leygardagur 6. apríl 1991síða 10

tíðindablaðið Sosialurin —— Nr. 64 — 6. apríl 1991 Annað páskakvold var stór páskakonsert á Hálsi fyri tey meira rockáhugaðu, og ikki kann annað sigast, enn at her var nógv gott at hoyra hjá teimum, ið leggja oyru til slíkan tónleik. Bólkarnir, ið ráddu yvir pallinum, vóru føroysku Hjarnar og danski bólkurin Fiel- fraz, ið er á veg fram í danska og kanska eisini europeiska tónleikaheiminum. Tey, ið hoyrdu konsertina, skilja væl- saktans eisini lættliga, hví so er. Og eins óskiljandi er tað, at Hjarnar ikki nú beinanvegin skunda sær at geva okkurt út, nú teir »å gamalsaldri« ongantíð hava verið betri enn tað sama. Fingið nýtt »sound« Tað, at klaksvíksbólkurin nú leggur hart út við hvert givið høvi og tekur stórar av- bjóðingar við sær á pallin, fellur sanniliga væl í oyra hjá áhoyrarunum. Hetta merktist væl á songræddarkon- sertini á Kambsdali herfyri, og ikki minni á páskakonsertini, ið snøgt sagt var til UG! Sum áður er nevnt her í blaðnum, hevur blásaraeindin í Hjarnum givið bólkinum eitt heilt nýtt »sound«, uttan at her tó skal vera sagt á nakran hátt, at Hjarnar ikki al- tíð hava megnað at borga fyi góðsku á tónleikagkinum. »Breakin' My Heart< Jú, framtíð er í fortíðini fyri teirra við- komandi, tí framvegis sveimar ein heil hell í ðrum heimi, tá teir senda >Breakin' My Heart< út í teir risastóru hátalararnar. Hetta lagið tykist vera eitt ævigt »hit«, men hevur tó ikki gjørt, at teir eru steðg- aðir á, uttan at vilja longur fram á leiðini og geva áhoyrarunum nýggj løg og nýggj- ar sangir at frøast yvir. Besta dómi um hetta var frálíki nýggi landsliðssangurin, Hjarnar framførdu á Hálsi annað påskakvøld. Appelerandi tónleikur Tað, sum helst var mest óheppið við hesari annars frálíku konsertini hjá FUT var, at Hjarnar innleiddu hana. Tí tað vísti seg nevniliga, at teirra tón- , leikur appeleraði 100% til teir 949 áhoyr- ararnar, meðan Fielfraz í so máta høvdu ein trupulleika. Hóast als einki bagdi tónleikagóðskuni hjá fjónbúgvunum, sum eru sera væl um- tóktir á »hjemegnen«, slerdi hesin tónleik- urin tíverri ikki igjøgnum hjá meiniga manninum á Hálsi hetta kveldið. Teir spældu ótrúliga væl, og serliga vísti tað seg, at grundin í tónleikinum var sera góð. Væl fyrireikaðir Løgini vóru ikki nøkur, ið folk kendu frammanundan, so hetta var sum at skula hoyra fyrilestur å fremmandun måli fyri tey, ið ikki duga at njóta tónleik, bert tí tey ikki hava hoyrt hann fyrr. Spell, ti teir fýra virkaðu sera væl fyri og hartil sera væl fyrireikaðir til konsert- ina. Í øllum fórum skulu teir vera vælkomnir aftur eina aðra ferð, tí teir spæla tónleik, sum føroyskir tónleikarar heilt víst kunnu læra nakað av. Tí hevði tað heilt avgjørt verið rættari at Orð % myndir: Hilmar Jan goymt Hjarnar til seinna hálvleik, tí tað var hóast tónleikur, fólkið kendi, og sum fólkinum dámdi sambært omanfyri nevndu prinsippum. A pínubonkinum Hinvegin tykist lítið høpid vera í, at Hjarnar halda okkum, ið hoyra heima á á- hoyraraplássunum, á pínubonkinum. Nú máttu teir skunda sær at givið okkurt út, so vit onnur kundu hoyrt meira til teir í bilum, stovum, útvarpi og á øðrum góðum stóðum, ið ikki krevst atgongumerki til. Eitt hugskot hevði kanska verið at tikið onkra av konsertunum upp »live«, og so sent úrslitið á marknaðinum í plátu-, banda- ella fløguliki. Hetta er bíligari í heum trongu tíðum, og eingin sum helst ivi er um, at verandi góðska, ið Hjarnar servera frá pallinum, kann bera at koma út á hendan hátt. Tí hendan umbøn: Góðu Hjarnar, nú bíða vit eftir onkrum frá tykkum!