mikudagur 23. januar 1991síða 14

Hvar eru tit? —————| Hetta er ein ábreiðsla til teir føroysku ítróttar- skrivararnar. Ein av heimsins sterstu vetrarítróttargreinum er flogbóltur, men er hetta ikki at merkja í teimum føroysku fjølmidlunum. Landskappingin i flog- bólti og hondbólti verða leiktar um somu tíð. Væl verður greitt frá dystum i hondbólti, alt gott um tað., meðan lítið og einki verður skrivað um flog- bólt. Tað sum kemur í blødini um flogbólt eru al- oftast gamlar og skeivar steður. Áhugin fyri flogbólti er ikki sterri í sjónvarpinum. Tá fótbóltskappingin er av, steðga tær føroysku itråttarsendingarnar og hetta er um somu tíð sum flogbóltur og hondbóltur byrja. Vit mugu minnast til, at flogbóltur hevur vunnið heiðurstekin á Bellum oyggjaleikum. Tað er bert spell, at áhugin bert er til staðar, tá ið landsdystir eru. Áhugin átti eisini at verið í landskappingini. Vit vilja við hesum Nr. 15 — 23. januar 1991 skrivi heita á fjølmidlar- nar um at vera meira fjøl- broyttar og ikki bert hava frásagnir um tað tit eru áhugaðir fyri. FLEYR A, Meistaradeild kvinnur Maersk Air í fíggjarligari trongstødu? I farnu viku var eg vid fa- milju mini i Danmark ein túr. Vit ferðaðust um flog- vellin í Vágum við flogfar- inum hjá Maersk Air. Ein deiligur túrur niður og ser- visan góð. Men tað, sum far meg at taka pennin, er tann við- ferð vit fingu á vegnum heim aftur. Ferðaseðlarnir hjá okkum vóru »opnir« — t.v.s. at dagurin til heim- ferðina ikki var valdur, tá vit fóru avstað. Fýra dagar áðrenn heimferðina bílegði eg í telefonini pláss við Danair rutuni heim aftur ferða- seðil frá Odense til Kast- rup og frá Kastrup til Vágar. Báðar túrar sama dag, tí tað var sambært Maersk Air íroknað prís- inum. Ikki tí — slíkar bí- leggingar havi eg gjert fleiri ferðir áður uttan trupulleikar. Eg fekk sum vant eitt bíleggingar- nummar til ferðaseðlar- nar, he ta nummar skuldi eg so upplýsa »passager- assistentinum« ådrenn farast skuldi avstad ur Odense. Sjålvandi fekk eg at vita, at vit skuldu møta í góðari tíð. Sum tað skuldi verið nakar trupul- leiki fyri okkum feroying- ar. Dagurin til heimferðina gjørdist skjótt veruleiki, og vit mettu upp á flog- vellinum við Odense ein hálvan tíma, áðrenn flog- farið skuldi fara. Men so hendi tað, sum eg als ikki hevði væntað. — Aftan fyri diskin gleps- ar ein so morgunhás og næsadjørv dama heldur ó- forskammað: >Du er altsá kommet er kvarter for sent. Vi har ikke tid til at lave jeres biletter om«. Aftan å at hava tastad å nakrar knøttar å telduni, sleppi eg av vid okkara vidføri, og so kemur sama óforskammaða glepsið aftur: >Det koster altsá 1126 kroner«. Eg royndi at greiða frá, at her mátti vera ein misskiljing, tí vit (2 vaksin og eitt barn) hevdu bílagt ferðaseðil til henda túrin. Men har var einki at gera uttan at gjalda og tiga. Hóast eina góða ferð til Kastrup sýntist henda framferð vera heldur Dustutir rútar Ofta kunnu føroysk blød geva einum eitt upplivilsi. Kanska ikki so nógv jour- nalistiskt sum í aðrar mát- ar. Sum nú nakað herfyri, tá eitt av blaðfólkunum á »Sosialinum« letur eina 96 ára gamla funningskonu pástanda, at hon turkar custid av. Kann vera, at v somandi bladkvinna er s« in, at hon turkar dust- ic av húsbúnaðinum, hv anara minni fínu med- systrar hava annars í fleiri ættarlið bara stovað møbl- ar av. Og nú ein dagin var eitt av blaðfólkunum hjá »Sosialinum« norðuri í Klaksvík, har nakrir gaml- ir skúlanæmingar høvdu fingið tað ófera góða hug- skotið at savnast 35 ár eftir, at tey fóru í skúla fyrstu ferð. Og fyri at gera tað stuttligari royndu tey eftir førimuni eisini at vera ílatin sum fyrsta skúladagin. Sambært medarbeiðaranum hjá átaluverd — ikki serliga »kundavenlig«. Í Kastrup greiddi eg frá okkara hending, men daman hjá hjá Maersk Air í lufthavn- ini kundi onki gera. Bað meg greiða frá hendingini, tá vit komu heimaftur. Og so varð gjørt, tá vit um síðir vóru komin til Havnar. Men heldur ikki á skrivstovuni hjá flogfelag- num var nakað at gera. Eg fekk at vita um, hvat og hvussu flogfelagið viðger slíkar hendingar, tá ferða- fólk koma »ov seint« til flogferdina. So var tad sagt. Endamålid vid hesum brævi er ætlad at åvara fólk, ið fara at ferðast við »Sosialinum« segði ein seg vera í skotarútutum niður- deili. Eg gekk leingi og hugs- aði um, hvat hetta mundi vera fyri eitt sjáldsamt plagg. Og eg átti at vitað tað, tí í 1956 var eg so mikið gamal, at eg so smátt var farin at hyggja eftir konufólki. Endiliga dagaði fyri mær, at hetta helst mundi vera tað, vit tá á degum kallaðu skotskternut! Men á »Sosialinum« eru medar- Maersk Air, at tey kunnu lika so væl sum vit koma ut fyri eini slikari hend- ing, nevniliga at gjalda fyri nakad, sum tey ikki eiga. Ti hvat er defini- tiónin uppá at koma ov seint til eina flogferð, er tað at koma ein hálvan tíma áðrenn flogfarið fer, ella tveir minuttir eftir at flogfarið er farið á flog. Er hetta ein taktiskur inntekupolitikkur hjá Maersk Air í hesum fíggj- arliga trongu tíðum? Neyvan, men hetta er ein sera vánaligur ferðafólka- politikkur. Ónegdur ferðamaður beiðararnir eydvitad so fínir upp á tað, at teir ikki kunnu taka eitt so simp- ult, óferoyskt orð i sín munr. Hevdu teir tímað at gjørt sær tann ómak at sligið upp í eina etymolog- iska orðabók, høvdu teir sæð, at bæði ternutur og rútur eru plattýsk av upp- runa og ikki petti foroysk. JHJ Ein fyribils viðmerking til grein í Sosialinum 11. januar 1991: Krabbameins- sjúk tórvar betri umstýður Tað er satt, sum tað er sagt og serstakliga nú, tá Anders Harboe Ree og Tove Jagt eftir teirra við- mæli hava beint steðuna fyri hesar sjúklingar langt aftur í tíðina. Qll greinin fyrikemur mær soleiðis, at eg bert kann sammeta hana við eina krokodillu, sum græt- ur tey nógv umtalaðu krokudillutår. Hví vísir Anders seg nú at skula hava so stóran ans fyri hesum sjúkling- um, sum hann annars bert hevur roynt at jagstrað burtur og helst so langt burtur frá rentgendeildini sum meguligt. Hverki hann ella Tove Jagt hava havt við hesar sjúklingar at gjørt, hvorki kannan, viðgerð ella eftir- kannan og ikki samband við Radiumsteðina. Tað eg skrivi um nú, geldur mest um illsjúkur í bróstum og kannan og viðgerð av hesum, sjálvt um eg eisini havi kunn- leika um hvussu viðgerð av eðrum illsjúkum fer fram. Á Radiumstødini eru fleiri deildir fyri ólíka sjúkur og læknarnir eru specialiseraðir á hver sín- um eki og til at geva ta viðgerð, sum teir meta er tann besta fyri tíðina. Eg havi fyrr í skrivi um- talað tað samstarv, eg havi havt við læknarnar á Radiumsteðini, so tað skal eg ikki taka upp aftur í hesi grein. Skrivingin í Sosialinum, sum viðvíkur at rentgen- viðgerðartólið ikki hevur nakað knýti til rentgen- deildina ella eigur at hava tað, fyrikemur mær so ófatandi, at tað skal hava verið brúkt av nekrum lækna og enn minni av einum rentgenlækna, sum skuldi vitað eitt sindur um rentgen og ikki úttal- að seg sum hann var an- alfabetur i røntgen. Rentgentól geva rønt- genstrálur av ólíka styrki. Hetta kann vera broytt á sama tóli við at broyta spenning og streym- styrki. Tólið nýtir ikki at broyta útsjónd og eldri tól er fult brúkandi, um tað er í lagi og tað er tað gamla viðgerðartólið, sum er tik- ið niður ímóti mínum ráð- um. Summi rentgentól eru Johan Djurhuus, lækni, skrivar gjørd til at taka myndir við og onnur til at viðgera sjúkur av ólíka slag. Fyri at fáa tað rætta sjúka staðið, hvar ein skal geva rentgenstrálur, er neyðugt bæði við gjøgn- umlýsan og rentgenmynd við blýggjavmarkan at tryggja sær, at ekið, ið strálur verða givnar á, er rætta ekið. Seinni verður so við rentgenmyndum kannað, um viðgerðin hevur hjálpt og hvussu nógv. Halda tit, Anders Harboe Ree og Tove Jagt, at tykkara framferðar- háttur er bara gamans- leikur, tonkja tit yvirhev- ur uppá teir sjúklingar, tað gongur so hart út yvir, eru teir ikki raktir nóg illa frammanundan og nú aft- urat onga serstaka kann- ing ella viðgerð. Alt takkað verið tykk- ara viðmæli til landsins myndugleikar, sum als ikki vóru kenir á hesum oki. Hetta er ein fyribils við- merking, tað koma fleiri. Johan Djurhuus, lækni Tit ringja . | . ; tíf. 11820 — vit skriva