hósdagur 13. september 1990síða 10

- at eg ikki fekk í lag at fara, sigur Bjarni Skála, bilførari hjá 7 P/F Mariu Poulsen, seinastu 25 árini, m.a. í samrøduni um X - - gamlar dagar og nútíðina. Tá Bjarni Skála, bilførari hjá P/F Mariu Poulsen, fyri 25 árum síðan fór í altmuligmað- ur, ætlaði hann sær seinni at fara i læru. Hann kom tó ikki víðari, men tað starv sum er hann ikki harmur um í dag Bjarni Skála Ég mær ongantíð at nd aiu ætlaði verða ve ner men Grimur g eg vóru so góðir vinir og ti eg fekk meg ikki í lag fara narmálið smæðist K irtur, tá tú iosar við Bjarna Skála, sum er ógvuliga frintligur og prátingarsamur. Hann sig- hava granskað heilan, til tess at siga mær onkra fitta søgu, sum hann annars er so kendur fyri, men tað stendur stilt, sigur hann. Kortini er tað greitt, at Bjarna dámar betur farnu tíðina, tá fólk høvdu stundir at tosa saman, uttan at tað tó nervaði arbeiðið. Vit vóru um 20 fólk hjá Mariu Poulsen í 1965, tá eg fór íarbeiði, og Grímur á Dul var stjóri. Tá var Oyggjarvegurin ikki komin og ein uppgáva hjá mær var at fara oman á bryggjuna kl. seks við farmi til bátarnar. Men eg var ikki altíð so væl móttikin. Tað kom av, at eg altíð var so morgun- frískur og skundigur. Tað vóru hinir ikki altíð. Grímur og eg vóru nógv saman á arbeiðplássinum og tað riggaði væi, tí vit í sinnalag hóskaðu so væl saman. Tað er tó ikki so ur seg løgid, tí pápi og Grímur vóru systkinabørn. ARBEIÐS- UPPGAVUR Hóast eg frá byrjanini hevði til arbeiðis at koyra bil, so hevði eg eisini onnur gerðarmál. Eitt nú at fara úr at purra ein starvsfelaga út, sum búði hjá Magnus Bærentsen. Hesin maður svav yvir seg í heilum, og tí var eg sendur út honum eftur Magnus Bærentsen var tó ikki blíður, tí maðurin búði uppi undir vaðingini og eg fór sjálvandi buldrandi upp trappurnar. Onnur uppgáva, sum mær dámdi ógvuliga væl, var at fara oman á Gjaldstovuna. at rinda toll o.a. Hetta gjørdi eg í eini 15 ár. Har arbeiddu m.o. Sonja, Jend Dam og Hermann í Stórustovu, og tá vóru stundir til eitt prát. Tá ítrótturin var fyri, tosaðu vit um tað. Upp undir val fingu politikarnir eisini sítt. Serliga tá Grímur var við, gekk tað hart fyri seg. Alt gekk tó upp á stás, tí vit vóru altíð væl, tá avtornaði. Nútíðin er ødrvisi, nú eingin hevur stundir til nakað. Ørindini oman á Gjaldstovuna saknaði eg nógv. altíð so Ein avloysara fann eg kortini, og tað var at fara á Starshipping, og tað var eisini hugnaligt. Eg kom entá upp á listan hjá teimum, millum tey viðskiftafólk, sum fingu tvær dunnur til jóla! Nú er Starshipping vorðið Før- oyaleidin, so nú man fara at knípa, skemtar Bjarni Skála EINGIN KAFFESTEÐGUR Tá í tíðini høvdu vit ikki kaffesteðg ella kaffestovu á arbeiðsplássinum. Vit plagdu tí at fara oman á Sjómansheimið fyrrapartarnar. Hetta var ikki loyvt, og vit noyddust at sníkja okkum framvið glugganum á skrivstovuni hjá Grími. Onkuntíð gekkst væl, men aðrar tíðir sá Grímur okkum, og so kom hann rópandi niðan trappurnar á Sjómans- heiminum og skeldaði okkum. - Man var ikk: so ræduliga bangin fyri at verða avdúkaður, men loyvt var tað ikki. Grímur blíðkaðist tó altid aftur beinanvegin. KOYRING A BYGD Tá Oyggjarvegurin kom, fóru vit at koyra vørur út og annars leggja sentral- hita o.s.fr. á bygd. Hetta var mín uppgáva, men ofta var Grímur við á ferðini. Honum dámdi so væl at ferðast í bili. - Tað var eisini serli:sa hugnaligt at fara á bygd tey fyrstu árini eftir at Oyggjarvegurin kom. Fólk á bygd vóru so ómetaliga blíð. Vit vóru bjóðaðir inn, tí bygdafólki vildi so fegun. frætta tíðindi úr Havn. Tað hendi kortini ikki meir enn tað sama. - Serliga minnist eg bygdirnar Funningur og Tjørnuvik. í hesum bygd- um er neyvan sentralhiti 0.0. útgerð, sum ikki er keypt frá Mariu Poulsen Tá Grímur var við, gekk práuð um politik sjálvandi. - Ikki tí, bygdafólkið har vóru helst javnaðarfólk og tjoðveldisfóik, og tá Grim- ur var rættur fólkafloks- maður, var altíð okkurt at tjakast um. Tað var bara hugnaligt, tí Grímur var so skemtingarsamur og dugdi væl at taka tað. - Vit báðir hava tó ikki verið so skemtiligir at lurta eftir. Tað gav av at bíta einu ferðina, tá ein sonur Grím skuldi við okkum á bygd, at leggja sentralhita í eini hús. - Farið tit bara við bilinum, men eg fari við bussi. Eg tími ikki at lurta eftir tykkum, segði hann. LEITAÐU EFTIR GASSFLØSKUM - Annars koyrdu vit eisini gassfløskur út til fólk. Tá vóru gasskom- fýrar og eisini var gass nýtt at hita vatn við. Gassfløskurnar fingu vit úr Danmark, og onkuntíð vóru ongar gassfløskur eftir hjá okkum. Tá noyddust vit at fara út til viðskiftafólkini at spyrja, um tey áttu eina eyka gassfløsku, sum vit kundu keypa aftur frá teimum. Tað dámdi mær illa. KOYRDI LIK - Eg plagdi eisini at koyra fyri Jógvan á Dul, sum var týskur konsul. Tað vóru ikki altíð hugnatúrar, hóast tú vandi teg til tað, sigur Bjarni við skemtandi. Tú kanst skriva, at eg var vara- konsul! Tað hendi av og á, at týskir sjómenn komu á Landssjúkrahúsið, sum Nr. 138 — 13. september 1990 Bjarni Skála, bilførari: - Eingin kaffisteðgur var íroknaður í arbeiðstíðini áður, og tí noyddust vit at sníkja okkum oman á Sjómansheimið. Onkuntíð sá Grímur á Dul okkum fara, og so kom hann rópandi niðan trappurnar, eftir okkum. Vit vóru ikki so ræðuliga bangnir fyri honum, men loyvt var tað ikki. fynd: Kalmar Orð: Dagny Myndir: Kalmar høvdu verið fyri óhappi ella vorðnir sjúkir. Onkuntíð hendi tað eisini at teir andaðust her, og so fekk eg boð um at koyra.