leygardagur 2. februar 1991síða 10

„Festulávintsrol á Torginum í SMS I komandi viku fer Rok- kjallarin at skipa fyri loppumarknaði á Torg- inum í SMS. So leingi hetta tiltak varir, er sjálvur Rok-kjallarin á Hálsi stongdur „Vit fara at selja føstu- lávintsklæði og annað, ið vit hava havt liggjandi leingi, fyri ein bíligan penga," sigur Jóanes Andreasen. „Tað, sum vit selja á loppumarknað- inum, er so bíligt, at vit ongan vinning hava av tí. Tað er meira fyri at hava eitt sovorðið føstulåvints- rok, at vit gera hetta." Byrjað verður mikudag- in, og heldur loppumarkn- aðurin sum teir kalla »Føstulåvintsrok” — fram til månadagin, sum jå er føstulåvintsmånadagur. Arsins gryla Umframt loppumarknadin er eisini ætlanin at velja årsins grylu å Torginum i SMS føstulåvintsmånadag kl. 16.30. Bædi børn og vaksin kunnu vera við. „Vit fara at hava eina dómsneynd við trimum fólkum, sum skal velja ár- sins grylu,” sigur Jóanes. „Tann besta fær heitið ár- sins grýla, men kortini fáa eisini nummar tvey og trý virdislønir.” Fyrsta virdisløn er ein Nósa-bankabók vid 1.000 innistandandi krónum, ein stór litmynd frå SMS-Foto g eitt steyp frå Rok-kjall- ranum. Nummar tvey og trý fáa eisini stóra litmynd og steyf Bíliga myndir „Lat meg siga beinan- vegin, at steypini eru Sl dag kunnu grylur eis Rok-kjiallarin 10 Í tur tik:i5 m iv já tey," leggu 'oa S$SMS-I skemtandi aftrat R K Nógv var brotið inni skúlanum, millum annað ein hurð, so ikki r farið fram við mýk- Bróta í í hjall ndum. Eisini verður sagt frá Mikunáttina hevði 'vum innbrotum í onkur gjørt herverk í im Vågi 4 se cb] Vags skula Før Sjålvan føstulåvintsmåna- I sambandi vid ,,Føstu- ars eisini fingið cina send- lávintsrokið" hjá Rok- ing við sera bíligum spild- kjallaranum á Torg- gjum ambodum inum í SMS verður heim, og verða hesi seld á ársins grýla vald føstu- um in „Fóstu låvintsmånadag. tsrokið" er. Mynd: Kalmar hj. um i gjár verða inn- brot framd av neyð, tí mong ikki eiga fyri Tað hevur ikki verið mat í munnin. neyðugt fyrr. Av tí at tað, sum er í hj. hjallinum hjá fólki ikki fær frið, hevur tað ti eisini havt við sær, at mong hjalshurðin nú stendur stongd í Vági um náttina. Nr. 23 — 2. februar 1991 útvarps- og sjónvarps- ummæli Johan Samuelsen skrivar Jerusalem — heilagi staðurin Sunnukvøldid var aftur føroysk sending á skránni í SvF — eg sigi aftur, ti í hesum nýggja árinum hevur verið ógvuliga tunnligt í so máta, og má hetta sigast at vera legið, ti júst kanningin, sum SVF gjørdi fyri nakað síðani, vísti heilt greitt, at føroyingum dámar best sendingar, sum framleiddar eru her, og er tað púra natúrligt. Hóast sjónvarpsmiðilin ger okkum oll meir ella minni til heimsborgarar við hópum av felagsupplivilsum saman við tí stóru verð, so verður foroyskt tilfar ongantíð at forsmáa á nakran hátt, tverturímóti, og eigur SVF at leggja sær tað í geyma. Hetta at kenna seg aftur í egnum umhvervi, vísir seg altíð at hava stóran týdning fyri okkum menniskju, tað veri seg líkamikið, um vit lesa í eini bók, hyggja í sjónvarpið ella lurta eftir útvarpi. Utvarpið hevur í vetur verið ófert í so máta, vit kunnu bara nevna sendingar sum »G6da morgun, Føroyar«, »Å tóna- tingi“, »Ordabékin«, »Fimmarin«, »Føroyar í dag« 0.s.fr., alt frálíkar sendingar, hver á sín hátt; aktuell- ar, viðkomandi og upplýsandi — summar lættar, aðrar tyngri — júst ein skrá, sum uttan iva savnar eina stóra lurtarafjøld viku eftir viku, og tekk eigur útvarpið fyri aftur at hava smoygt upp um armar. Og her í hesum teigi, kunnu vit bert koma til ta nidurstødu, hvat føroyska tilfarinum viðvíkur, so er útvarpið klárt á odda. Og um eg so má siga, tann fer- oyski fjølmidilin, sum vit ell eru góð við, og harvið fola sum okkara, og tessvegna er útvarpið við tílík- um sendingum, meira enn nakar annar fjølmidil, við til at stuðla upp undir neyðuga kjakið í samfelag- num. Aftur til SvF sunnukveldið. Heitið á sendingini var »Og dansurin gongur«, og Eyðun Andreasen skipaði fyri. Og hvat skuldi verið meira sjálvsagt enn at tosa um dans og dansiviðurskifti í bestu dansitíð á vetri. Hetta var ikki ein sending, hvar vit bert fingu høvi til at lyda á, sum vanligt plagar at vera. Nei, Eyðun hevði fyrireikað seg væl, og royndi at lýsa við vælvaldum orðum, eftir Jorgen Frants Jacobsen og Heðin Brú, hvat teir hildu, tað er, sum ger hin foroyska dansin til nakað serligt. Eisini royndi hann at lýsa munin millum, hvussu dansað verður, tá talan er um foroysk kvæði og danska vísu. Og varð hetta gjørt við góðum dømum. Hann royndi eisini at greiða serliga unga fólkinum frå, at føroysk- ur dansur als ikki er so keðiligur og einsháttaður, gan verður hildið — og samstundis setti hann fram spurningin, hví alt fleiri og fleiri taka seg burtur úr føroyskum dansi? Her eru uttan iva fleiri orsekir, men tvær meginorsekir kundu verið nevndar fyri at varðveitt henda okkara mentunararv, og tað var, at álagt skúlunum at gera meira við dans og kvøding, og hin, at gjørt dansifeløgini meira opin Id. havi eg ongantíð hoyrt, at lýst verður, at høvi er hjá »vanligum« fólki at tekna seg sum lim í einum- hverjum dansifelagi — nei, hesi dansifelegini, sum eg onga løtu ivist í, hava verið við til at varðveitt før- oyska dansin, síðani einaferð í 60-unum, eru tíverri fallin fyri teirri freisting, ikki at hava verið for fyri at endurnýggja seg, og er tað stórt spell fyri dansin í dag. Einasti glottin fyri framtíðina er barnadansur- in. A Sýnini tyskvøldid sóu vit frålika sending úr Jerusalem, sum danski tíðindamaðurin Jens Naun- tofte hevði lagt til rættis. Hann royndi at vísa al- stóra týdningin hesin býur hevur fyri tær tríggjar heimsreligiónirnar: ta jødisku, ta kristnu og ta islam- isku. Sjónarmiðini, eins og fólkaslegini, ið búgva har, eru so ymisk, at torfert er hjá okkum, sum standa uttanfyri hetta stríð, at fata, hvussu nakrantíð sátt og semja koma at valda har um leiðir — tí allar mein- ingar, hjá ellum pertum, botnaðu í religiøsari fanatismu, og har plagar sjåldan nakad gott at spyrj- ast burturúr. Trupulleikarnir í Jerusalem hava sjáld- an verið so væl lýstir, oll sjónarmið sluppu framat, men nidurstøduna, hana sleppur tú sjålv/ur at gera. Henda TV-aktuelt sendingin er eitt skuladømi uppá, hvussu hesin fjølmidil eigur at verða nýttur, tá hann er bestur | sum