týsdagur 1. mai 1990síða 21

H 3 Nr. 62 1. mai 1990 = = *tíAindahla Ak VV IUGG Føroyska merkið er enn ikki vidurkent av hinum Nordurlondunum -Hetta hevur einki vid "romantikk" at gera, at vit ynskja at flagg okkara skal verða viðurkent á javnfóti við hini norðurlendsku, men ein rættur, ikki minst í dag, har vit búskaparliga, fíggjarliga og tøknifrødisliga verða kroyst inn í ein um ikki altjóða so europeiskan felagss- kap annaðhvort vit vilja ella ikki, og sum kanska er altavgerandi fyri framtíðarlagnu okkara, at vit vilja gera vart við okkum, at vit júst eru fóroyingar og ikki hvør sum helst segði Gerhard Hansen m.a. í flaggrødu síni í Vestamanna. Fad gevast dag einum hverjun ilt S Ss 1 x i på X x Á } i frame og su í okt ál 1 seinni føddist trongdin hjá f It monnum og kvinnum í fólki okkara e móðurmál okkara skuldi verða x viðurkent, so tað ikki bert var eitt ir al tungumál, sum vit nýttu í gerandis- degi okkara, har stríðið fyri lívsins uppihaldi gjørdi seg galdandi, meðan danskt var hevuðsmál. Hverja ferð hin náttúrliga frælsis- trongdin vaknaði í landsmonnum og forfedrum okkara funnust afturhalds- kreftir, sum málaðu illamann upp á veggin, hetta er eitt fyribrigdi, sum spekir aftur og aftur og sum so mang- an hevur verið við at køvt hvønn livs neista í fólki okkara, men sum Erlend- ur Patursson sáli tók til í einum av bóklingum sínum, sum ber hetta sama heiti: »Aldrig kan et folk forgå — som ikke vil det selv« Í dag er prógvað, at mál okkara dug- ir til annað enn túnaprát og kann nyt- ast eins væl og onnur tungumål at endurgeva hugsanir okkara og tað, sum annars krevst av einum máli í menning, hóast vit ikki rættuliga hava rokkið á mál hesum viðvíkjandi. Stríð- ið fyri frælsum handli og rætti móður- málsins var mangan hart, men stríðið fyri merki ella flaggi okkara var ikki minni hart. Eisini í hesum feri málaðu aftur- haldskreftir illamann upp á veggin og mettu framskygnu landsmenn okkara at vera hættisligar uppreistrarmenn, sum vildu máa steðið undan fólki og mentan okkara. Eisini í hesum feri mátti illimaður á vegginum taka til rýmingar og aftur- haldsmenn honum á baki meðan hug- sjónirnar í hjørtum teirra, sum brendu fyri frælsi, vunnu sigur. Eg skal ikki endurgeva seguna hjá merki okkara út í æsir, men bert nema við, at hetta var ein ávekstur av tjóð- folki mana merkið aftur ørdina, so fór merkismálið sína gursgongd bæð millum landsmenn her á klettum okk ara og eisini uttanlands Allar tær gelur, sum stungu seg upp alt tað kjak og allar tær hendingar sum hoyra flaggsøgu okkara til. er ein táttur tyri seg. men skal minna okkun á, at vit ikki hava fingið n einki. Tríatiárini vóru ikad fyr riggin i søgu merkisins. Og so komu bardagaårini og nú fekk málið eina nýggja vend Við stórari virðing fyri dentum, sum okkum merkið, kunnu vit kortini ikki gloyma allar teir, sum gjørdu at merk teimum stu gOVU okkara at enda vard vidurkent, so danskir em bætismenn ikki longur kundu geva boð um at strúka flaggið, tá ið tað varð vundið á stong Eisini vit vestmenningar eiga eins líkan sum vit kunnu vera ernir av: her hugsi eg um Ola Jákup í Skálum. Vit kundu eisini nevnt aðrar, t.d. Niels Mørk, Sandvík. Ola Hans Olsen, Gøtu, Óla Max Andreasen, Haldarsvík, Mortan á Argjum, Hans Mikkelsen, Mortan Fugle og fleiri, sum tordu at ganga á odda og nýta merkið á skipum teirra. Í 1948 varð so at enda kunngjert við lóg, at Hans Majestæt Kongen under 25. juli 1948 allarhøjest har godkendt et særligt færøsk flag. undangongumann, Men hóast árini eru gingin, og vit í dag skriva 1990 er feroyska merkið ikki viðurkent alment í hinum Norður- londum. Hóast rættarsteða okkara í danska ríkinum er hin sama sum hjá grenlend- ingum, hava danir fyri okkum at Gerhard Hansen: -Latið okkum á hesum flaggdegi leggja okkum kkar er og hvørji vit eru, ikki hvor sum helst, men føroyingar virding fyri grønlendska 18gg7a meiri rkinum enn okkara hoast teirra ikki enn kann skriva somu søgu sum okk ara Eg havi mangan sjálvur verið við til stevnur í Danmørk, har Føroyar hava verið umboðaðar og øll hini merkini hjá Norðurlondum hava verið vundin á stong uttan hitt feroyska. Ella gevið gætur tá ið tit fara uttanlands um hvussu sjáldan okkara merki er at síggja á hotellum og eðrum stovnum. meðan øll hini veitra lið um lið, eisini hitt grønlendska. ” Hetta hevur einki við »romantikk« ella kenslur at gera, at vit ynskja at flagg okkara skal verða viðurkent á javnfóti við hini norðurlendsku, men ein rættur, ikki minst í dag har vit bú- skaparliga, fíggjarliga og tøknifrødis- liga verða kroyst inn í ein um ikki al- tjóða so europeiskan felagsskap ann- aðhvert vit vilja ella ikki, og sum kanska er altavgerandi fyri framtíðar- lagnu okkara, at vit vilja gera vart við okkum, at vit júst eru feroyingar og ikki hver sum helst. Ongantíð hevur hetta verið meira neyðugt enn í dag tykir mær, at vit í geyma, hvor uppruni vakna upp og viðurkenna okkun ið tilføj <11n Mr tr r VIt Eg Í tuileingl um eg irug : elga 1 ÍOIKI okkara og sum einaferð af skal s okkum upp å føtur og gera hett til eitt gott stad at bugva i, ti eiga vit ikki i líkasælu at lata okkum taka ax fótum ella geva eftir og drukna í einun felagsskapi, sum vit annars bert skuldu verið ein partur av í einum náttúrligum samstarvi tjóðanna mill um uttan at ov høgur prísur skal gjald ast. Latið okkum á hesum flaggderi okk ara 1990 við virðing fyri merki okkara og okkum sjálvum leggja okkum í geyma hver uppruni okkara er og hverji vit eru, ikki hver sum helst, men føroyingar, sum vit i kapprenning framyvir, eisini á altjóða steði, tora at gera vart við seg sum ein mentað og mennað tjóð. Guð signi Feroyar, foroyingar og merkið, sum skal siga frá hverji vit eru. Takk fyri! | Gerhard Hansen Síða 21