað var líkið av Petur Jen- sen (Petur á Hóli) Ein ungur maður, Lars Kristiansen (í Kerinum). kom teimum til hjálpar Síðani vaktu teir fyri at táa kirkjulykilin, og líkið varð borið í kirkjuna. Stivlin var uppi á vinstra beini, men tann hegri var Líkið var óskalað Hóli lumanum, og tað var burtur Petur í hevði ur í steðgað umleið kl. 8 Mikudagin 28. februar var benarhald í Sumbiar kirkju, og kirkjan var full av fólki. Líkið av Peturi í Hóli varð síðani flutt við komm unu til Lopra og haðani bili hjá Sumbiar við postbátinum mundi< til Porkeris, tí tá var vegurin millum Vág og Lopra ikki liðugur. Sumbingarnir, sum hevdu »Sig verið við til at bjarga liki- num, og adrir sumbingar fylgdu vid til Porkeris og bóru líkið i heimid í Hóli- num, har nógv fólk varð komið saman Steinhúsi- num sigur, at tað kendist svárt at koma í heimið hjá Mikkalinu í Hólinum. nú hon hevði mist sonin Pet- Jóhannis í ur og seks ommusynir. Hon segði fyri teimum, at Petur hevði biðið um at fåa einar nýggjar hosur um morgunin áðrenn hann fór, tí man visti aldri, hvar man kom aftur at landi, sum hann tók til Dagin eftir, 29. februar. var jarðarferðin úr heimi- num í Hólinum og í Porkeris kirkju. Slík mongd av fólki hevði neyvan verið til eina jarðarferð í Porkeri fyrr oll bygdin syrgdi, og fólk vóru komin úr eðrum bygdum til at fylgja og fyri at luttaka í sorgini. Teir, sum komu við líki- num, ti Porkeris bóru tað eisini til gravar, og tað var Thulesen prestur, ið hevði jarðarferðina, sum sam- stundis var ein minningar- gudstænasta yvir hinar sjey bátsfelagarnar, sum komu at hvíla í vátu grøv. Thulesen prestur bar fram hetta: Hvussu havid einaferð skal geva tey aft- ur, sum har hvíla, og oll tey, sum eru í grevini og á havinum, skulu rødd Harrans. hoyra Þeir sum sjólótust við »Bugvanum« vóru Petur A. Jensen, 44 ár lichael Mortensen. 33 ár riftur Johan Mulle r, 27 r giftur Jacob Muller, 32 ir tt r Poul M le ttur Petur I Djurhuus, 2 eittur é 1) Í 9 I Få K iv Peterser 1 , Sjey teir fyrstu voru av somu ætt, og tann áttandi Kjárlav næsta Petersen var úr grannahúsið hjá Mikkalinu, har hinum hevdu sína dagligu fleiri av gongd Mikkalina í Hólinum, sum nú var 83 ár, misti her sín seinasta son, sum eftir var og seks ommu synir; mannin Mikkjal á Fossinum og tveir synir misti hon, tá >Heygabát- urin< gekk burtur í no- vember 1904, og tá misti hon eisini tveir brødur og ein bróðurson. Tá Norð- stjórnan gekk burtur i mars 1910 doyði maður til eina av døtrum hennara, Johan uti å Klova, sum var fadir at Michael Mor- tensen, ið nú sjólætst hennara umkomust Fleiri aðrir av næstringum eisini á sjónum. Michael var giftur við Helenu á Midjørd, og tey áttu eina dóttur, Nancy. Dagin fyri sum »Bugv- in< gekk burtur, fór systir til Helenu á Miðjorð til gravar, og tí var Michael ikki á útróðri tann dagin. Petur í Hóli var heldur ikki á útróðri, tí hann var eisini við til jarðarferðina:; hann var elsti maður á »Bugvanum« og formað- ur; Lars i Gjørdum var við sum formaður fyri hann henda dagin. Petur í Hóli sigldi ann- ars sum bestimaður við „Agnes Louisu«, og Lars í Gjørdum var skipari. Muller (Amba) var giftur vid Charlottu Johan uttan Heyga, og tey åttu ein son John, og hon bar tann næsta, Johan undir belti. Johan Muller (Amba) var sjukur tysdagin 20. februar og ti var svågur hansara Petur uttan Heyga við fyri hann. Sámal Muller, bróður til teir tríggjar, sum hava eftirnavnid Muller var við »Bugvanum« tysdagin, men bleiv sjúkur og fór ti ikki til útróðrar ónsdagin. Hvussu tey, ið varaðu av teimum átta, sum fór- ust við »Bugvanum«, komu igjøgnum slíka trongd, tað duga vit so illa at fata, men eg trúgvi, at tað er tí tey hava gjørt, sum tað stendur í sálmi 55, 23. versi: Kasta tína byrði á Harran, og hann skal halda tær uppi! Teir sangirnir, sum vórðu yrktir um »Bugv- an«, siga okkum so nógv og lýsa umsteðurnar so væl, og tí hoyra teir sam- an við tí, sum her er borið fram. Hilmar Bech Nr. 21 — 20. februar 1990 Sangur um »Bugvan«, februar 1940 id gekk burtur 21 Klynke og } Tidin hon rennir, unglingin mennir. hú Í # 4 - gamlingin dregur móti deyða á strá, Harrin ti vendir, ofta hann sendir, unglingi fyrr enn hin gamla herfrá. »Bugvin« hin baldi, spælir á aldu, á síni útróðrarferð Ut um Stein, hvitir frá bógnum, dyrd er i sjónum, um fára og vanlukku tonkti ei ein. Komnir á grunnin teir reiðskap sær funnu, ið fúkandi ferð, fiskur í heintan, teir ikki teinkja, loddið tað re nnurt at fárin og deyðin var teimum so nær. Toskur og hýsa, laga at isa, teir draga frá botni og taka inn umbord, prisurin góður, menn eru fróir, tala har verður mangt skemtandi orð Tokan seg leggur, rætt sum ein veggur, fjalir alt landið ei glotti at sjá, dagurin líður, er vetrartidir. landið má náast áðrenn nátt kemur á. Inn verður drigið, stima frá miði, bert eftir ætlan so seta teir kós, svart er sum náttin, eingin sást glottin, einki sást til nakað vitanna ljós. Komnir at brimi, boðin hin grimi, lúrir at sora hvort borð og hvort band, hann seg ei spardi, farið hann særdi. beinleiðis inn undir brotið tað rann. Sló tað í sponir, upp sendast bonir, Harri tú hjálp mær og frels mina sål, Harrin hann hoyrir, ikki hann koyrir syndarar frá sær, men bjargar á mál. Ránsmann á krossi við einglanna brosi, í ellivta tíma hann tók inn at sær. segði tað við hann, harvið hann frið fann, í dag skalt tú verða í Himli við mær. Atta teir vóru, glaðir teir fóru, at sokja familjunum dagliga breyð, allir teir doyðu, heim blivu oyði, eftir tey sita við sorg og við neyð. Smábanrið móðir, um påpan so góður, spyr nær hann kemur av útróðri heim, mammam hon syrgir, væl hon tó byrgir, innast í barmi tað sárandi mein. Einans rak aftur, kærasti skattur, móðir og systrum hann var her á fold, Petur í Hóli, turt fekst tú skjólið, eina tær untist at hvila í mold. Allir teir hinir, frændir og vinir, saman tit vóru til sjógus og til lands, blivu har úti við síni skútu, Harrin oss hjálpi at geva tí ans. Skjótt kann tað vera, Harrin kann skera, lívstráðin yvir, vit fata tað ei, um tað ti geldur, jú fyri jú heldur, at sáligheitssakin kann ve ra oss greið sum han kroysti. Christian M. ( hristiansen, Porkeri ET ED