leygardagur 8. september 1990síða 11

ål mv ll; > dur stóðu í forstovuni og bíðaðu eftir, at leikurin "Men størstur er kærleikin" eftir Per Olov Enquist, varð framførdur. Tú hugsaði beinanvegin, at her mundi ikki fara at gangast væl, og tókti synd í leika- runum, sum hóast lítla undirtøku, noyddust á pallin: The Show must go on, men væl var, tí her fingu tey fáu nakað heim við sær, sum als ikki hevði nakað vid á- skoðaratai at gera. Sum leikur fór, gloymdi tú tómu stólasetrini og á pall- num funnu leikarnir aftur á rætt, eftir litlari løtu. Men størstur er kærleikin" snýr seg um ein sálarliga sjúkan mann, ið hevur dripið tvey fólk, sett eld á húsini hjá abba sínum, gjørt seg inn á annan mann á stovninum, har hann býr, og sum at enda hevur dripið fressin Valde, hóast hann var einasti vinur hansara. „eikurin NAVNLEYSUR HØVUDSLEIKARI Hann - høvudsleikarin hevur einki navn (Egi Dam) hevur nú roynt at beina fyri sær, og fyri at fáa greiði á, hví hann royndi tað, hevur stovn- urin sent boð eftir einum presti (Margreta Næss), sum skal royna at hjálpa tí sjúka. Lisbeth (Bir.ta Mohr) er leiðari á stovn- inum og samstundis pio- jektleiðari fyri eini kar n- ing á stovninum, sum miseydnaðist. Pallprýði eru hvít bak- tjøld og sjálvur pallurin er ein flata sum hellir móti áskoðaraplássunum. Ein stólur er einasti lutur á pallinum, sum leikarnir sRúgVA og Snara seg UM. ålarligu stóðu hansara. Sjúklingurin loyvir ong- um at sleppa inn til innastu tankar sínar, bert fressurin Valde hevði hann álit á, men hann tók lívið av honum! KENSLULEYS VIÐFERÐ Har standa tey so sum Súlur, projektleidarin á stovnnum, sum ger roynd- ir við búfólkunum, prest- urin, sum skal hjálpa, vaktarmaðurin, sum skal ansa eftir, og so tann navnieysi sjúklingurin, sum ringir seg saman og brettir stólinum, eins og hann skiftivís ber í bøtuflakafyrisærsjålvum, argar viðgerðarfólkini, er harðrendur og sigur skenskar søgur, tå hann allarhelst hevur hug til at fjala seg fyri nasku spurn- ingunum, sum skulu av- dúka innastu tankar hansara. sær á Í VIDGERDARFOLK UNDIR SJONEYKU Per Olov Enquist er væl kendur fyri sinar at- finningarsomu áskoðanir. Hann setur í hesum leiki- num spurnartekin við stovnsviðgerðarar og sjúk- ingar á stongdum stovn- um. Her er tað greitt, at tað eru teir serkønu við- gerdamir, sum verða koyr- dir undir sjóneykuna, heldur enn tann sjúki. Tað er eisini eyðsæð, hvussu lítla virðing tey serkønu hava fyri sjúklingunum. Tey eru bert talvfólk, ætlað at flyta higar og hagar við royndm og kanningum, til tess at spælið hjá viðgerðarunum skal ganga upp. Verður úrsliuið ikki sum framman- MAMMA VÆNKIU ØFKYUNGSE Mynd: Kalmar Egi Dam hevur leikiutin sm tann navnieysi sálariiga sjúki maðurin. i sum eru um hann, skulu hjålpa honum at liva. Spurningurin er um viðgerðarar hava skil fyri at hjálpa einum brekaðum, um tey ikki samstundis hava góðar kenslur og áhuga fyri tí neyðstadda. Leiklist fyri tómum askodaraplåssum tey, og tå er ikki lætt at vera tann sjuki, sum skal 1ålpa teimum serkønu at finna rætta úrslitið. Hver skal tá verja tann verjul- ORDARIKT LEIKRIT Tað er Ggjøriigt at taka saman um i hesum leiki, sum fer fram i Sjén- leikarhúsinum, vónandi nakrar ferðir afturat. Hann skal síggjast, upplivast og umhugsast væl og virðil- iga. Leikritið er so orðaríkt at leikarnir á pallinum „neyvan hava roynt slíkt áður. Um tå ikki visti betur, hevði tú mett hand- ritið at verið vitvarpsieik. Nógv eru orði.i og fáar rørslur hava leikarnir at stuðla seg til. Tú kundi sagt, at tað var ótakksar it arbeiði hjá leikarunura, men kortini riggaði tað væl. Einamest tí leikarnir vóru væl vandir og dugdu at halda heldur cinstå'tada pallframførsluni í ner vum teymum. Egi Dam hevði leiklutin sum tann navnleysi, og her var ein sonn fragd at siggja, AvuUssu vær Nann hevði Ltkid móti leikstjórnanini. Hann er tann leikarin, sum spælir bóltin út til hinar, og tað megnaði hann til fulnar. Birita Mohr hevði heldur ótakksaman leiklut, sum tann kenslukaldi leiðarin á einum stongdum stovni. Tað er ivaleyst trupult at fáa greiði á, nær slíkur persónur tekur valdið av sjúklingunum, nær tann serkgni kennir sjúklingin betur, enn hann kennir seg sjálvan. Eitt sindur stirvið SDÆl. men Korn var imyndin har. GÓÐUR LURTARI Margreta Næss er sálar- hirdin, sum hevur lært at lurta, tå onnur tosa. Hetta megnaði hon eisini krops- liga at vísa á pallinum. Tað er ikki sum at siga tað áhaldandi at "spæla" lurtarin og ikki missa tamarhaldið í slíkum leikluti. Elin Súsanna Jacobsen hevur týtt leikin, og hon tnecerer 0 miurt malað Fyri unun — hólana hú at pynta um ræðuleikan í orðum. Askoðarin kennir seg onkuntíð úrlatnan, so ljót eru orðini, men veruleikin er ikki aitíð líka vakur og snotiligur. Í hesum føri stóðu orðini sína roynd. Tað kundi ikki sigast ødrvisi. Av røttum ein serstak- liga løgin kensla at sita i gapandi tóma salinum i Sjónleikarhúsinum hetta kvøldid, men avgjøri ann áhugaverdasta løtan í SANGE GA =