týsdagur 13. mars 1990síða 21

Nr. 32 — 13. mars 1990 Frælsisfuglurin tja orðin til ein peningafugl Peningur hevur verið í landinum sum ongantíð fyrr, og vit hava havt eitt búskaparligt frælsi sum ongantíð fyrr 2 . på | ; varð li Ein Cum e… I 1 * 1 Í Frælsisfuglurin tjaldrið 11 O/1 o] h ningarTuUBI | NESU dansi 47 ullkan NOYFdIS onkur tosd um KUDA 191 ra 5 | IrÓ kt } ) eft MC) } H F Ú l al { LIS tø Í Á ra D1 Í 1 J 371 , ] (4 {t U JO! arp Í í il AL na 1 j Í; + U ( i av nandlisvørun i) LS] i ( 7 I mmSsKka IKKI Kent. á IM P ( 2 I 4 Ira Et tr FEIT [ ( i] Mi I tl } | í ( NU x x x x "að ð ; 10 K Í 1 KI} Iy Ia landid 1 ð er n by rarð jia dur 1 í if o € vgerant | iskjum. Uttan von verði r x På t pað S ir eftir t Din ste Cialut vaning ) ter at Ki einaf« di0 K u og nåttur KK, Me ynding av frælsi og tjó( kenslum. Frælsi og framtíðarvónir hoyra saman Ta Nólsovar-Páll á sinni yrkti fuglakvæðið, umboðaði hann eina frælsishugsjón. Henda hugsjónin kom ettir fronsku kollveltingina, ið feldi tað gamla feudala sam- felagið við sínum stirvna stættabygnaði. Nú fingu borg- ararnir frælsi og møguleika at royna síni evni í samfe- lagnum. Hver kundi nú eftir forimuni royna at smíða sær eydnuna góða. Nólsoyar-Páll var sjálvur eitt tjaldur, ið boðaði frá ljósari tíðum, teimum tíðum, ið vit fingu við tí bú- skaparliga frælsi, sum seinni kom her á landi við avtek- uni av einahandlinum í 1856. Vindeyguni til heimin uttanum okkum vóru latin upp Skjótt varnaðust vit eisini, at vit ikki longur bert vóru „de fattige folk udi Færø«, men at vit høvdu eitt foroyskt mál, sum var vert at halda fast um, at vit høvdu eina egna mentan, sum var verd at varðveita og byggja víðari á. Í stuttum tað var nú púra greitt fyri okkum, at vit vóru eitt fólk. Tjaldrið kom at imynda tjóðskaparrersluna. Mál okkara fekk veingir við sangi um náttúru, land og fólk okkara. At frælsistráðanin er ein týðandi megi, sýnir best - - nåahlafiA LON)Qaðia0)1 Tað er ikki av ongum, at tað júst eru skótarnir, sum skipa fyri Grækarismessuhaldi krir út um bygdargarð á vallaraferðum sínum tann strembanin móti frælsi, sum í hesum degum fer fram í baltisku londunum. Frælsisfræðið kann liggja langt niðri í moldini, kann verða traðkað undir fótum leingi, men tað er har, og spírar so skjótt umstødur verða til tað. Fólk hava har aftur fingið vónir um, at tað er meguligt at ráða sær sjálvum og sínum dagligu viður- skiftum. At tey so kanska i løtuni hava ov stórar vónir til framtíðina og tað sum frælsið gevur, er ein onnur sek. Tað er ikki vist at tey, líka so lítið sum vit, vita hvat tey vilja í ellum lutum. At tora at vóna og hava hug at stremba móti tí, sum ein heldur vera nakað vert, er í sjálvum sær stór livs- virði. Bert vitanin um, at ein kann sleppa at gera sum ein vil, fyllir flestu fólk vid frælsari gleði. Kortini er tað at vera frælsur, ikki at leika í sum ein óður spælikálvur eftir ellum ti, sum er at fáa á tí stóra frælsistorginum. Frælsi er at velja millum teir megu- Síða 21 tirið tan uens o leikar, sum eru, og at velja vid skili og skynsemi, ti vid einum vali fylgir eisini åbyrgd. Tað er stórur vísdómur i ævintyrinum, har hevuðs- persónurin vanliga bert sleppur at seta fram try ynski, at velja tríggjar ferðir. Hann verður síðani bundin av ynskjum sínum. Tað frælsi, sum eina tíð tykist óav- markað, vil í samspælinum við onnur vísa seg at seta karmar um lív okkara Giftir tú teg, so verður tú bundin at konu og bernum. Keypir tú tær ein bil, so er tú bundin av at nýta tann pening, bilurin kostar, til hann og ikki til nakað annað Frælsi ger okkum í sjálvum sær ikki líka. Tann sterkari og tann klóki fær vanliga meira burturúr enn tann minni menti til líkams og sálar. Eitt og hvert frælsi skapar tí so við og við ein bygnað — ein struktur, ið setir ávísar reglur fyri, hvussu vit eiga at nýta frælsi okkara. Kalla hetta lógir, moral ella