týsdagur 20. mars 1990síða 12

Síða 12 tíðindablaðið Einki gagn at avreiða tarnar av knóranum rakað gagn í at avreiða båtarnar av knóranum áðr- bi — É enn han: Tad er ódnin teir báð »Stigak klett«, månadi: Og na fjølmidl sera næ tad bål upprun Tað í ast um annars knýtti: gjørdu aðir a talu, brádlis fyri Eisir nir, tå ovænt ter, st virkju: hetta ugir t: sum ri var he! Satt um at annar me tey fæ glad i rost. Mer. uni, ti og tå flokki gomk: sum á staðið avbyt ir rættiliga eru komnir í sen lukkuligt. sum ir leikað um dalstrolararnar < og >Hádegis- nda seinasta im allir landsins hava lagt sær t bera brenni til ið sjónvarpið a kyndi í einki at undr- gararnir og Ir, sui eru hesum båtum, ki sørt ørkyml- irri miklu um- imum nú so g óvæntað varð ørdust teir bils teir fingu tad ros, at tað vóru ttu lívið í flaka í Sandoynni, tí okunn- hildu, netta grjørt i lermum og igt Var, át ter nogv Á iga dåma mong- da rost, um tey va ros uppiborid ið munn: vera sum eru serliga it verða skamm- tt vendist i hol- tunnu ymuskir st úr tióðveldis- fram tey skitnu -ápnini, rs eina t'4 høvdu rustað í onkrum n krók 1 jú ir at Ha jav irløg- un Í Så vnni! iindað hati kum iskapi joðvei monn- eir full; miliga vat, ið málið í roynd og veru snúði seg um, og ístaðin royndu teir at heingja undirritaða út í fiølmidlunum fyri gerðir. sum hann als ikki var sek- ur í. Og út úr tí kolasvarta hulduheiminum í 14. Sept. hoyrast nú hvinini hvell og herð um tær uppgávur og skyldur, sum undirrit aði hevur, sum politikari og eigari í teimum báðum bátunum, reiðari fyri. Nú hevði tað sjálvandi sum hann er verið munandi hugaligari at svara navngivnum pe: sónum aftur, enn tílíkt sum skriva undir dulnevn og eru svar verdugir. Ll als ikk um, mangan Ti er tað undrunarvert at eingin i teirri fjøld, sum hóast alt velur tjóðveldisflokkin í Sand oynni, er so at sær komin, at hann torir at undir egnum navni — ella er tað veruliga so, at teim- um dáma betur at fram skammleys ósann- indi úr skýmaskotum. Men undirritaði skal vissa tjóðveldinum um, at rann til fulnar veit, hver ábyrgd og hverjar skyld ur, ið liggja á honum bæði sum legtingsmaður og sonevndur reiðari. Men, eftir ellum at døma, eru tað mong, sum enn ikki hava skilt, at tað storu skriva bera eisini áliggur teimum, um umsita tev arbeiðs »HåsS, sum arbeiðarar ar ;eiðskvinnur og kom ur eiga. } rød aÐYrsd; Men, ístaðin fyri at venda sekini fullkomiliga á hevdið, skuldu tey, ið hava á hesum tey abyrgaina arbeidsplåssum, roynt at rikið politiskt. Tí, líta tit tykk- um íkring og hugsa bert eitt evarska lítið sindur, so er sjón fyri segn! Og heldur ikki skuldu summir av hesum ábyrgd- arpersónum lagt í at siga ósatt fyri fjølmidlunum Ti, tað er ósatt, at nakar beinleiðis hevur kravt sama prís fyri fisk- in, sum fæst á Bacalao lar Var Jú e!n munur pp nakar annar á dalsbát um hevur kravt eina kr neir fyri kg. um bátarnir r skuldu avreiða oynni Hin nakni og kaldi veru leikin er, at talan í mesta lagi skuldi virðið av millum tí eykaarbeiði, sum manningarnar sjálv- bodnar vildu gera, og sum virkini annars vera longu gjalda fyri, og ta so nógv umtalaðu krónuna! Tað er heldur ikki satt, at undirritaði hevur sent dalsbátarnar til Havnar við fiskinum, hóast »Sølarris« bjóðaði sama prís sum Bacalao, tann túrin, og hesa skuldseting hava skipararnir eisini av- sannað. Veruleikin er, at undir- ritaði ongar bátar hevur eink tt n ÁÐ Uli IM ll Mer ti av misgaum, nakad heilt annad er at siga ósatt við vilja — men gongd, spyr Jógvan Á. Jo- gongd, sp. álvandi, kanska kann slíkur = atburður tæma onkrum serligum enda- máli Tað seinasta, sum hevur verið frammi í fjølmidlun- um er, at bátarnir hava fingið stuðulslán og al- ment veðhald, og sjálv- andi er hetta fullkomiliga rætt. Nú eg ikki hverjum endamáli hesar upplýsingar skulu tæna, ti bátarnir stutt fingið tey stuðuls- veit hava og 1 og vedhald, sum vóru raldandi tá, ið teir vóru gdit fyri bátar, sum rðu bygdir á feroyskum skipasmiðjum Men vit ætla, enn sum áður, at stríðast fyri, at kunnu gjalda stuðuls- lánið aftur, og at veðhald- ið ikki verður »aktuelt«. Sum er skylda vit tí- betur ikki landinum nakað sum helst, ið er fallið til gjaldingar, hvorki í núver- andi ella í fyrrverandi skipum! Hvussu framtíð- in verður fyri okkum er sjálvandi ókunnugt! Tað er eisini púra rætt, at ætlanin var at bátarnir skuldu avreiða til virkini í Sandoynni, og ætlan stedur við. Hinvegin dugi eg ikki at nakað gagn fyri Sandoynna í tí, at vit av- reiða bátarnar av knóran- hendan framvegis r ri: siggja áðrenn teir eru longu 1 18a KOMnir i Annað er, at virkini í oynni siga seg ikki kunna Kappast við onnur virki sjálvandi ógvuliga harmiligt! og hetta er Men eg havi aldri bland- að meg uppí hvussu leidsl- urnar á virkjunum reka tey, og eg ynski heldur ikki at tær blanda seg uppí, hvussu vit reka okk- ara bátar. Við ómetaligum snild- um hevur verið roynt at leggja ábyrgdina fyri, at virkini einki arbeiði hava havt at bjóða tí fólki, sum í roynd og veru eigur virk- ini, á meg persónliga: men veruleikin er, at ábyrgdin fyri hesum liggur hjá leiðsluni á flakavirkjun- um, og har havi eg onga avirkan! Feir valdu at taka ímóti minni fiski samstundis - Nr. 37 — 20. mars 1990 sum teir krøktu seg fastar i ein minstapris, ti teir søgdu, at úrslitið gjørdist nøkulunda tad sama um teir govu betri pris fyri eina størri fiskanøgd. Men, teir gloymdu, at ein størri og javnari til- gongd av fiski — i sjålvum sær — hevði givið eitt hægri skiftisavlop. Teir gloymdu eisini, at meiri fiskur hevði givið meiri arbeiði. Teir gloymdu eisini, at meiri arbeiði hevði givið fólkinum sterri úrtoku. Teir gloymdu eisini, at størri úrteka hevði givið meiri í skatti og meiri pen ing til arbeiðsfelogini henda samfelagið og á hátt hevði Sandoyggin sum heild vunnið Men, hugsadu soleiðis teir ikki heldur at tveita fólkið, sum arbeiddi á sín- um egnu virkjum, út í ar- beiðsloysi, tíverri Feir valdu og tað var einki minni enn óhugna- ligt. Ella eina kanska hava miðvísa ætlan hesum eisini! Kanska er hjartatáttur- in í hesum royndum at osa fólkið upp móti mær per- sónliga, at tey at gloyma ráverubýtið, sum samgongan ætlar at væl- signa Sandoynna við. fyri teir við fåa ístaðin at tveita skuldina å undirritada, sum i veru- tetkanum als skuld onga hevur Vin so er, so skulu tit bara halda fram sum tit stevna; ti eg ætli mær framvegis at arbeida fyri ti fólki, sum eg eri valdur at umboða, og eingi polit- isk svikabrøgd ella per- sónlig álop skulu fáa meg at víkja av leiðini. Seinastu tíðina hevur »Sosialurin« av og á heitt á meg um at fáa eina sam- reðu í lag um tey marg- háttligu viðurskifti, sum tykjast at valda á arbeiðs- marknaðinum í Sand- oynni. Higartil havi eg ikki lagt í at svara aftur, tí eg havi ikki hildið. at tað kundi tæna nekrum enda- máli. A Meginparturin av tí, sum fram er komið, hevur jú staðið í 14. Sept., og tilfarið hevur jú verið ein- vist og óndsinnað mesn við ongum nevnum undir og satt at siga hevur mær ongantíð dámað huldufólk, hóast eg ikki havi borið orð fyri at vera serliga myrkaræddur! Men kortini havi eg eftirlikad »Sosialinum« i at hava eina samrødu ein av komandi døgunum. Jogvan Adolf Johannessen