hósdagur 27. februar 2003síða 2

2 Nr. 40 - 27. februar 2003 Nr. 40 - 27. februar 2003 3 Almenn móttøka Í sambandi við at Sjúrður Ferjá, fyrstilærari í Hvalvík, fer frá, eftir at hava verið fyrstilærari síðani 18.08.1966, verður almenn móttøka í Hvalvíkar skúla tann 28.02.2003 frá kl. 16.00 til 18.00. Øll eru hjartaliga vælkomin. Hvalvíkar kommuna/skúlastýrið Nýtt stýrið fyri Húsaláns- grunnin HÚSALÁNSGRUNNUR Eirikur Lindenskov Húsalánsgrunnurin hevur fingið nýtt stýrið. Tað er landsstýrismaður- in í familju- og heilsumál- um sum setir stýrið fyri Húsalánsgrunnin, og tí hevur Bill Justinussen valt trý nýggj fólk í stýrið. Tey eru: Guðrið Joensen, Mouritsarvegur, Hoyvík, John Færø, Hamarsniðið, Klaksvík, Marja Lam- hauge, Lambareiði. Stýrið skipar seg sjálvt við formanni. Eykalimirnir verða tilnevndir seinni, verður sagt úr Heilsumála- ráðnum. So dapur er dámur, nú dagsljósið dagar, og tankarnir fara við flognum heilt hagar, sum rótin hon rann, kenslur kylja um Klakkin, í morgin fer vetur í várdøgursstakkin. - Einki er um okkum, tøgnin hon tigur, so óhjálpin sýnist tann bønin, tú biðjur. Alt ber bara burtur, og spurin øll spyrja: Nær nýborna árið man fara at byrja! - Í dag ber alt frá, men sum tað fer at líða, vit skilja, hvat ómissandi fekk at týða. Men slóðin er sterk, tí er gongt fram í árið, og fløtt kennist okkum tað hugtunga tárið. Nú verður tú borin til heilt aðrar hæddir, har eingin í sorganna búna er klæddur, tú fert undan okkum við sorgblíðum byri til Hann, sum øll "hví" altíð svara kann fyri. So góðu Guds einglar, tit fylgið nú henni og lat hana fáa Guds glæmu um ennið. Vit ásanna, vit einki áramál eiga, tí leiðin er vígd vilja Guds til at greiða. Nú verður tú borin til hvíldar, og stigið Nú ber til tað friðfulla, algylta liðið. Vit syrgja, men minnið um teg verður friðað, sov blítt og sov væl, góða Apolonia. Poulina Góða bróðirkona! Ikki vardi tað meg sunnumorgunin 1. des, 2002, at tað skuldi vera síðsti dagurin, ið vit báðir skuldu vera saman her á fold. Fyri okkum var klokkan 10 ein sunnumorgum ikki tann besta tíðin at fara undan fjaðrunum. Men nakað serligt var á vási. Klokkan 11.55 byrjaði ein fótbóltsdystur, ið vit, sum so nógv onnur, bara máttu og skuldu síggja. Vit fóru heim til felags vinmannin, Eyðfinn, ið hóast hann ikki helt við sama liði sum vit, var líka spentur sum vit vóru. Tá ið vit komu heim til vin- mannin var kaffi klárt, sjónvarpið tendrað og lagið gott, klárt var at byrja kjakið. Taktikkurin mátti leggjast, fyrimunir og vansar við hesum og hasum, mátti væl og virðiliga fáast av vegnum, áðrenn dysturin varð blástur í gongd. Far- telefonirnar hjá okkum høvdu fing- ið hvør sínar 100 krónur í talutíð, um tað skuldi gerast neyðugt at senda eina lítla heilsan til onkran av okkara vinmonnum, ið ikki vóru so mikið at sær komnir at halda við tíð »rætta« liðnum. Nakrar heilsan- ir sendu vit eisini, tí endaliga úr- slitið gjørdist eisini, sum vit jú vistu frammanundan, tað at okkara lið »Man Utd« vann. Restin av degnum var meir ella minni brúktur til at »feira« úrslitið. Undarligt er at hugsa sær, at tá ið vit skiltust á kvøldi, at vit ikki aftur skuldu skifta orð her á fold. Eisini fer tað at kennast løgið at fara í Gundadal til dystirnar hjá B36 og vita, at vit aldrin aftur skula síggja ella hoyra teg har. Orð kunna neyv- an lýsa saknin, ið kennist av, at tú ikki ert ímillum okkum meira. Eg kann tó staðfesta, at B36 hevur mist ein av sínum bestu og trúgv- astu viðhaldsfólkum. Tað, at tú orsaka av vánaligum ryggi, ikki sjálvur var førur fyri at spæla fótbólt, gjørdi, at tú legði eyka nógva orku í at fylgja við lítlabeiggja tínum, Jákup, og hvussu hann kláraði seg, at tú var stoltur av honum, skal tað ikki vera nakar ivi um. Ikki kann sigast at lagnan altíð fór so væl við tær. Fyri ikki so nógvum árum síðani fekst tú sukur- sjúkuna, og tú mátti leggja lívið eitt sindur um. Novo-pennurin gjørdist ein fastur partur av tínum daglig- degi, og matvanarnir máttu leggjast eitt sindur um. Hóast hettar, kláraði lagnan ikki at taka títt góða og til tíðir, ikki so lítið drilska »humør«, ið altíð var eitt gott og kærkomið krydd hjá teimum, ið til dagligt umgingust teg. Minnist tú, hvussu stór gleðin var, tá ið B36 í 97, á fyrsta sinni síðan ‘62, gjørdist før- oyameistarar? Ella tá vit spældu leikin »Gamla daman kemur til bý- in«, har vit báðir spældu tveir psykopatar, ið vóru flýggjaðir úr Sing-sing? Ella tá tú í nýggjárs- kabaréttini »Cabarét Óli P. Ár 2000 áveg«, spældi ein rappandi banka- maður, ið ikki vildi geva nøkrum lán? Jú, nógv eru minnini og nógv- ar eru løturnar góðar, ið ein kann hyggja afturá. Heldur ikki kemur mær í hug nakran, ið kendi so nógv fólk, sum tú. Fyri mær var tað sum um at tú kendi hvørt mansbarn, ið gongur á Føroyalandi. Tað kom eisini týði- liga til sjóndar til tína jarðarferð. Full Vesturkirkja og eisini væl av fólki uttanfyri. Hugsi ofta um, hvussu nógv fólk veruliga kendu teg, sum vin og menniskja. Okkara vinarlag hevur tó eisini staðið sínar royndir; sum tá ið vit vóru í Danmark og arbeiddu. Men hóast ósemju og trætu, vóru vinar- bondini og vinakenslurnar sterkari, og vinarlag okkara hóðraði væl og virðiliga undan. Høgni - mín elskaði vinur. Stórur er saknurin og stórt er tómrúmið, nú tú ikki er saman við okkum meira. Alt kennist so veruleikafjart og meiningsleyst. Ynski mítt skal tó vera, at tú hevur tað gott, har tú nú ert, einki minni hevur tú uppiborið. Ein er tó, ið ræður yvir øllum og veit alt. So kanska, vit, ið standa spyrjandi eftir, ein dag fáa greiðu á øllum. Tankarnir leita eisini til tykkum avvarðandi: Guðrun, Heina, Jákup, Anniku, Annu, Marian, Boga og ikki at gloyma lítlu fittu Guðrið, ið Høgni gubbi var so góður við. Má harrin styrkja tykkum í hesum tungu døgum, nú tit hava mist tykk- ara elskaða: Son, beiggja, ommu- son, gubba og vin, Høgna. Sagt verður, at tíðin lekir øll sár, og skal tað vera mín vón til tykkara. Men, tá ið saknurin kenst óúthaldandi, kann sálmur 23, vónandi veita tykkum ein linna. Við hesu fáu og fátæku orðum vil eg lýsa frið yvir minnið um mín góða vin, Høgna á Borg. Hallur PS: Høgni! B36 vann 2-0 á KÍ leygardagin, ikki so gali ha? Helt at eg skuldi siga tær tað ;) Vit síggjast! Til minnis um vinmannin góða Høgna á Borg 6.5.1970 — 2.12.2002 Alt spældi væl av Týskvøldið rendi útróðrarbáturin, Søkin, á land á Klakkinum. Tíbetur hendi eingin skaði, og Søkin kann fara aftur til útróðrar í morgin sum ein annan dag ÓHAPP Rúna Sivertsen Klaksvík: Brimil togaði Søkan av aftur, tá hann týskvøldið um tíggjutíðina var so óheppin at sigla á land á Klakkinum. Báturin varð sleipaður á bedingina og tikin upp, men vísti tað seg, at hann ongan skaða hevði fingið. Eftirsum báturin nú kortini er tikin upp, nýta teir høvi at smyrja botnin. Tað hevur gingist væl hjá Søkanum, síðani Ólavur Poulsen keypti hann seinasta heyst. Tað er altíð forargiligt hjá monnum at sigla á land, men sum vit plaga at siga, gert tú tað ongantíð lort, gert tú ov lítið. Søkin á beding, eftir at hann týskvøldi? sigldi á land. Tíbetur hendi eingin ska?i, men nú teir kortini hava tiki? bátin upp, ver?ur botnurin smurdur Mynd: Rúna Sivertsen C M Y K 3 2