Sosialurinarkiv
Sosialurin 1990-09-08, síða 12
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

leygardagur 8. september 1990síða 12

‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

Síða 12 frættist I svim arbeitt har i dagar ( 4 Tå Sosialurin vendi sær til Johan Nordfoss um sam rødu i samband vid at hann gavst at arbeida i Svimjihøllini i Havn, eftir langt åramål, helt hann, at einki serligt mundi verda at siga frå, tí alt hevði bara gingið væl, øll hest árini. Nú er tað ikki bert, tá illa veit vid, at tað er vert at skriva um. Soleiðis fingu Vit søguna frå Johan Norðfoss Johan Norðfoss varð borin í heim í 1920, í Bøgøtu í Havn, men flutti seinni i Rabarbukvarterið, sum tað nevnist. KOLASØLI Ef Í n t r Efur lokna skúlatíð, var q hann grindadrong síðani til skips. Á 1942 lærdi hann ul motor til 1950, tá hann fór í land Hann fór at arbeiða á Kolasgluni, sum Arbeiðsmannafelag átti, har hann var formaður í trý ár, til hann sjálvur tók yvir Kolasøluna. Havnar - At selja kol tå å døg um, var lønandi virksemi og eftur tveimum árum eydnadist tad at tvifalda søluna. Tá vóru triggjar kola- l 27 á selur i Havn og Valdemar Løtzen hevði sjey bilar, sum koyrdu við koli, Bal- slev & co. tveir, og vit høvdu triggjar bilar. - Vit lossaðu kolid upp i Havn, koyrdi tað út til viðskiftafólk í Havn og á bygd. Ein partur var at koyra kol oman á brygg- juna til rutuna hvønn morgum. Hetta var áðrenn olja, gass og SEV tóku yvir. Tað vardi tó bert nøkur ár til Zues-kriggi0 brast á. Tá fór frakt prísurin upp úr 30 krónum fyri tonsið, ul 160 krónur, so tað gjørdi ei SI Ut Tíðl:ga k lum Í til Skip 5 Norma k > A I cn va eg umborð GAMLA SVIMJIHYLIN Eg var júst komin aftur til lands, tá Ivan Carlsen ein dagin kom ul mín, og jo gá að meg koma at arbeiða í svimjihylinum í Gunua dali. Ein treyt fyri á hetta starvið va i 4 { »] P m I ) í ár n Víst, al altíð hevði verið íðin i - er IKkt vert at vita, sigur Johan Norðfos J samrýóðuni um arbeiðspláss sítt. Har . 96, S$/€) yg 28. januar 1963 fór eg í nýggja starvið har. Tað havi eg ongantíð angrað, tí hetta var ser- stakliga gott arbeiðspláss. Eg var tá 43 ára gamal, men eg var eisini takk- samur fyri, at eg hevði opin um summarið, frá 1. apríl og so leingi út á heystið, sum veðrið var gott - um okiober ella november mánaða. 1] vetrarhálvuni baðstovurnar opnar og Ivan og Karin tóku sær av hesum, meðan eg hevði til uppgávu at umvæla og mála hylin 0.s.fr. -Tað var mangan hug naligt í hitarúminum um veturin, og har varð prátað g tjakast um dagsins mál msstødan var cisin gan vidgjørd og a Tað, sum tú ikki vóru irætu í svimjihylinum, var ikki vert at vita. Jú sanni- liga, sigur Johan Nc OLOSS. Fibetur hendi einki stórvegis óhapp øll hesi árini. Koruni havi eg einar 12 ferðir verið við ul at hi hjålpt fólki, sum hava ver- ð í livsvanda í hylinum, tað gekst tó altíð væl Her vil ég O a, al it 1 Mc mánaðir og fyribyrgjandi arbeiði í svimjihylinum, og læra bønini at hava ábyrgd fyri sær sjálvum. Samstundis halda vit eisini, at tað skal tað vera stuttligt at svimja. Tað nyttar lítið at ansa so væl eftir bórnunum, at tey ikki nýtast at kenna á- byrgd fyri sær sjálvum. Øll hesi ár hava vit havt somu reglur at ganga eftir Um børnini ikki akta Um tað ikki batnar, nokti vil teimum at visa se svimjihylinum í 14 da tað ikki, vc revsingin ein mål 1Jal pi O.S.iT Kortini ka t > y ' tað er Ó x ' V a IKKI Vii 1 Stál t } I Tå tað er sá eg eisini viðmerkja starvsfólkini í sv høllini hava prøgi viljað og upplivað nóg áðrenn eg fór í hetta star Ongantid havi eg verið keddur av at fara til ar beiðis, øll hesi árini. F hav: arbeitt í svim hylinum í 27 ar, sjey man og Uiggjar dagar 1 arbeiða í SVIMII — fu) ed Pt p Í É VUF fríg O AF hylinum var ógvuliga positivt. Har hittir tú frísk og glað fólk, og tú kemur í samband við nógv ymisk fólk hvønn dag. - Skal eg taka nakað serliga hugaligt fram um annað, so er tað at eyg- leiða småbørn, sum læra seg at flóta. Tað er so- in er frá Lon, tá i ImNVEIU Var ur. Star kini á , k Á r } n vid Nr. 135 — 8. september 1990 í i leiðis, at eingin kann læra annan at flóta, tað noyðist ein sjálvur at læra seg. Seinni kanst tú læra barnið at svimja. Tað hevur altíð hugtikið meg. Tá børnini vuksu til, vóru tey kanska ikki altíð so løtt at fáa at akta, serliga gentur um 14 ára aldur, % RT