leygardagur 23. juni 1990síða 14

tíðindablaðið - - Sosialurin Martin Næs: TVEY. Skaldsøga. Kåpumynd: Marius Olsen. 140,00 kr. Forlagid Fannir. Nr. 98 — 23. juni 1990 Føroyskt innankæti Martin Næs er ikki nakar flennibitur Heldur má hann kallast álvarsmaður, tó ikki av tí brúnasíða slagnum. Ein eigur kortini ikki altíð at hyggja at haminum Tí við síni fyrstu skaldsegu hevur Martin avdúkað, at hann er humoristur. Ein innankátur og ikki sert speiskur eygleið- ari. Nú skal eg ikki siga, at tú stingur teg til blóðis av skaldseguni Tvey. Men hon prikar. So mikið, at tey, sum annars ikki havna slíkum heilivági, fáa okkurt at hugsa um. Hevuðspersónarnir í ini eru ein eldri kona, sum skal til Dan- markar á sjúkrahús, og ein ungur hav búnaðarfroðingur, sum skal til Íslands á ein fund. Hesi bæði umskarast á flogvøll- inum, og burtur úr hesi umskaran er tann ytri tráðurin í skaldseguni spunnin. Hóast ferðir teirra eru heil 114 t re a arg KX ifl Inga i r y ti ær sum mál at lýsa Trinu og Bjarka gjølla sum menniskju. Heldur vil hann gjøgnum tey siga okkum eitt sindur um Føroya stødu í løtuni. Hví leika vit før- ovingar so í? Hvat er tað fyri longbrá, sum vit so sansaleys og algoyst renna eftir? Eg fari ikki at siga, at Martin er nakar djúpur heimspekingur, og steinur teirra vísu liggur ikki fjaldur í hesi bók. Men høvundurin ger vart við nøkur ting. Flýggjan, hugsi eg, er eitt hovuðstema í hesi bók. Flýggjan — undan ábyrgd, undan sannleikanum, undan veruleikan- yrki sær umborð á Pride, verður 1 til samfelagsliga viðmerking: „Hann sat og eygleiddi ein mann, legði kabal. Knappliga skimaðist n rr in í allar ættir. Fieiri íerðir- ar sat hann soleiðis og x + Fa 3 - —— samband Feroya við Ísland. Longu fyri 100 árum síðani gjørdi Jóannes Paturs- son í Feringatíðindi vart við hetta merkiliga og rangverga, at lítlasystir og stórasystir í Atlantshavinum ikki vilja kennast við hverja aðra, hóast tær eru so nær skyldar. Martin tekur hetta evnið upp, men skemtandi, ikki við fremsta- fingri á lofti. Í 10. parti í bók síni letur hann Bjarka og ein íslending hittast í eini matarhell í Reykjavík. Soleiðis lýsir Martin fundin millum ein nútíðar Sig- mund Brestisson og ein Egil Skalla- grímsson frá 1990: „Tá ið Bjarki kom inn í matarhøll- ina og skuldi fara at fáa sær at eta einki borð leyst. 120ist eina lotu og at setast við eitt borð, :stu árum sat og seyp í tí hann Bjarki hvakk við. —Very bad, segði maðurin. — Nej, det var ikke så godt, glapp burtur ur Bjarka. Uttan at vita av ti svaradi hann å donsk- um«. Tann varligi humorin hjå Martini Næs roynist so mikið væl, at Tvey må sigast at vera ein stuttlig bók. Sjålvt sogan um lundafyrilesturin — sum er i so bilig — er so væl fortald, at tå flennir i kiki, tå tå lesur hana. Men Martin dugir eisini ein meira hættisligan leik við margtýddum súmbolum. Eitt gott demi um henda leik er »aliringurin«, sum bæði peikar á ráa kradding og vakurleikaleysan seksuali- tet. Tvey er ikki av tyngstu skaldsegum. Hinvegin hevur hevundurin dugað ikki at drigið meira tilfar fram á bakarans borð, enn hann er mentur at baka eitt breyð av. Skaldsøgan er tí — innan fyri sín karm heilskapað. Hon ber síni ætlan uppi. Aftrat tí kemur, at eingi únljóð og lítið av keðsamari Feroyar verða vístar