leygardagur 23. mars 1991síða 11

6 r OS viku- SKITUO Eftir Justinus Fidi seaard sldfiðl ? HUTKHO drongur skuldi i ga i kirkju imdi ella ikki ganga um eg Hetta var fast hvønn sunnudag, og tey børn sum ikki vórðu í kirkju, sluppu heldur ikki út at spæla, meðan kirkju- gongd varð hildin. Hetta var galdandi til vanligar sunnudagsguðstænastur pg halgidagar, tá eisini varð farið í kirkju á kvøldi yg so sjálvandi føstuguds- Ænasturnar Máttmikla kirkjuklokk- an í Oyndarfirði kundi irka ógvuliga órógvandi ri smådrongin, sum í "ki, tí nú var heil Var ein ikkt heima, sc it SKUNda sær til hus - ur eimum Fyri meg virkaði kirkju- gongdin oftast keðilig Lestrarnir vóru torskildir og tíðin gekk seint, hon gekk tó við, eftir førimuni, at sita so stillur sum gjør- ligt, skeita eftir hinum børnunum og hyggja eftir onkrum, sum kanska var stuttligt, kanska onkrum sermerktum fólki. Eg var altíð spentur eftir at vita hvørja bøn deknur fór at nýta eftir lesturin. Tvær vóru at velja ímill- um, onnur var ógvuliga drúgv, og hin tók onga tíð at lesa og so sat ein sjálv- sagt og vónaði, at hann fór at nýta ta Stytru, men hetta hendi ógvuliga sjáldan. Fyri meg sum barn vóru skírishalgan og páskirnar keðiligar, fleiri av døg- unum í kirkju tvær reisur, og tað var nógv fyri at ganga sunnudagsklæddur fýra dagar næstan út í eitt, tó kom leygardagurin linnandi ímillum. Og so var tað eitt sum eg í míni barnasál ikki rættuliga skilti, og tað var kirkjuligi ålmanakkin. Stutt fyri jól byrjaði Harrans ár, so komu jólini Okkara líð Hugleiðingar um fóstuna, hvussu hon kendist sum smádrongur og hvussu hon kennist nú við allari síni gleði um Jesus føding og gåvum. Tey vóru ikki meir enn farin aftur um bak, so kom enn eitt nýtt år, hvør so tað átti. Og ein góðan mánað seinni kom føstan við lidingarsøguni. Í mínum hugaheimi var hann ikki meir enn føddur. Nú skal Jesus knappliga doyggja, vit hoyra dag frá degi hvussu endin nærkast. Hetta hendir ár undan ári og vit kenna leiðina til hansara vissa deyða og uppreisn. Ein løgin gongd frá gleði til sorg, sum aftur endar í gleði, og páskareggini rulla annan páskadag. Hetta vóru nakrar hug- leiðingar um hvussu hend- an tíðin kendist sum smá- drongur. Í dag kann ein hyggja eftir Hdingarsøguni við heilt gørum eygum og eisini fyri at verða eitt sindur verðsligur, gleða seg til nakrar frídagar við góðum mati og hugnalig- ari samveru saman við sínum kæru. I lidingarsøguni er Jesus uttan kapping høvuds- persónurin, hví hann doyði fyri okkum er ein reinur spurningur um trúgv og hansara deyði og uppreisn gevur teim sum hella seg til kristindómin vissuna um lívið aftaná deyðan. Deyðan, sum menniskjan hevur so ilt við at góðtaka, og sum hon ikki sleppur undan, hvussu fegin hon vil. Men er lidingarsøgan jú ikki eisini ein spegils- mynd av lívinum, manna- lívinum, í gllum sínum einfaldni og veldi? Jesus verður snýttur, av sínum næstu, Jesus verður lagdur undir lygnir, hann verður settur undir sálar- ligt trýst. Og at enda verð- ur hann krossfestur. Krossfest verða vit neyvan í dag, men harð- skapur við deyðanum í finaluni spírar kring allan heimin. Heimurin er ikki vorðin betri í dag, enn hann var á Jesu døgum. Her ganga lutfalsliga eins nógvir farisearar, sum á Jesu døgum, hóast vit eru milliardir fleiri íbúgv- ar á klótuni nú enn fyri 2000 árum síðani. Hvussu verður gerandis- dagurin ikki mangan for- pestaður av vøkrum orð- um sum ikki halda, av vøkrum práti, sum bert var vakurt, einki annað. Hvussu verður íkki tosað aftanfyri ryggin, skotið undir beltið, malið uttanum kjarnina, fyri at útseta tað, sum kanska ikki er hugnaligt at umrøda, men sum kann verða altumráðandi fyri at lívið skal ganga víðari, á ein nøkulunda sømiligan hått. Lokabrøgdini, intrig- urnar, tær trivast. Gongur illa hjå grannanum, næst- anum, so blómar slaturin, fjødurin gert til fimm gæs, slaturin mennist til tad heilt ótrúliga. Og aftanfyri slaturin, so svårur hann er fyri tey, hann rakar, har vaska vit hendur, eins og Pilatus, tó í dag við ang- andi ídnaðarsápu. Eins og Jesus, so skulu vit gjøgnum lívið. Um vit trúgva ella ikki, so skulu vit liva lívið, hvussu vakurt ella ótespiligt tað enn kann tykjast. Og fyri tey sum trúgva, so var líð- ingarsøgan hjá Jesusi ikki til fánýtis. Hansara boð- skapur er greiður: -Tit skulu liva lívið, tit verða ikki borin á lógvum, men eg eri við tykkum á ferðini. Ein av okkara prestum tók nakað soleiðis til í eini prædiku nú í føstuni. „Og einastaðni millum livsbyrjan og deyða livir Nr. 58 — 23. mars 1991 lívið revasi og gerandis- degnum millum tímiligar lutir og deyðamerktar livandi verur. Korini eru so væl kend. Hóast kunn- leika til teir vegir, lívið kann snúgva sær eftir, so er tað so mangan, at vit verða tikin av bóli. Tað óvæntaða hendir. Og so fellur alt tað til jarðar, vit settu vón og álit á." „Í slíkum døprum løtum, tá tunglyndið fer av stað við sálini, er tungt at liva. Tad er so vónleyst og mótimikið, tá ætlanin við lívinum brestur..." „Inn í hesar vælkendu hendingar frá gerandis- degnum ljóða so orð Jesu. Lyftið um trúfesti ber, tá alt annað tykist at fara frá okkum. Guðs lyfti halda, ti tað er samljóð millum Guð sjálvan og tað hann sigur. Orðini skapa tað tey nevna. Fyri mær ber líðingar- søgan tann einfalda boð- skap, at hvussu dundrandi órættvíst lívið til tíðir kann tykjast at vera, so er tað hóast alt glottar av og á fyri framman, og tað eru hesar glottar vit mega krøkja okkum fast í og verða hangandi. Djúpt niðri úr svrtu moldini og úr runufyltum veitum spíra søljurnar. #% sirioast vil