leygardagur 10. november 1990síða 11

á | I løtuni verður barnasjónleikurin "Krad- darin" framførdur fyri fullum húsum, verður t KN rr” nd i vOI 10 d a N BORN t beinan- er nógv X í , at að stuttligari at vera åskod- ari saman við børnum enn tiikomnum, ti tey mugu helst vera heimsins bestu áskoðarar, sum sjónleik- arar kunnu hugsa sær. "Kraddarin" er ein filt søga um nakrar verur - in fivil og menniskjan- sligar givrar, men eisini er ein fittur ravnur, nik- urin og okkurt tøll. Tað er nú ikki so umráðandi, hvgrji hesi eru, tí allur leikurin er eitt ævintýr um tað góða og tað ringa. Júst søga, sum børn flest dáma væl, hóast onkuntíð ov ógvuslig, at onkur pápi noyddist út við lítlusystir, sum slapp niðan í Norður- landahúsið, saman við systkum og foreldrum. Tumanna, hurlumhe)y FITTUR FIVIL T hugtakandi var, tá fívilin (klovn) kom á 120 mest patiin, Sum Katarina Nolsøe, IK á í U i HOI k í Í framføra sín og tað var sera í 'ttan hennara leikkyr væl í nond Fivilin er bindilið millum leik og áskoð- arnar (les børnini), og tey eru sera móttakilig fyri hvørjum eygnakasti, sum Fívilin veitir teimum. Fívilin er har- næst so eygagóð at áskoðarnir taka leiklutin ul sín beinanvegin. Gívrarnar, sum eru gamlar, orka ikki at fara eftir stakkinum, sum kraddarin hevur stolið frá teimum. Tær senda Fívilin eftir honum. Fívilin noyðist at fara langa leið og gjørnum nógvar vandar, áðrenn alt endar lukkuligt - sum í ævintýrinum. EINFALDUR PALLUR Samanumtikið ein fittur barnaleikur, við einfald- um pallsmíði, sum kundi tumanna, Rumanna, rumanna, reiggj um rey. Kom og hjálp í hesi neyð. NB: Um foreldur hava ætlanir um at fara i Vorðurlandahúsið ið teimum SMÁU, er iad gott hugskot at læra børnini hesa rímu Hon hevur serligan leiklut undir framférsluni Hugtakandi løta - við heimsins bestu áskoðarafjóld nýtast ul ymsu umskift- ini, uttan tó at nerva i€IKIN LiOsini vóru snildisliga nýtt - til sól og summar, vetur og Óhugna, har tað var gin nvør sini megin rå Lo 1 i s"1VILi 5ystrind cemur (li fjallaholuna, hår Kradda- rin býr, og ali gerst sera nugnaiigt, lekur stóra- um báðar ggjarnar, og tey sita øll so pinnasull og hug- tikin. STORASYSTIR VARDI - Mest hugtakandi var tað tó at eygleiða børn- ini. Um nakað skuldi verið sagt, sum ikki fall í góða jørð hjá mær, so var tað grímurnar, sum leikarnir nýttu. NÚTÍÐAR GÍVRAR Eitt nú gívrarnar, sum eg fm altíð havi hildið eru illsintar og 6lagaligar verur, so vóru tær eisini á at líta. Men tað løgna var, at tær vóru tvær fittar ommur í nútíðar gummiskóm við hvítum botni. Tær nýttu eisini kikara pegiaðu oO greiddu sær o.s.ír. E os 98 hevði hildið, at hetta meira vóru ommu- og abbaleiklutir, eisini ti annar leikarin var mann- fólk. VÓNANDI VERÐA TÆR BIDNAR AFTUR Tórgar og Birita Mohr, sum høvduskrivad leikin, mugu endiliga royna seg enn einaferð. Eg haldi at tær duga sera væl at ímynda sær, hvussu børn hugsa. Dagny Joensen Gívrarnar ganda eins og givrar eiga at gera, men hesar kundu eins væl verið tvær fittar ommur Serliga væl kom Katarina Nolsøe frå letkiutt sinum. Hor var so Uvanadt og dugd ser stakiipa va A r (701 koðarnar a in ré avpver rað x var tað UT