týsdagur 24. juli 1990síða 19

Nr. 1 — 4. ianuar 1986 i Síða 19 KH i. ræddu tey ikki, nokk ti drongurin hevði roynt at koyrt í báðum, — og eyg- leitt húðarskedda fótin, við krossaðum tveingjum traðkað á speedaran og pressa bilin til 25 km um tíman. Eisini lá sjálvt Sodoma og Gormorra uttanfyri Paradisportrið hvers durastólpar vóru húsini hjá Grunda breðrunum og Bernardinu: Ólevnaðurin í matar- og drykkju skálanum. Natfi hjá eingilskmonnunum og reyða dansistovan Sjón- leikarhúsið. Bæði hesi syndabeli høvdu ein dragandi mátt, hevur drongurin viðgingið seinni, eitt nú í mána- lýsinum tað kavakvøldid hann sjey ára gamal hoydi dansitónleik úr Sodoma koma dalandi ímillum kavaflikrurnar í túninum í Brekkugøtu. Tá beyð tann ungi harrin fyri fyrstu ferð eina gentu at koma heim við sær — inn í sítt nygjørda kavahús — eg veit akkurát hvar tað stóð. Hann at Eyðun og hon at Nancy. Hon tók av og settist ytst við kava- húsdyrnar og lýddi á við opnum eygum um drápu- ligu riddarahólmgongu, Sjúrður sum var hann sjálvur tá hann váð á orm- inum. Dagin eftir var hús- b Rabarbumarchurin Lag: Å, Havnin, å, Havnin, tann deiliga havn I tjaldinum vit sita og hugsa mangt og hvat, og summi halda rødur, og summi hyggja at, men latið okkum kanna, hvat eru tær í dag, rabarburnar, sum komu úr hesum grannalag Í skúlanum í forðum helst onkur sibbi var, sum slettis ikki tímdi at sita stillur har, og onkur dúgligt las, tí hann vildi hava mest. men oll tó mundu halda, at fríkorter er best Tó okkurt mundi finnast av frynsagóðum har. ti lærari at gerast jú fleiri valdu sær, og hygg, í dag umboða tær fleiri hundrað storu, við sínum skil og gávum uppfylla hvønn ein tørt Ja, um vit seta saman tann kunnleika, her geuvst, eitt samfelag vit fáa við ollum, ið har krevst, og hevur tú ein spurning, so sig tú bara fra, rabarburnar í ollum tær geva hyggjuráð So um tú ætlar seta á samfelagið skikk, so hava vit her onkran, sum fæst við politikk, sum sjålvuppgåvan m'vur, vit finna straks ein mann, í skattavidurskiftum veit eingin meir enn hann Skalt tú í veitslu fara og manglar tá eitt dress, tær straks ein klædning skaffa við vest og buksu press, er bilurin ov ljótur, er hjálpin fyri hond, tú fært hann aftur við/ella uttan silkibond Fer samvitskan at plága teg okkurt leygarkvold. it finna eina móðir úr prestayvirvøld, um okkurt tú skalt smíða, ja, ella mála hús at hjálpa tær við ollum straks fleiri eru fús Og kemur tú til skaða, vit hava læknar fleir', og onkra sjúkrasystir, um tú vilt hava meir. um tú á legu keðist, so tendra sjónvarpstól, ja, ella Útvarp Foroya — og lær at telja jól. Men ynskir tú í staðin tær prædiku og sang, ein sannur einglaherur her meistrar tað við rang, og um eitt roknistykki teg argar út á sjógu, ein verkfroðing vit finna, sum hevur roknað nógv. Ja, summar eru bóndur og hava nogvan seyð, og aðrar skrankapávar at hjálpa tær úr neyð, tær veita lán og stuðul, tá mappan er ov klon, yvir figgjarkonto tær slúka tina løn. Ert tú av kjøti troyttur og hevur hug til fisk, ein yvirvaksnan kalva hann fært tú sum ein svisk til skipara og trolmann mong ein rabarba varð. hvor landkrabbi kann læra rætt sjómanskynstur har. Um tú fært hug at royna títt dramaleik-talent. ein instruktor vit skaffa, hann ordnar tað sum brent og eru tenn ov skeivar, tú ikki mótið miss tað kanst tú fáa rættað ja, ella nýtt gebiss Eitt less av gróti fært tú, um tú skalt laða garð, ein túr við taxabili, tå iu skalt skunda tær. um oljufyring streikar, tá id tú skalt í bað ja, ella vaskið lekur —, so fært tú fiksað tað Ja, sjålvt ein jólaaftan, tá hyrurin er slekk. tí SEV er yvirlastad, og streymurin er vekk. í kavaroki, stormi, rabarban ikki sveik. at bjarga okkum øllum og hvørji fleskasteik I Havnini vit hava tvey væla fótbóltslið, men gakk, á báðum síðum rabarban spælir við, í Gundadali mangan var stritt við róp og skrál. at vinna meistarskapið og skjóta flestu mál So smáligur at vera, ja, tað er ikki gott men onkur skal so ordna alt ; appir, stórt o it nevna allar samlar tað heilt ógjorligt er. ja, onkrar settu røtur runt um í stóru verð. og síðst men ikki minst! — er tann hond. id aldi tær ið lúkaði og røkti og vardi henda garð Nú kvæðið er at enda hvar fái eg eitt prent? um eg eitt offsett átti, tað hevdi verið hent. Ja, hvat ið eg so spyrji, eg finni eittans svar. og hvar eg so mær vendi, er ein rabarba har Obser