týsdagur 24. juli 1990síða 20

IX Síða 20 Li ið bráðna og kavin horvin Hvar man Nancy vera nú? Arini liðu, tíðirnar broyttust, syndatall, lansur um gullkålv, tann stora syndaflóðin, men Rabarbu-k terid be st od Mitt N« Ark! Har minst eitt r av øllum heimsins innalyndum igjøgnum 52 år eru savnað 1 eina my nd sum er tann dýrmætasta mær nakran- tíð fer at ognast Tú sær tey fyri tær, kennir summi, hómi onn- ur, hoyri og tevji tey, minnist nevn, sær andlit, líði á fótafet og gongulag. Eygnabrá, reddir, litir og luktir, glepps og blíð orð. Nevn, ið hvert siga frá sínari segu, kanska ikki hin sanna, men sonn fyri mær. Búðfólk, og tey, ið dagliga gingu framvið. Summi enn á lívi, onnur eru farink; innfeddar ra- barbur og tilfluttar. Perl- ur á óslitnum perlubandi. Fugl Anna, Harald á Syðradali, gomul og ung, úr bý, av bygd og útheimi: Bil Óli, Olga og Svensk- arin. Millionerurin, Bette, Aksel á Trónda, Luci, Gorm, Clara, Mary, Alvin, Múrarin, Sunnuvá, Hanus á Lag, Andrea, — Mjólk- arbilurin og Fiska-Marius. Bona, Dunnu Kissa, Bobby, Frank, Morentius, Akka, Dia í Funnings- stovu, Lui, Poul Rufus, Beiggin, Serin, Magnus, Harda-Laurus. — Teir bådir William, William hjå Óla Jakup, sum fór út í ta stóru verð eftir stríðslok, — at læra til dekorater, — at pynta jólavindeygu — helt eg — í teimum bumbusoraðu býunum; og so William hjá Erik og Annu, sum eg síggi fyri tiðindablaðið mær, tá hann rann í prent- smidjutrappuni, altid bleikur og blidur vid ein um Dagbladid inntil berklarnir fluttu hann eina langt fjardari og frið arliga verð. Friðurin kon men kríggini ímillum | lingarnar tóku seg up; hverjum ári eina tíð teir á Ingutrød Abbatroð, Reyði Erling, Varðafress ar — teir hjá Albert og Arni Gjóará, og so sjálv- andi — vit Rabarburnar — men oftast var eg bert krígskorrespondentur úr stovuvindeyganum aftan- fyri urtapottarnar — tann peni drongurin, ið teknaði og brúkti viskuleður í ymsum figurum frá kato- likkaprestinum Bukke- nogen, sum búði á loftin- um hjá Stinarannu í Tver- getu. Tvergeta: v/ Goliat, apurnar Bedreingir Vala Jáku, Lindenskov, Kjole, Burmann, Poltra, Svíningurin, Boksi- meistarin Bambus, Eydna Kjeld, Spinnarin. Tú sást tey til gongu, við keksborðið, til handils. Keyptu sirop, margarin og sukur hjá Miku hjá Olaf, Hanus í Skálavík, frá Annu Duk, í handlin- um hjá Óla Jákup. Tú hoyrir tær snjellu gentu- reddirnar = Evelyn og Sylvurlín: Eg skal hava 2 lb sukur og kongabomm fyri restina. Dikka og Ping: Gev mær ein pakka av blåkardus og snús: dykkarin Runvald, Hans Jakke, Magnus Sivard. Menn undir fiskatræ- num, konur, id tuskadu inn og út, við snóratræið, í kitli og fyriklæði, per og støk: Anna og Erik, Martin og Hanna, Alvilda støk, tå Hans var við Stella Argus, Kissa vid sílatráðu, Jákup Hans — Av okkum sysktinum er bara Sunnvá, sum er fødd Rabarba. Eg var 5 ár, tå eg gjørdist Rabarba. Vit fluttu úr Rættará í aug. 1938. Fyrsta náttin í Sjúrðar- gøtu, var ta ferðina, toran slerdi niður í flaggstong- ina hjá Valdemar Lútzen. Hús okkara lógu tætt uppat hermannabúðunum reyð og bilverkstaðnum hjá eingilskmonnunum. Hvat tú so minnist um krígstíðina og barnaárini í kvarterinum. Vit skuldu byrja í kommunuskúlanum í apríl 1940, var 6 ár. Men skúla- gongdin byrjaði ikki fyrr- enn aftaná summarferi- una, tí bretar hevdu tikið skúlan, tá teir komu í apríl. Her vit nú eru, stóðu soldatabarakkirnar. Her settu teir upp sinar bu- stadir, matarhus, mat- stovur, samkomuhøll, dansihøll, offisermessu 0.s.fr. Her vóru hermanna- budir vid lit. Omanvert gardin hjå okkum vóru bilverkstaðir, tað er har brandsteðin nú er. Hjá nunnunum var laza- rett, militersjúkrahús. ———————————T1LK—— suffandi niðan brekkurnar heima at hoyggja. Spæli- kammeratarnir Normann, Torbein, Eivin, Hákun, Ejler, Hans hjá Hest- manninum og aðrir. Skri- skrskrambambuldi læt í Karbeck tá hann bardi seg upp gjøgnum trappurnar og heilsi Mikk, Jakke og Skilling, sum standa fyri mær á rað: Greta, Sólrun, Zandra, Roda og Una. ÝI og fýsan frá bilunum hjá Jón, bremsukvin frá lastbilum hjá Martin. Dunnur, hesn og byrsu- skot, klokkari og nonnur, keisara- og bispavitjan úr Frammanfyri kirkjuna, í skúlagarðinum, ið tá var, varð stór barakk uppsett, hetta var skurðstovan Uppi á Dalavegnum, har sum Mass spinnarin var, vóru offisersbarakkir. A treðni hjá Johan Dam eitt battari og krar ba- rakkir, búðir A Heystt itba rakkin, ut veg num. Gøta var Í trødna hjå | út Sjúrðargetu vegin, stikað við j: ði og jarnsteyrum og løgd við betongflísum. Rabarbukvarterið var so at siga umgirt av her- monnum. Vit snorutu bern ferðað- ust millum hermenn frá morgni til kvelds. Minnist einki til, at vit fingu for- boð at ferðast teirra mill- um. Summir av hermonn- unum gjørdust burturav vinmenn okkara — og ikki sjáldan gestir í heimum okkara. Fyrsta eg minnist til sjálvt kríggið, ja, tosið millum tey vaksnu, geyl- ini av Hitleri í radionum, tá plagdi pápi at siga: >Hoyr hvussu ort hatta er …«. Tað var kríggj. eðrum grannalegum. K.F.U.K. skótar og NAFI hermenn. Eingilskbarakk- in, B.48, B.36 og HB, Dagblaðið, Sjalurin, Ein- ars Prent og sjefarin hjá Hannis. Rabarburnar liva og nonnufressarnir biðja og skriva. Fyri "-hundrað árum síðani spåkadi ein påfugl- ur á grasvellinum niðri við baðstovuna og Sjónleikar- húsið. Tá hann breiddi vel- ið út, var tað sum eitt glampandi sjónleikatjald. Hver mundi eiga pá- fuglin? Eyðun Johannessen Hvat tað so var. Tað mundi leygardag seinnapart, nú komu soldátarnir vera ein Rabarbuveitslan >: juli 1990 Lag: Fjeldvejen. In er ein I Einaferð ein maður fór út í oyðimork vid snór, Nr. 1 — 4. ianuar 1986 Og vit vildu sleppa at siggja soldåtar. ti hann ætlaði sær eini hus at byggja. Einans tjøldur vóru har, kanska kissa komin var so hann helt, nú hevði hann sær friðin tryggjað. Har sum kongar vóru teir, í 55. men so skjótt har komu fleir, áðrenn hann fekk seg umrátt, var har ein rúgva. Hundar, kettur, dunnur, høsn, barnagrátur, spæl og møsn, men oll vóru samd, at har var gott at búgva. Eingin barnagarður var til at skipa fyri har, nei, tá brúktu tey ei slíka lukusvøru. Men um lonin gjørdist trong, so var Sjurdargøta long, har var Heygsbreyt, Brekkugøta og tær tvøru. Dreingirnir sum dreingir flest, reypaðu um, hver var best, og so sjålvandi teir gjørdu har ein banda. So teir fara út i viggj, bjóða reynadreingjum kriggj, ja, á mangan hátt rabarban var í vanda. Gentum dámar ikki larm, gingu túrar arm í arm, greiddu dukkunum og deildu sínar breður. Og tá tær so vuksu til, hild tær á ollum skil, ti soleiðis eru gentur yvirhøvur. Eg ein innflytari var, ókrút í rabarbugarð, men tær eru ikki soleiðis at kova. Og mitt ynski er í dag, at tit halda vinarlag, tað í hesum krepputíðum væl man flova! Hømilian. b