leygardagur 27. juli 1991síða 8

Síða 8 Nr. 141 — 27. juli 1991 Havnarsangirnir Hesir tríggir sangirnir vórðu útvaldir sum tríggir teir bestu í kapp- ingini um nýggjan havnarsang. Edvard Nyholm Debes og Jóannes Petersen fingu fyrstu vidirsløn fyri "Sterkstolta Havn", Martin Mouritsen fekk aðru virdisløn fyri "Tórshavn tú av øllum ber" og TTT) Tórshavn tú av øllum ber orð og lag: Martin Mouritsen Tórshaun tú av ollum ber r Heri Nolsøe fekk tridju virØisløn fyri "Havnina" Sterkstolta Havn orå: Edvard Nyholm Debes lag: Joannes Petersen Himmalin blåur og sólin í eystri risur, kinandi hús og gamlar getur. Bilarnir hurra og alt vaknar meir og meir, eg vakni og sleppi mær á føtur. A Havnin, á Havnin, tann deiliga Havn, eg gleðist yvir herumleið at búgua. So fegin eg sigi títt sterkstolta naun, tað nógv í mínum hjarta upp man rugva. Komin á gøtuna, andi eg luftina sum inn av fjørdinum so frisk man koma. Bussarnir steðga og fólk hevur skund nú tey hoyra Skipasmiðjulúður ýla. Skyldkona rennandi kemur framvið, er ov sein, so hon setur seg at hvila. Oman í Vågsbotn, ein feril av tjøruroyki slær mínum andliti ímóti. Skip verða lossað og smábátar stima framvið Sandågerdinum, har småbørn spæla. Torshavn, tú Foroyalands midstøda er, og tað er vanlig hugsan millum manna. — Havnin skal skína, tað vita vit oll, og vit hugsa: hvussu kann hon gera annað. Blómandi liggur tú Torshavn og lýsir á víðari leiðir fyri landið. Andar og livir í nútíðardámi tó í tær býr ein fornur andi. Øldirnar fóru framvið, tú stóð stinn og sterk. Tú knógva skal, hvat so ein framtíð bjóðar. Kveldið er farið og náttin seg framá tekur, eg hómi angandi garðar. Skipini duffa á Vestaruvág, kveldið er lýtt og turt, so leingi tað nú varar. Dagurin fór, sólin kindi tað heila, á Tinghusvølli grøna sótu ungfólk lið um lið. Seinni nidan Gundadal, vit vunnu, onkur treiv í: Eitt sunnukveld í Plantasjuni. So eitt stendur fast, júst sum Rasmus á Vaglið: Havnin er tað allarbesta her á jorð. — Havnin orð og lag: Heri Nolsee Havnin so vekur, í sólskini errin lá, við blómandi teigum so langt, sum eygað sá. Við fuglum, ið sungu eitt yndisligt vakurt lag, Tórshaun min dreymur mitt lívsins træ. Tá sólin fer niður og sokkur í kav, og Tórshaun so kvirrur í nåttini svav, roðin so reyður á himmalin fer, tað suðar frá sjónum um tangar og sker. Torshavn min heimbyur er vakrastur á jorð, Torshavn eg eigi teg og tú skalt eiga meg. Í sirmi og mjørka eg standi og hyggi at tær, tå teskandi Havnará hesi boð til min bar, „Mær leingist at lata meg upp fyri tær, fyrr streymur var stríður, so fræls eg tá var«. Byurin vaknar og bussarnir koyra, tíðindi og tónleikur eru at hoyra, „Góðan morgun Føroyar« úr Útvarpi floymir, tú leggur teg aftur á liðina og droymir. Torshavn min heimbýur er vakrastur á jorð, Tórshaun eg eigi teg og tú skalt eiga meg. Á Olavsøku Merkið veittrar hátt, Å Aarvegnum bleiktrar tað hvítt, reytt, blátt, fólk streyma inn, og eru í góðum lag, til okkara kæra høvudsstad. Havnin er gomul hon fjálgar mín hjartastrong, ti heilsi eg tær og syngi hendan song. Í hesi verð tú yndisperlan er, tú ert mitt alt, mín dreymaverð. Tórshaun min heimbýur er vakrastur á jarð, Tórshaun eg eigi teg og tú skalt eiga meg. Tórshaun min heimbýur er vakrastur á jorð, Tórshaun eg eigi teg og tú skalt eiga meg. — í tín favn meg tekur reikar hugur seguferð gomul minni vekur fedrar logdu lunnar her bygdu hesar varðar býur stendur enn í gerð vaksin út um garðar breiðir seg so við og við niðan móti fjøllum setist enn eitt ættarlið veitir rúm tú ollum Ringvegur ein yrkadag fólk í bili ferðast áður hesum sama stað leypur skuldi berast treðin teirra álit var amboð grev og haki maður fong til húsa bar tungt var mangt eitt takið tíðin broytt er síðan tá vøksturin tað krevur menningannar tidarbråd onnur virði gevur hava alsk til Havnar bý gamla og hin nyggja virda okkar fedra strid søguna vit síggja fólk í býi hava skund yrki sínum tæna sólskinsdag í viðarlund smábern mata svana setist Olavsøkuting tusund år å baki føroyingar enn slåa ring fast er lógvatakið sangur, ítrótt, tónalist kveikir hugsjón góða mennir oss til mangan dyst okkum samansjóða Borðan í ein landsynning Eystnes árla lýsir 2 karmur okkar sjónarring hóli Nólsoy megi vísir Fi líta út á havnarvåg skip og bátar kenna ganga havnargøtum á her skal lív mitt renna