fríggjadagur 1. februar 1991síða 18

Síða 18 tíðindablaðið Mr. 22 — 1. februar 199 Á Argja kommuna rindar TK — og vil framvegis I grein hósdagin 31. januar 1991 skrivar Sosialurin við feitari skrift, at Argja komm- una vil ikki gjalda sín part av samstarvinum millum Argir og Havn- ina. Tað, sum er áhuga- vert at vita, er, hver gevur hesar rongu upp-. lýsingar. Argja komm- una hevur ongantíð sagt seg ikki vilja gjalda og hevur eisini gjørt tað. Besta prógv- ið man vera seinasta niðanfyristandandi kontoavrit frá TK til AK, har ein stór inn- gjalding gongur fram og har saldoin pr. 31/10-90 vístir kr. 129.743,08 Argja kommunu til góðar. (hjálagda kontoavrit). Argja kommuna hev- ur eisini goldið aconto- gjald í januar 1991, áð- renn nakað skriv frá TK kom. Tað, sum ein má loyva sær at spyrja, er, hver ið gevur Sosialin- um avrit av skrivum TK. Men eru teir so raskir at endurgeva næstan alt brævið, hví sum TK ferir fram, at verandi búskaparsteða eisini spælir inn í av- gerðina um at flyta bernini ell heim um Sandá. Tá Sosialurin nevnir, at ruskbrenringin á Sandvíkahjalía ikki fær hildið fram, so má hetta vera bæði mangl- andi kunnleiki um skip- an og eisini giting teirra. Einki skriv er um hetta og tað skuldi eingin orsek verið fyri tí. Brennisteðin er sjálvognarstovnur og hevur sum so einki við TK at gera. Men har- umframt so hevur AK rindað ásetta gjaldið hvenn mánað — eisini januar 1991. Men allar hesar rongu upplýsingar kundu verið umging- nar, um blaðmaðurin á Sosialinum livdi upp til gott blaðstarv og spurdi hin partin í mál- inum, áðrenn nakað varð sett á prent. Vegna Argja kommunu Erland T. Jacobsen, ; DFæMI form. nevna teir ikki tað. ryTTVTVvvvvvvvYvvævæ— EN FORSHAVNAR BYRM KONTO AVRIT 4 & Í ! 4 > þu } « p |= } « p ==. : > 4 DAGFESTING | SKJALD TEXSTUR ser KREDIT ) eee] TY TROODAR vvvvvv aði hevur hoyrt um, sig- s grein síni her ur — sambært keldu omanfyri skrivar blaðsins — at millum- formaðurin í Argja verandi ermillum Argja kommunu, Erland T. Jacobsen, at Sosialurin endurgevur bræv frá Tórshavnar kommunu ul Argja kommunu. Hetta er ikki rætt. Keldan til tíðindini í hósdagsblaðnum var als ikki nakað bræv. Undir- ritaði hevur ikki sæð brævið, men veit um, at Tórshavnar kommuna hevur sent bræv til Argja kommunu. Hetta varð eisini nevnt í greinini, sum rætt er. Tað, Erland T. Jacob- n kallar „rangar upp- singar”, er ein sek illum kommunurnar - áðar. Brævið, sum undirrit- kommunu og Tórshavn- ar kommunu, sum skal fáast í rættlag, tí annars fer Tórshavnar komm- una at taka ávís stig. So tað „ranga“ í hes- um tíðindum er ikki tað, Sosialurin skrivar. Men hinvegin er tað ein sannroynd, at Tórs- havnar kommuna hevur skrivað bræv til Argja kommunu, har biðið verður um at fáa øll millumverandi gjørd upp og fingin í rættlag. Er okkurt i hesum góða brævi, ið ikki ruggar rætt, má tað vera ein søk millum komm- unurnar. Virðingarmest Hilmar Jan Hansen Vónandi nýggj rúsdrekkalóg Í Dimmu leygardagin 5.5.- 90 letur ein persónur, ið undirskrivar seg >Ein, ið ilskast«, egiliga illa at, tað kundi næstan ljóðað sum ein, ið hevur drukkið illa og hevur fingið boð frá lækna um at nú er komið so langt, at bara tveir meguleikar eru eftir. Í hin hvíta kassan ella at geva uppat, ella ein sum bara leitar eftir tí negativu síð- uni. Annars er altíð best, at eitt mál verður kannað út frá báðum síðum. Ann- ars kostar ein kassi av gulløli 365,- kr., hverki meir ella minni og ein av hinum 290,-. Nú eru nógv mál á skránni í dag, t.d. P- talið, rúsdrekkamálið, fiskabýtið o.a. Men tað nyttar einki bara at tosa og tosa og so einki gera. Tað, ið tað heila strandar uppá, er at hesir góðu menn, ið siga seg vita so egiliga væl beskeð um tað heila, ganga í seg sjálvan fyrst, áðrenn teir fara og siga tí meiniga mannin- um, hvar skápið skal standa. Teir kunnu ikki bara siga beint út at tey og tey brúka ov nógvar pengar, men samanum tik- ið er ikki neyðugt at vera geni ella flogvit til at finna útav, at stødan í samfelag- num sjáldan hevur verið so ring sum hon er í dag. So kann ein spyrja, hver skal nú spara. Nú er komið so langt út á tromina, at øll mugu minka eitt sindur um forbrúkið, hegur sum lágur, líkamikið. At lurta ov nógv eftir politikarun- um hevur ongantíð fert til nakað, teir hava jú altíð meir enn eina tungu í heysinum, tí bara uppund- ir val at standa og halda langar reður, ið næstan ongan enda fáa, dugir ikki og hevur ongantíð dugað og kemur heldur ongantíð at duga. Um vit fara aftur til ár 1900 eila har á leið, tá kundi ein líta á tey orð, ein maður ella kvinna segði, men í dag kann ein stórur partur av arbeiðin- um í Legtinginum og Landsstýrinum javnlíkn- ast við tá ið man fer í sirkus og okkurt óvæntað er á skránni. Ella uppá ein annan máta, eitt stórt komediuspæl. Nú er nakað síðan eg skrivaði hesar reglur. Nú hava vit fingið nýtt lands- stýri, nýggjar legtings- menn og nýggjan løg- mann, Atla P. Dam. Nú vit skriva 28.01.91 hava teir ikki fingið nakað serligt frá hondini, eg og kanska onnur vóna okkurt kemur seinni. Eg nevndi fyrr í brævinum rús- drekkamálið, tað vísir seg sum tað er eitt so heitt mál, at eingin torir at gera nakað við tað. Men nú sær út sum at okkurt fer at henda. Marita Petersen ætlar at leggja broytingar fram, so kanska vit fáa eina rúsdrekkalóg, ið svar- ar til 1991, tí lógin, sum er, er so gjøgnumholad, at tað hálva er meira enn nokk. klaksvíkingur Ábyrgd og avleiðingar Ein spurningur, sum tey meinigu starvsfólkini á teimum almennu stovnun- um spyrja seg sjálvi er: hvar liggur ábyrgdin av rakstrinum, og hver eigur at taka avleiðingarnar av einari meguligari vánalig- ari stýring. Nú tá ið kanska hundrað- tals almenn starvsfólk innan ymiskar almennar stovnar — flestell meinig starvsfólk — bíða eftir at vera stoytt útav arbeiðs- loysisnipuni og niður í eina ógvuliga óvissa fram- tíð, munnu fleiri spyrja seg sjálvi: Skal tann, ið onga ábyrgd hevur, líða fyri tað, ið tann ið ábyrgd hevur, hevur verið atvold: in til. Sum í fyrsta heimsbardaga Skal tað vera sum í fyrsta heimsbardaga, har bara meinigir hermenn blivu sendir upp úr skotgrevun- um og í vandan, alt meðan yvirmenninir hugnaðu sær í bunkarunum og løgdu nýggjar slagætlan- ir, hissini ferð komu teir út úr bunkarunum fyri at út- nevna onkran av teimum meinigu hermonnunum, ið yvirlivdi slagið, til korpu- rál (t.e. undir yvirmaður) — einamest teir, ið høvdu mist ein arm ella bein. Hesir blivu so sendir heim til eina óvissa framtíð — tvær skrástrikur á jakka- ermuni munaðu lítið. Ein ræðulig hending, men samstundis ein gref- lig mynd, ið ein eigur at læra av. Ongar reglur fyri ábyrgd Reglur áttu at verið gjørd- ar av okkara fólkavaldu, har skorið varð út í papp — hvar ábyrgdin av einum almennum stovni liggur — og hver eigur at taka av- leiðingarnar av rakstri og stýring av hverjum ein- støkum stovni, líka mikið hvenn stovn talan var um. Enn einaferð tykist tað, sum um yvirmenninir leggja slagætlanina til rættis, meðan meinigi maðurin skal taka avleið- ingarnar. Hevði rætt verið atborið, áttu fyrstnevndu at tikið ábyrgdina av slag- ætlanini. Greiða linju Tey ráðandi her á landi áttu at hava gjert greiðar linjur! At ábyrgdin og av- leiðingarnar av at hava á- byrgd hoyra saman sum knívur og gaffil. Avleið- ingarnar eiga ikki at fáa fylgjur fyri tey skeivu, nevniliga tað meiniga starvsfólkið. Róðrið stýrir hjólunum og ikki umvent. Sum er, eru almennu topp- arnir friðaðir meir enn sjálvt lomvigin. Við tøkk fyri upptøkuna hin hási eygleiðarin Dómarnir í Klaksvíks-stríðnum vóru politiskir Eg havi sent greinar til donsk (og onnur) blød. Men eru tær altíð falnar fyri sensurinum, ikki prentaðar í hesum blød- um, og er hetta lógarbrot, tað er beint ímóti Grund- lógini, har tað stendur, at sensurur verður avtikin, og aldrin aftur innførdur. Men, Jógvan við Keldu, og Lydia Arge, tey bæði fáa innivist í donskum blødum. Hatta minnir meg á tað, eg havi lisið um Jóannes bónda, tá hann, av sambandsfólki, ella dønum, varð utspiltur, og dålkadur i donskum blød- um, og fekk ikki loyvi at verja seg og svara aftur, (beint ímóti Grundlógar- innar bókstavi, og anda!!!) Tískil svaraði Jóannes bóndi hesum álopum aftur í norskum bleðum. Við- víkjandi Klaksvíks-stríð- num, var tað eitt politiskt stríð, og dómarnir polit- iskir. Tað er meguligt, at dan- ir tigandi hevdu funnið seg í, um t.d. týskarar hevdu givið um um at uppsiga ein lækna í Dan- merk, og staðin fyri seta annan týskara. Men, slíka framferð vildu klaksvík- ingar ikki lata sær lynda. Danir tóku so til imperial- istiska valds misnýtslu. Fólkaflokkurin var ikki syndabukkur. (Tí, ein syndabukkur er ósekur í tí, hann fær skuld fyri.) Nei, Fólkaflokkurin var syndarin, saman við Sam- bandinum. Tað vóru teir báðir, Hákun Djurhuus og Kristjan Djurhuus, ið boð- sendu danska løgreglu, og hundar, til at meinsla og kúga klaksvíkingar. Hatta stendur alt rimmar- fast. Sjúrður Joensen