hósdagur 4. oktober 1990síða 16

- 5 Hví er stødan sum hon er? — og framtíðin sjónarmið Hví eru vit komin í hes: vanlukkustødu, sum vit eru í og hvussu koma Í tir hevdu vit Sal g, har folk Í av } av t, tek 1 num of ø > nn n tid ) war ke slup; » bv i! langi ISKISKap Skil u stør stør Vit fingu Ivr i troi irnar Eftir 2. heimsbarda høvdu førovingar nog ar Far gr teir bl m.a. bruktir til at keyp gamlar bretskar trolarar tyr I 50-årunum vóru vánaligar tíðir. Ov fá skip vóru til allar teir fiskimenn ið vildu sleppa avstað. Ov lítið uppi á Hetta gjørdi, at nógvir arbeiði landi fóru til Íslands og í onn- ur lond at fáa sær ar- beiði. Móti endanum av 50- unum komu fyrstu stál- línubátarnir, og byrjað varð at gera berghol millum bygdir. Í 60-unum byrjaðu fer- oyingar sjálvir at byggja stálskip, bæði fiski- og farmaskip. Tosað varð um, at málið var, at fáa arbeiði til allar hendur. Vegir vórðu gjerdir til nógvar bygdir. Nýggjar havnir vórðu gjerdar. Bilferjur. Fleiri berghol. Brúgvin um Streymin 0.s.fr. I 70-unum kom meiri ferð á. Størri bilferjur vórðu keyptar, m.a. Smyril. Fleiri berghol. Fleiri og sterri havnir o.s.fr. Nýggj flakavirki. »Flakavirki á tanga“ var Bygdamenning. Í 80-unum kom so nógv ferð á, at ov lítið fólk var til at gera øll ar- beiðini. Ti máttu vit fáa útlendingar til landið. Arbeiðið var so nógv, at neyðugt var at arbeiða dag og nátt, — gerandis sum sunnudag. Vit fingu eina rúgvu av nýggjum dýrum skip- um: farmaskip, kemi- kaliuskip, trolarar. hvønn loysnin. skeljatrolarar, kjaftaskip o.s.fr. Vit fingu eina rúgvu av nýggjum dýrum handilsbygningum, ser- liga í Havn. Vit fingu nýggj flaka- virki, svartkjaftavirki, surimivirki og onnur virki. Alivinnan bleiv ein vinna, sum nógv settu stórar vónir til. Berghol vórðu gjerd sum ongantíð fyrr! Ferjulegur vórðu gjerdar í Lorvík, á Drel- nesi, inni á Fjerð í Vest- manna, á gomlu Rætt 0.s.fr. Ætlanin var at byrja at bora tunnil undir Vestmannasundi. Ætl- anir vóru um flogvell á Glyvursnesi, undir- sjøvartunnlar undir Skopunarfjørå og mill- um Klaksvik og Lorvik. Klaksvikin skuldi und- ir glas o.s.fr. Men hvat nú? Nu ber einki til! Fyrra lands- stýrið byrjaði at spara eitt sindur, og fekk at vita frá andstøduni, at tað bar ikki til. Lands- stýrið varð lagt undir at leggja forðingar í vegin fyri vinnulívið o.s.fr. Her er bert nomið við ein lítlan part av tí út- bygging av samfelag- num, sum er farin fram hesi årini. Ein roynd skal sidan gerast at visa å, hvi tad svart- nú er endað sum tað er: Gomlu feroyingarnir vóru sparnir og varnir. Teir lupu ikki framav. Teir vildu gjalda hverj- um sítt. Teir sungu tá teir fóru til útróðrar. Teir hevdu virðing fyri Gudi og Bíbliuni. Teir livdu í samsvari við náttúruna. Teir hildu hvíludagin heilagan. Teir bóðu Gud um at vera við, tá teir fóru til arbeiðis! Í slupptíðini varð ikki fiskað hviludagin! Men so kom ein nýggj tíð! Onkur helt, at um teir fiskaðu allar sjey dagarnar í vikuni (eisini hvíludagin), so fingu teir 1/7 meir! Í 60-unum varð samfe- lagið útbygt soleiðis, at arbeiði skuldi vera til all- ar hendur — og tað er gott! Men í 70-unum byrjaði stoltleiki at eyðkenna samfelagið. Vit fingu væl lærdar ráðgevarar. Politikarar og onnur, sum skuldu taka avgerð- ir, tordu ikki annað enn at trúgva tí, sum hesir lærdu menn segdu! Teir vóru ráðgevarar í einum og ellum! Í 80-unum var tað ikki bert stoltleiki, — nú var tað eisini peningakær- leiki, sum fekk vald á fólkinum. Peningurin var blivin gudur teirra! ML FEPE TARO SR ERE me Atti tú ikki finan bil, nýggj fín hús o.s.fr., so vart tú einki Vart tú reiðari, so mátti tú byggja nýtt, sterri og fínari skip, sjálvt um tú hevði gott skip framm anundan. Alt varð roknað út í pengum. Hver roknaði við Gudi? Hevði Hann verdur nakran áhuga í hesum? Hevdi Hann skil á slík um? Nei! anin var, at Gud kundi Vanliga hugs ein hugsa um tá ein va vorðin gamal! Og kanska sunnudag, um tú hevði tíð! Men gerandisdag hevði eing in tíð til slíkt! Hevdi tú trupulleikar, so var at fara til serfrødingarnar at fáa ráð! Men hvat nú? Alt samfelagið er í kreppu! Politikararnir vita hverki út ella inn. Teir royna at spara! Hvussu koma vit aft- ur á beint? Tað er ikki lætt at svara við einum orði, men eitt er vist: Vit mugu fara aftur til byrj- anina! Nær byrjaði at ganga illa? Jú! Tað byrj- aði tá vit settu pengar- nar á fyrsta plássið, og gloymdu Gud! Fyri at koma aftur á beint, eiga vit at venda um; t.v.s., vit mugu fáa eina andaliga og polit- iska veking, sum virkar soleiðis, at fólk ikki blint trúgva uppá serfreðing- arnar og pengarnar! Vit mugu aftur rokna við Gudi, sum skapti Himmal og jørd! Vit mugu aftur liva i djúpari virðing fyri náttúruni! Vit mugu vera til reið- ar at ofra nakað fyri okk- ar kæra land, — og ikki bert krevja meir! So leingi peningur er gudur okkara, fáa vit einki at bera til! Materialisman er farin avstað við okkum! Latið okkum venda við og biðja Gud um at hjálpa okkum úr kreppuni, og latið okkum síðani liva við teimum gomlu dygd- unum: gudsótta, ar- meir og beiðssemi, sparsemi og í samsvari við náttúruna, — so skal tað nokk ganga okkum væl, og vit skulu liva leingi í landin- um! Alvur Kirke EÐ > MK EA ÆR 4. oktober 1990 Nýval ella —g fr g DP; 1079 Á Nú hevur politisk ósemja verið í 3 vikur við tí úr- sliti, at ongin samgonga var um kveldið 1. oktober. Løgtingid verdur kallad saman dagin eftir orsakad teirri politisku støduni. Tjóðveldisflokkurin legg- ur uppskot fyri tingid um nyval, finst ikki onnur loysn sum skjótast. Løg- maður heitir í nógv um- reddu politisku frágreið- ing síni á tingmenn um at vísa ábyrgd, tí samfelagið tolir ikki nýval, og tosar hann enntá um at skipa eina minnilutastjórn. Álvaratos, er ikki tíð uppá at legmaður og fólkaflokkurin vísa á- byrgd og ásanna, at hesin politiski hurlivasin ikki kann halda fram við ellum ósemjum, ið hava gjørt, at slitnaða samgongan hev- ur verið óarbeiðsfer so gott sum alla tíðina, ið hon skuldi eitast fyri at stjórna? Og heldur løg- maður, at hann framhald- andi kann bjóða okkara fólki hendan Þpolitiska ruðuleikan, har onki ann- að hendir enn at landsins búskaparsteða versnar við óhugnaligari ferð? Einasta loysn er nýval, so vit fáa eina stjórn, ið kann vera arbeidsfør, so samfelagið kann virka aft- ur. Umkvæðið hjá fólka- flokkinum er, at samfelag- ið hevur ikki ráð til eitt val nú. Til hetta er at siga, at vit hava betri ráð til eitt val nú, heldur enn at halda fram við tí óskili, ið valdað hevur á tí politiska igvøllinum, ti tað hava politiskan hurlivasa! vit als ikki råd til. Hetta kostar samfelagnum dyrt hvønn einasta dag. Ti må valid vera: Fram- haldandi politiskur hurli- vasi ella nyval! Um nøkur politisk å- byrgd er eftir hjå okkara tingmonnum, mugu teir atkvøda fyri nyvali sum skjotast. Annars vil eg taka fult undir vid uppskotinum hjå Karini Kjølbro og Maritu Petersen um, at tað bert verður eitt val- demi fyri alt landið. Við hesi valskipan kundu vit meguliga fingið nakrar landspolitikarar. Sum nú er, eru bert lokalpolitikar- ar á tingi. Uppskotið er skilagott og eigur at fáa fulla undir- teku. Ganga okkara log- tingsmenn í seg sjálvan, mugu teir ásanna, at hugsað hevur verið mest um lokalmál og at lands- málini hava verið í bak- grundini. Við hesi valskip- an vildu allir borgarar fingið meguleika fyri at valt tey valevni, sum teimum dámar best, uttan mun til hvar í landinum tey vóru. Um tingmannatalið skuldi verið 21, ella vit skulu hava færri ting- menn, kann diskuterast, men eg vænti, at eitt minni tal av tinglimum hevði nokk gjørt meiri til nyttu enn teir 32, sum sita har í dag. Harnæst hevði tað nokk verðið lættari at skipa stjórn. Tórshaun, tann 3. oktober 1990 inther i í; ntinel 3 ——