hósdagur 26. juli 1990síða 19

Ikki so nógv nú, men nog nógv niðan á trødna, ví so tjúkkur, at eg fekk ik lkað kúnni. Roykurin luktaði nakað sum svávul tjúkt, at hostaði ikki standa still, og tad var S( kúgvin stóð og Hon vildi tí hon vildi kvalast, so eg nátti bara gevast og fara man aftur Fyrr vóru neytini sum sagt l haganum um summarið. Tey gingu ofta langt, heilt inn á Sund, og so komu tey heimaftur um kveldið. So tað er Vegurin kom í smáum Hi tane Hann kon g i dag: ir Í 1 På fekk hon ho oO dogurðasoð Tad d ar okkara neytum: vit pla; at koka spik til teirra. Tad er ovmikið til av Org tad er gott fyri kunna Eru t« v norsku ik} p ni tyng Okk í t í Kr S( tor [ eg plagi IKK geva teimun SO nog Kkraftfóður, tí Ég dagin. Og hon ter Ley upp pund um mjólkar eins nógv og hini sum ftáa Okkara mjólkað eini 16-18 Men tað er kedi liga vid okkara nevtum er neytini, nógv kraftfóður neyt hava pottar tað, t tær halda so leingi á tær sleppast ikki. Kálh unum kipp, mjólk gevi eg ongantíð men altíð neyta Kúgvin »Reyda« stendur á básinum. spell, at tey ikki sleppa í hagan longur. Tær gomlu betri Hvat halda tygum um tað gamla foroyska neytaslag- ið í mun til tað norska, sum er í dag? — Eg haldi, tey gomlu neytini vóru líka fræg. Eg minnist, vit hevdu kýr, sum mjólkaðu tólv til fjúrtan pottar vanliga; tær gingu í haganum og fingu ikki somu rekt sum nú, og kraftfóður fingu tær so ikki, so tá ið saman- um tær gomlu betri enn hesar í dag. Vanliga geva vit bert eitt lítið sindur av kraft- fóðuri. Eg minnist eina av hesum norsku hon mjólkaði bert fýra litrar, tá ið hon hevði kálvað, tí eg gav henni ikki kraft- fóður tann fyrsta dagin. hesar norsku ikki kraftfoður, so sleppast tær beinanvegin. So tað hevði verið grúiligt, um tað var í gamlar dagar. Í kemur, vóru Fáa alla tíðina. Hann kom nið- an í Týggigil aftan á kríggið. Tað síðsta mundi vera gjert í 50-unum. Men frammanundan fóru hvitanesfolk til gongu til Havnar? — Ja, tå varð gingið eft- ir Hvitanesgøtuni, sum gekk oman gjøgnum Hoy- víkina. Og tå varð altíð farið inn til gamla Johan, vit róptu. Fóru tey til Havnar, so fóru tey inn á gólvið hjá honum. Eisini varð farið heim til Petur í Hoyvík. So tað var tætt tilknýti millum bygdirnar? Garðafólkini = og hvítanesfólk vóru ógvu- liga tætt knýtt. Uttan fyri Garðar, róptu tey tað tá. Manglaðu hvítanesfólk okkurt, so var at heita á gamla Johan. Manglaðu tey t.d. ein fiskabita um veturin á Hvítanesi, so varð farið oman har at fáa fisk ella mjólk, tí hann hevði so góða kúgv, søgdu tey fleiri Hann hevði inn tl syni nog Simun og Hans Simonsen Og tætta tilknýtið millum bygdirnar helt á í nógv ár men fánaði so smátt burt ur, tá ið ikki gingið varð millum bygdirnar longur Ord á my Henurnar eru ongantíð blandaðar við útlendskt slag øll tey uml. 50 árini, Jacob hevur havt tær.