hósdagur 13. juni 1991síða 9

Nr. 109 — 13. juni 1991 Ítróttur »Guds hond« Í Gundadali Sviar máttu brúka maradonskar hondbólts- snildir fyri at »vinna« á føroyska A-landsliðnum í dystinum í Gundadali tyskvøldid, tå Lennart Andersson við arminum slerdi bóltin í málið til endaliga úrslitið 2-1, sum als ikki var uppiborið „Hatta mátti vera Guðs hond,< minnast vit, at fyrrverandi argentinska fótbóltsstjórnan segði, tá bæði sjónvarps- og foto- myndir prógvaðu, at hann brúkti hondina til málið móti enska landsliðnum í semifinaluni í HM-kapp- ingini í Mexico í 1986. Um tað er sama frá- greiðing, svenski mál- skjúttin Lennart Andersson hevur til 2-1 málið í Gundadali, veit Sosialurin ikki at siga lesarum sínum, men hinvegin stendur so rimm- arfast, at málið varð skorað við undirarminum, og ikki við høvdid, fóti ella øðrum, ið loyvt er í tí fótbólti, vit kenna til. Eitt var so tað, at hetta mál var snýt og fusk úr enda í annan, men so var hasin sigurin eisini so hjartaliga Óuppiborin. Var føroyska spælið rættiliga stórar partar av dystinumtil at sovna av, við aftur-og-fram avlever- ingum afturi í verjuni, so var svenska spælið ikki mætari. Skaptu ikki nógv Í roynd og veru skaptu sviar sær ikki so nógvar kjansir, at ein svenskur sigur á nakran hátt kann forsvarast. Í fyrra hálvleiki gekk meginparturin av tíðini við at flyta bóltin aftur og fram, men av og á var optimistiskt spæl at síggja, sum tá Jens Erik — uppi- borið fagnaður av áskoð- arafjøldini, ið annars var nakað tigandi — driblaði fleiri sviar sundur og sam- an í senn. Stuttligt, at onkur torir at vísa, at tað saktans ber til hjá mýsnum at spæla á borðinum, hóast kettan er heima. Hvørki liðið hevði nakr- an upplagdan málkjans í fyrra hálvleiki, so 0-0 var í fínasta lagi, og tað kundu bæði liðini fult út vera nøgd við. Svíar royndu seg nakrar ferðir við at spæla fram gjøgnum í síðunum — ser- liga vinstru — men bóltar- nir innfyri vóru so lítið vandamiklir, at Jens Mar- nir hug at gera nakað Jan Allan Miller, ið spældi ein góðan dyst, syrgdi fyri útjavningini til 1-1, ið eisini átti at verið endaliga úrslitið. Mynd: Hilmar Jan tin ongantíð fekk brúm fyri at gera nakra rættiliga bjarging. Hevdi mest at gera við at sparka mál- spørk út til nærmasta verjuspælara. Meira lív kom í Í seinna hálvleiki varð eisini byrjað eitt sindur varið, men so fingu sviar- meira burturúr, og royndu seg við eitt sindur meira álopskendum spæli. Men einasta vandamikla royndin fyrsta korterip var eitt langskot í triðja min- utti, sum Jens Martin mátti blaka seg í fullari longd eftir. Rættiliga óvæntað eydn- aðist so brádliga svium at fáa mál. ernium Mynd: Hilmar Jan Teir fingu eitt frispark heilt úti i høgru síðu, nak- að miðskeiðis á føroysku helvtini. Bólturin varð sendur innfyri, har Lennart Andersson setti høvdid á hann, so ein í leysari luft spraklandi Jens Martin einki fekk gjørt. Eitt fyri so vítt gott mál, men ov bíligt. Føroyska verjan var í hesi støduni VENSKLUN SKO ov illa skipað, og tað var alt ov lætt hjá svianum at fáa sent bóltin hara hann vildi. Skjótt fsroyskt mál Men ikki var tíð at stúra hjá spælarunum ella åskodarunum, ti ikki meira enn 42 sekund eftir hetta fyrsta málið, høvdu føroy- ingar javnað út! Hetta var eitt frálíkt mál. Ein langur bóltur varð sendur fram til Gunnar, sum varð taklaður, tá hann skuldi fáa tamarhald á honum. Men til alla lukku sprakk bólturin úr takling- ini til ein úra frían Jan Allan Miller, sum flott plaseraði bóltin høgrumeg- in málverjan til javnleiks- støðuna 1-1. Men hendan góða stóða slapp ikki at halda sær leingi, ti fýra minuttir seinni fingu sviar aftur eitt fríspark — um somu leið sum tað fyrra. Enn einaferð sendu teir bóltin innfyri, og har syrgdi Lennart Andersson enn einaferð fyri, at bólt- urin endaði í málinum. No 1 ' 1 hóast ' > 1 Var » iir min L% ul ul, SÓ