hósdagur 23. august 1990síða 18

siða18 Minningarorð Klaus Herman, cand. jur., deildarstjóri Deydur 13. august 1990 Føddur 26. november 1928 Klaus Herman (vanliga nevndur Hermann) varð borin í heim 26.11.28 í Herning, elsti sonur Tage Herman, lektari, dr. phil, og Elsu Her- man Aftaná studentsprógv frá Metropolitanskúla- num í 1947, tók hann logfreðiligt embætis- prógv í 1956 frá lærda iskúlanu! Keypman Onki bendi helst tá á, at Hermann síðan skuldi koma at tæna føroyska samfelagnum megin- partin av hansara ar- beiðslívi. Sum aðrir nýklaktir løgfrødingar tå, fekk hann sær eina tid, tvey hålvdagsstørv. Eitt sum fulltrúi hjá løgfrødingi og eitt sum fulltrúi hjá løgregluni, og hevur síð- an greitt frå, at slík fjøl- broytt útbúgving mang- an síðan kom honum til góðar í tí foroyska sam- felagnum, har fá sleppa heilt at spesialisera seg. Síðan kom hann m.a. til »invalideforsikrings- retten« í Keypmanna- havn, har hann fekk gjølla innlit í, hvat góð umsiting er, og ikki minst fekk hann har lagt eitt gott fakligt grund- ste undir ti, ið hann síðani fyrst og fremst fekst við siala ekið. nevniliga so- 33 ára gamal sekti og fekk Hermann í 1962 fulltrúastarv á Ríkisum- boðsskrivstovuni undir Mogens Wahl, rikisum- bodsmanni, såla. Slik størv eru vanliga størv, sum folk eru i nøk- ur år, fyri sidani at fara nidur aftur. Men ikki i Hermann- sar føri, hann fekk tokka til fólk og tjóð, lærdi málið og kunnaði seg víða í segu og mentan landsins (upplivdi so ofta at útlendingar, og foroyingar við, vóru bils- nir yvir hansara vitan um feroysk viðurskifti á nógvum ymiskum ekj- um). Nær Hermann man hava tikið avgerð at verða verðandi her, veit eg ikki — men tey 16 ár- ini vit kendust, havi eg so ikki hoyrt annað enn, at her kendi hann seg heima. Hermann fekk, tá hann kom, sum sítt ábyrgdareki sosialu um- sitingina- eisini rópt Sosiala deild Ríkisum- boðsins, sum húsaðist í seligum helum, fyrst í Feroya Banka, síðani í Jónas Broncksgetu. Hesi árini og fram til 1975 ferdi Hermann, og góð fólk við honum, ar- beiðið víðari fram ímóti at menna deildarinnar arbeiði til bæði at um- sita í traditionellum týdningi og til í sterri mun at veita einstak- linginum ráð og leiðbein- ing. Sjónarmið sum tá á dogum ikki var ein sjálv- fylgja hjá embætis- monnum og politikarum. 1. april 1975 gjørdist sosiala umsitingin føroy- sk og Hermann fyrsti stjøri Almannastovur- nar. Hann fekk vid hesum ábyrgdina av stovni, ið ikki einum líktist nøkrum oðrum i Norður- londum ein stovnur sum í einum skuldi verða primerkommunalur, amtskommunalur og harafturat sosialstýrilsi og eitt vet av eini ráð- harrastovu. Hann, saman við starvsfelogum, stríddist við hesum fram til 1987, tá hann varð settur í annað starv, fyri í mars 1988 at verða tilnevndur deildarstjóri í landsstýri- num fyri stersta tæn- astuøkid landsins, nevni- liga fyri almanna-og heilsuøkid. I baksyni kann helst sigast, at ongin lóg, kunngerð, reglugerð o.t. á sosiala økinum í Føroy- um síðan 1962 er órerd av Hermannsar hond og anda, og tað er nú ikki so lítið, tá ið metast skal um avrikið. Harafturat = minnast helst leiðslur og stýri á ymiskum stovnum, eitt nú á handilsskúlanum, tekniska skúlanum, spesialskúlanum, og fleiri afturat, Hermansar hjálpsemi, at veita ráð og vegleiðing sum menniskja og løgfrøding- ur. Tey, sum halda seg hava staðið Hermann nær, hava helst ell eina kenslu av, at heilt inn til hansara slapst ikki — mein fjarsteða var — ikki av stoltleika ella egin- kærleika — men heldur ein »skyhed«, sum gjørdi, at vit flest øll hava havt samband vid hann gjøgnum arbeidid, sum einasta portrið til hansara. Men i hesum sam- starvi visti Hermann tå ofta tær dygdir mótveg- is starvsfeløgum alla- staðni i »hierarkinum«, sum vanligt er tekin um vinarlag, og ikki minst toleransa og Ísemi hansara víst ongin vinmaður betri { minni am ko! í Ti esi, varð løgman n.a. nevnt, at Her var góð 1 iður tað var so vum, un | 3 i f t vit dn VS royndir gjørd vit Voru nogv, sum aag og dagliga leitadu til hans- ara, og ikki havi eg verid avvistur nakrantíð. Komandi verða helst nógv, sum av gomlum vana trýsta kenda telefonnummarið, áðrenn ein minnist, at hann ikki er longur. Eftir Hermann sita vaksnar detur Pernille og Tine (sum hann á sín stillisliga hátt var so err- in av, og sum tey sein- astu árini gjørdu hann til ein líka so erpnan abba), mamma hansara og systkin, og verður teimum við hesum víst samkenslu mína. Við hesum lýsi eg frið yvir minnið um Klaus Hermann. A Argjum á Mariumessu Tommy Petersen Nr. 1 hm 4. januar 1986 Oluffa Enghamar 90 år I dag 23. aug. verdur Oluf- fa Enghmar 90 år. Tad er ikki lætt at skilja fyri okk- um her i Fuglafirdi, sum dagliga siggja hana gang- andi her og sjålv utrætta sini ørindi, bædi til hand- ils og annað, ella tú hittir hana sunnudag á veg til kirkju, so frísk og lett eis- ini í sinnalag, so tað er hugnaligt at skifta orð við hana. 90 ár, tað má sigast at vera ein langur arbeiðs- dagur, og eru tey fá, sum fáa ein so langan arbeiðs- dag. Tey yngru árini veit eg ikki nógv um hjá henni, men at Oluffa kemur frá einuin góðum heimi, vísa bæði hennara andaligu og handaligu evnir, hon hev- ur. Oluffa giftist við Niels Enghamar í Fuglafirði, ið sat einkjumaður. Niels var sjómaður og fekst nógv við heimaútróður, og at veiða sild, hetta mundi gera sítt til, at tey fyrst búsettust á Skipanesi. Ta tíðina var nógv sild at fáa á Skålafjørdinum, so tað munnu ikki vera so fáar tunnur, ið Oluffa hevur fingið til heldar, lagt og saltað. Tey seinnu árini búsett- ust tey í Fuglafirði, eisini her kom Oluffa at vísa, hvat hon kundi virka og fáa frá hondini. Tað tíðina tá ið Havsbrún kom og harvið nógv skip komu her at avreiða, tóku Niels og Oluffa seg saman og upprættaðu eina sjómans- stovu í heimi teirra, soleið- is vóru hesi hjún virksom á so mangan hátt. Og teirra trúfesti til kirkju og missiónshús vísti seg í teirra dagligu gongd og stuðuli til Guds hús. Ímeðan Niels livdi og eisini aftaná at hann var deyður, tók Oluffa ímóti fólki at búgva, og eru tey mong, sum minnast aftur á teirra gestablídni og mangan hugnaligar letur í heimi teirra. Tey allar seinastu árini hevur kommunan nýtt hjallaran hjá Oluffu til kveldskúla í bókbinding og sjálvandi var hon eisini ímillum, sum næmingur, tó vil eg siga mest sum hjálpar lærari, tí ikki var tað leingi, til hon við sín- um hegni, kundi gera tað í gerast skuldi, hóast hon var komin langt upp í ár- ini, og vóru tað ikki so fá- ar bøkur, sum vit næm- ingar fingu hjålp vid frå henni. Tad var henni ein gledi at hjålpa, hennara góða heilsa og lætta sinna- lag hevur verið við til at gjørt allar hesar samverur fyri okkum næmingar, sera hugnaligar. Sum ein av teimum í hesar vetrar, havi verið saman við tyg- um, vil eg heilsa tygum frå okkum ellur., og ynsk- ja tygum hjartaliga til- lukku á 90 ára feðingar- degi tygara og vit gleða okkum til komandi vetur. Hjartaliga tillukku Oluffa, má Gud geva tyg- um eitt vakurt lívskveld. Poul Martin Så * $ Á ix a ja