týsdagur 22. januar 1991síða 7

Nr. 14 — 22. januar 1991 Sr SOSÍalUrin Sumbiartunnilin: 10 metrar eftir -Um 14 dagar verður skotið Henning Jacobsen, landsverkfróðingur Striltið hevur gingið seinastu fýra árini at gera longsta tunnil í landinum, Sumbiartunnilin. Næstan alt tað ein tunnilsarbeiðari ikki ynskir at arbeiða við, kom hann framá undir Hestinum og Beinisvørd, sum rættuliga bóðu seg taka. Ein rúgva av vatni, rivur og leyst grót, hetta hevur verið gerandiskostur og nú er næstan komið á mál. Bert 10 metur eru eftir til dagsljós úr Sumba sleppur inní tunnilin. --Vit bíða í løtuni eftir, at teir eru lidnir Sumbiar megin. Har skal spreingjast nakað inní fjallið og hetta arbeiðið er ikki liðugt enn, sigur Henning Jacobsen, lands- verkfrødingur. Vegurin Sumbiarmeg- in er ein gamal upp- dyrkingarvegur, sum er bøttur um. Tó eru teir seinastu metrarnir gjørdir i gjøgnum, sigur av nyggjum. Tað hevur ikki verið lætt at gera hendan tunnil. Suðuroy liggur jardfrødi- sliga í niðastu basalt- fláunum og her hevur í fyrndini verið ógvusligar rembingar. Tí eru hópin av rivum í fjallinum og nógv vatn. --Tað er nógv vatn at leiða burtur. Teir hava sprænt betongmørtil i rivurnar undir håtrysti og Nú eru bert 10 metur eftir at sproyngja, so er skotið i gjøgnum til Sumbiar. Hetta hendur um 14 dagar. Mynd: Kalmar. Síða 7 tað hevur tett nakað. Men í stóðum hevur verið neyðugt at stoypa upp- undir. Nær verður tunnilin liðugur? -Tað er ein spurningur um hvussu stóra peninga- játtan vit fáa. Stóð ikki á pengum, so kundi tunnilin verið liðugur um eitt til hálvt annað ár, sigur Henning Jacobsen. Tunnilin er tvíspor- aður, koyribreytin verður seks metur breið, ein metur verður hvørju meg- in sum vegagksl. Onki ljós verður í tunnlinum. Sumbiartunnilin er 3,2 kilometur langur. Kunoyartunnilin 3,0 kilo- metur, tunnilin Signabø/- Kalbaksbotn 2800 og Eysturoyartunnilin 2500 metur. jústinus. Gluggin til ta foroysku fa- miljuna. Sera smidligur og lættur at handfara. Ramma. karmur og beslag 100 mm breitt. Stodd eftir ynski Tilboð givið óbindandi Biligari og betri 370 Miðvagur - Tif. 32411 Teletax 33073 Krisjan Dahl, stjóri, skrivar: Kriggj - men einki skríggj Tað gongur næstan ikki dagur, at ikki verður sett met í onkrum — serliga ikki um vit feroyingar sjálvir eru uppii. Og hver veit, kanska hava vit aftur sett eitt- hvert met farnu viku, utt- an at vit kortini vita tað sjálvir. Men sjónvarps- met sum hyggjarar hava vit ivaleyst sett — fer- oyskt met, væl at merkja — men hevið hesuferð var jú eisini so ótrúliga spennandi, at annað var illa. Tí endiliga kom tað, hetta egiliga álopið hjá teimum »sameindu« á hetta treiska Irak, sum so nasadjarvt hersetti gull- landið Quwait fyri stutt- um. Tíbetur, siga mong, at álopið endiliga varð sett í verk, tí slíkur ágangur móti undirmentum landi skal, sambært »altjoda- samfelagið< revsast, og tað hart — helst so hart, at álopslandið ongantíð aftur kemur fyri seg hern- aðarliga. Hetta niðurlagið hava vit hoyrt so mangan áður og tað skil, ið tykjast kann vera í tí í teirri sam- tíð, tað verður nýtt, verð- ur so sanniliga eisini nýtt sum páskot til ávísa al- tjóða viðferð av landi í óhugnaliga mong ár framyvir um hitt »pena« altjóðasamfelagið, væl at merkja, ikki í ótíð noyðist at broyta hugsan. Hetta hendir meira enn so, og sjáldan man altjóð samhugi teirra »penu« hava skift skjótari og oft- ari fyri og ímóti ymsu londunum í hesum ófrið- arøki, enn hesi seinastu árini. Av krignum, sum júst er byrjað, hava vit ikki enn havt stundir til at læra tað nógva — enn er jú so lítið hent, halda vit. Men til leikur fer víðari og meðan vit ell bíða og vón- andi biðja til, at lívlátini og oyðingarnar verða sum minst, verða vit at geva tol. Kanska ikki bert sama viðvíkjandi góðum sum vánaligum tíðindum hverji hesi so eru — úr Flógvanum, men eisini tá tað snýr seg um batar í livilikindunum landi Væl vita vit, at vit hava tað sum i Himmiriki, sam- mett við irakiska fólkið, skrivandi stund verður bumbað sundur og her á sum 1 saman undir heimsins stersta og summi siga besta bumbuåtaki nakrantíð, men í okkara heimligu viðurskiftum . . tørvar okkum eisini tol, ti hóast góða vilja og evni, kanska eisini, okkara ráð- andi, so gera teir tó ikki einsamallir av, hvat ið svimur ella fæst úr havi okkara. Skuldin er teirra egna, siga vit. Gævi, at so var, tí so hevði ruðuleikin ver- ið so mikið lættari at tikid steðu til og so kundu vit uttan himpr nýtt hetta fimbulsrok til tað hug- svalandi undirhald, sum teir nógvu tykjast at vilja gera tað til. Met í bumbu- ferðum, met í bumbunegd — hverja ferð —, met á raktum málum, tekniskt yvirmet yvir ellum fortíð- ar metum og nærum eing- in missur av útgerð. Hitt, lívlátini, talar eingin um. Jú, fyri at ikki alt skal vera lygn, so er kanska ein tylvt fallin ella saknað hjá teimum í let- uni »sameindu«, men tey tíggjutúsundtals ella fleiri lívlátini á irakiskum lendi frætta vit einki um — ikki so mikið sum eitt skríggj hoyra vit — bert um kríggj. Rotin til alt tað ónda er í letuni Saddam Hussein, sum er so óndur, at hann í onkrum blað hevur verið skeivt nevndur sum Satan. Hvør teirra skal vera »fornermadur« um hetta mistak, vita vit ikki. men vóru allir trupulleikar burturi við honum, so mátti havt bor- ið til at sloppið sær av við hann í >góðari tíð< — væl áðrenn herteku hansara av Quwait. Slíkt er roynt áður og við góðum úrsliti — hver minnist ikki Chile t.d., men kanska hevur linnin millum eystur og vestur, sum vit ell fegnast um, gjørt, at lítið høpi er í at goyma vápnagoymslur- nar til at tryggja ta javn- vágina. So heldur nýta tær sum fyrverkari ella jólaskreyt, sum teir sam- eindu sjálvir siga, yvir onkrari hissini irakiskari oyðimerk Vil tað tá so væl til, at Hussein er staddur úti hjá kamelunum í onkrum sandeyga, er stuttleikin bert so mikið sterri, men tráan okkara eftir »nog góðum rættvisi« hevði neyvan verið rokkin við tí „Veðrið? Spyr ikki um tad«, segði konan. >Ég eri nú so deyv og blind, at eg einansi fái eina hóming av tí um eg tætt sjónvarpið og har er ódn dag um dag so eg fari aftur í kveld at lata aftur hjá hønunum« fari inn i