mikudagur 3. apríl 1991síða 12

lesarabrev Tað er munur, tað fer at prógvast! Y SKÍT t I n Á sé tur riv 1 s sd illu VI fyri arum sk nsita SKuiamai ner Leiðari av Roknskapardeildini skar 3 bókhaldsdeildina hjá svik kommunu verður sekt eftir dagiigum leiðara Starvið, sum kann verða broytt, fevnir í løtunt um: at standa fyri dagliga bókhald- mum, at gera neyðugar figgjarætlanir og roknskapir, at taka sær av allari figgjarligari rådlegging við teimum neyðugu sundurgreiningum, at taka sær av ollum viðurskift- um millum kommununa og fígg- ingarstovnarnar, at standa fyri ollum innheinting- um í kommununi. Starvið hevur beinleiðis tilvísing til bý- ráðsskrivaran, og skal hann, ið settur verða, verða í hansara stað, tá hesum berst frá Krov til umsøkjaran: Hægri figgjarlig-, juridiska- ella fyrisit- ingarliga útbúgving, innlit í almennari fyrisiting annars og kunnleika til gerð av figgjarætlanum, figgjarstyring v.m. Ein vissur kunnleiki til EDV er eisini ynskilig- ur. Starvið, sum er eftirlønargevandi, er lønt i 30. lønarflokki i såttmåla millum Klaksvíkar kommunala Starvsmannafe- lag og Klaksvikar kommunu, ella eftir sáttmála við avvardandi yrkisfelag, treytað av Landsstýrisins loyvi. Nærri upplýsingar um starvið v.m. kunnu fáast frá Jógvan Clementsen, býráðsskrivara, telefon 56388 lokal 14. Umsóknir, sum skulu sendast til: Klaks- víkar Býráð, postbox 2, FR-700 Klaks- vík, skulu vera býráðnum í hendi í sein- asta lagi fríggjadagin 12. apríl 1991. Klaksvíkar Býráð na Maritu Petersen ————nivii€eiicwawawadl við teimum dýrastu út- búgvingartilboðunum og luksusskúlabygningum. Lítið skil hevur rátt inn- an skúlaverkið, tað er okkara itbúgving- vist. og at alt skúlaverk og rstødi má endurskoðast vtast frá botni av, er heilt greitt innan Ug at stovnar skúlaverkið hava stungið seg upp í teimum tíðum, tá einki var ófert, men sum als einki grundarlag fyri, er einki at ivast i. Sum eitt demi er tað mein- ingsleysa við eini eini undirvísingarmiðsteð fyri lærarar, sum er so dýr og skilaleys sum hon er, tá vit frammanundan eitt væl útbygt og væl- virkandi nava landsbókasavn, sum henda miðsteð nú er við at taka steðið undan, tí tað er heilt greitt, at okkara lítla land ikki hev- ur ráð at hava fleiri bóka- sevn fyri tær somu bekur- nar, — umframt at lands- bókasavnið fevnir um so nógvar aðrar bekur enn barna- og undirvísingar- amboð, sum er tað henda miðsteðin fyri lærarar fevnir um, og sum bert er opin í skúlatíðini hjá bæði lærarum og børnunum. Skilabetur mátti verið at broytt hesa dýru skip- an aftur til eina realistiska skipan, og bygt okkara landsbókasavn út, — á tað tervandi stødi sum grundarlag var undir. Tad kann ikki vera meining i at landsbókasavnið skal skerjast nidur figgjarliga, og seta annan stovn, sum dukkadur er undan kavi, og sum er miðvíst rætt- aður til bert ein litlan part av fólkinum, — og tá ser- stakliga ikki er grundar- lag fyri hesum stovni, og ringar fíggjarligar um- steður innan skúlaverkið. Tá nú ell skulu spara, so er nærliggjandi fyrst at spara tað, sum sparast kann uttan serlig árin fyri fólkið, burtur fyrst, eisini skúlaverkið, sum inntil nú hevur verið nógv Innan skánað í mun til aðrar sektorar í landinum, men at hesir sektorar hava spart í skilaloysi eru nógv tekin í sál og mána uppá. Tí er tað so hugaligt at Marita Petersen við sín- um skilagóða umdømi og logiska og realistiska um- tanka, vónandi fer at um- skipa okkara undirvísing- arøki til frama fyri okkara børn og skúlasekjandi unga fólk. Vit geva henni okkara fulla ålit og ivast ikki i at hon fer at realisera og menna okkara skúla- og undirvisingarøki. KV. Lesnadur til alla Fáur lærdi so mong so nógv! Hetta fór sum ein tanka-ylur igjøgnum teg, tå deyðsboðini av Williami Heinesen frætt- ust. So kunnu Niðagrísar, Marmenlar, Sjódregil og annað smákrutl sussa í- móti og andeva sum tað vil t.d. um at og hví William skrivaði á donskum. Fáur skrivaði meira íheimligt um land kkara og fólk enn hann, hóast á donskum máli. Hver tanki, kensla, darrandi nerv og anda- dráttur úr skýfer, lands- lag frá strond til Guds gólv á Skælings tindi; hvert mannalyndi í søg- um Williams hevur stig- ið síni jarðaldarstev á føroyskari grund. And- blåst av skaldsins al- heims list, lyft og loyst úr telandi heimfødis- skapi — til skaldskap — av tí slagi, sum øll fólka- sløg skilja. William kveikti kensl- ur og tankar hjá einum og hverjum, ið ikki, sum trellið í Dovrafjøllum, altíð >var sær sjálvum nokk!« Tå William Heinesen fylti 90, hoyrdi eg ein føroyskan mentamann Nr. 61 — 3. april 1991 Við deyða Williams spjaða tey leysatíðindi, sum nú vóru tikin upp- aftur í minnissending í danska útvarpinum, — at føroyingar ikki lósu og dámdu William Heinesen. Hetta er statistikkur og misvis- andi påstandur av tóm- asta slag. So kundu vit sagt tad sama um Strindberg og sviar, Ibsen og norð- menn, Aksel Sandemose og danir og fyri tad H.C. Andersen, Janus skald og Pól F. — tann tíð tað var. Listamadurin ið skarar framúr vil altíð meta teimum, ið skýggja hann. Wiliam var vit, og vit vóru hansara sum hann var okkara. Fáur sum fór mundi fáa frægari talandi tekk í tøgn. Feroyar hava fostrað William, teimum vigdi hann sín skaldskap. Fólk tess og lyndi fingu frá honum vit og flog, — sum Ovid gav fornøld, Homer gav Hellas og William Shakespeare gav leikum og lærdum. Rikidømi og læra til allar tidir. William er farin. Skaldid lætta, lærda og djúpa, verður altíð at liva. Se i dybet af din broders øje guden Tsjeloveks ansigt, det stærke og snildrige, det varme og hjælpsomme, det afsindige og destruktive, det hadefuldt selvfortærende, det rådvilde og ufærdige: dit eget ansigt. (år yrkingini »Guden Tsjelovek« 1972) Eydun Johannessen