týsdagur 20. februar 1990síða 9

ør: € + á 3 Nr. 21 — 20. februar 1990 Teir flestu menn, id eg havi tosad vid, og sum vóru á útróðri henda dag- in siga, at teir hevdu ein ávísan ampa á sær, tí tað kendist so tyngjandi við so tjúkkum mjerka, tung- ari aldu og óvanligum ráki. Teir flestu maskinbátar- nir royndu tí at fáa land- kenning. áðrenn myrkrið kom, tí teir vistu, at brim var við landið, og tí var ráðiligast at taka land, áðrenn náttarmyrkrið seig yvir Suðuroynna. Nógvir bátar vóru úti henda dagin og fleiri komu saman úti í sjónum og fylgdust til lands. Ymiskt var sum teir komu í land, komu rættiliga meðan aðrir komu langt av leið; m.a. kom >Dal- summir beinir, Í sorgum stedd Vígd teimum, sum vara av manningini við M/b »Bugvin«, Suðuroy Vár Gud, vit niga tær til fotur, alvaldandi hátt yvir ský, nú svárar kennast sorgarletur, ver tú vár hjálp á hvørji tid. Titt eygað altid opið er, tú hoyrir bøn, úr barmi fer. Kom nú til tey, í sorgum sita, veit teimum troyst á sorgarstund, so lítið tey á morgni vita, tá kveldið setur sorgarfund, ti liv og lagna broytist brátt Gud, ver oss nær á vanda nátt. Um tú fekk alla heimsins gleði | og løgd við gulli var tin leið, men gekk tú ei á Harrans vegi, tá fáfongt var hvort spor, tú steig, nen um tú valdi Jesus her, tá trygt í vanda far títt er. at tú í sorg oss verður hjá; tú vilt ei tina hjálp oss syta, tá vit í neyð teg kalla á. A neyðars stund heit tú á meg so signar Gud, sum skapti teg ;ud, kom nú teirra sorg til linna, ey vini skulu aftur finna, har, sum gleðin trivist best, r heima Vár Gud, vit oll nú á teg lita, í | | I Í | i | sum sut og saknid kenna mest, i } | oe frið Í (ruds friða sal | í | Í (ITYSIITSLSG fossur< úr Porkeri í Fles- ina á syðra armi á Trongisvágsfirði. Ein av deksbátunum, sum var Uttan Stein, var »Saturn« á Gørdunum, og við honum var m.a. Es- bern Holm í Vági. Teir stimaðu tvær ferðir fram við »Bugvanum« um dag- in í mjerkanum. Hann sigur, at teir sótu á fiski- leið til myrkt var um kveldið. Tá teir fóru at sigla, stimaðu teir fyrst eitt sindur út, áðrenn teir løgdu eysturyvir og lodd aðu seg eysturav og síðani norðuryvir. Tað gekk drugv tíð, áðr- enn teir komu í land, og teir kendu ikki beinan vegin hvar teir vóru staddir, men tá ein leta var liðin, vóru teir greiðir yvir at teir vóru komnir inn í Lítlu Dímun. Síðani hildu teir leiðina móti Por- kerisnesi, og tá teir nærk- aðust, reiv eitt lítið sindur í, so teir sóu fýrin, Teir komu á Vág út móti mid- nátt. Ein annar vágbingur, EA sosialurin Síða 9 sum var á útróðri við »Cheerfull« henda dagin, var Ove Leo. Hann sigur, at teir vóru eisini staddir Uttan Stein, men fóru seinrapartin at stima móti landi, og Jóan Petur Joen- sen, sum var formaður stýrdi, motorpassarin stóð við »regulatorin«, meðan allir hinir stóðu á bógnum og hildu utkikk: tá teir høvdu siglt nakað, hóma teir brot fyri framm- an og rópa um at »dreyga« vesturyvir, men tað gjerdi róðursmaðpurin ikki, hann mól róðrið, so skipið snaraði eysturyvir, og tað var teirra bjarging, tí teir vóru komnir inn á boðar- nar við eystara enda á Sumbiarhólmi, so um teir høvdu malid vesturyvir, komu teir undir brotini frå bodunum, og so var eingin bjarging. Onkur av vågsbåtunum kom i land undir Beinisverði, og onkur mundi farið í briminum á Akrabergstanga; teir Framhald á síðu 10 LÆ Sorgarljóð Til minnis um teir 8 sjómenninar úr Porkeri, ið sjólótust við M/b >Búgvin<, 1940 Lag: Et kors det var, det hárde trange leje So myrk hekk tokan yvir hav og landi, tó logdu bátar allir út frá sandi, ti sunnan Stein ei mundi fiskur tróta, ei var at lata bát sín heima flóta A fiskimiði allir bátar lógu, við gleðibrosi menn við sneri stóðu, og tá á degi komin var ein endi, við fullum bátum aftur heim teir vendu Har heima fólk til strandar oman gingu, tá ljós frá bátum eygað á tey | tey gleddust, tá tey bátar aftur sóu, og fyri teimum oll á brúnni stóðu fingu, Men fyri mong tað ei bleiv nokur lukka við gráturodd tey millum hini sukka, ti full við bátar var tann heila brugvin, har saknaðist ein bátur, tað var »Bugvin« A brúnni hoyrdist einki uttan grátur, tey hugdu oll, men ei sást nakar bátur, har grótu mammur, systrar, brødur, konur, og gamla móðir segði: Kom min sonur! Tað var við bátum leitað væl og leingi, men vinir lógu longu tá í tangi, tað boðar frá, ið upp á land varð rikið, at deyðin heuði teir í favn sin tikið Tey sorgarboð um landið ljóða viða, at burtur er tann skútan litla friða, við átta monnum hon mót landi rendi, og deyðin harði hann var teirra endi Um teirra neyð og róp, vit einki vita bert sorgarbundin eftir heima sita, um teir í vátu grøv seg niður løgdu ! Ja, havið vonda hevur okkum sárað tað okkum fyrr so mangan fekk at tára, tey sorgarsar seg festu ajupt í minni men sárið stóra varð á hesum sinni Tit kæru vinir, ið frá okkum fóru, í himnaborg Guds einglar tykkum bóru, har inni grát tit aldri hoyra ljóða, men gleðisong um himnakongin góða. Við táravátum eygum, vit nú siga: Hoyr, Harri kæri, okkum, ið teg biðja, tú okkum lær í hesi sorg at skilja, at tað, hon hendi, var við tinum vilja. Carl Th. Serensen