leygardagur 3. august 1991síða 2

} Postadressa: Postsmoga 75 | 110 Tórshavn | 34720 | Í Bústaður: Argjavegur 26 Argir 11820 Utgevari: P/f Sosialurin Uppseting: P'f Sosialurin Prent P'f Pressan 1981 Blaðfólk: Randi Jacobsen - Tórfinn Smith - Dagny Joensen - Olavur W. Høgnesen Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Miller Fyritaksstjori: Krisjan Dahi Teiefon Telefax: Útnorður MÁNADAGIN verður árliti fundurin hjá tingmannaráði útnorðurs settur í Grenlandi. Sum flestum kunnugt er endamálið við tingmannaråd- num at økja um og styrkja tað politiska samstarvið mill- um Ísland, Grønland og Før- oyar. TAÐ er eingin ivi um, at grundarlag er fyri at økja um samstarvið millum hesi trý lond. Øll trý londini hava so nógv til felags. Øll eru bundin at havinum og havsins lagna er okkara lagna. Vinnulívið líkjast og søgan er í stóran mun ógvuliga lík hjá gllum trimum londum. EITT, sum ger tað so umråd- andi at samstarvast, er tað, sum hendir í Europa. Alt bendir á, at Europa fer sína leið, útjaðaralondini sína leið. Hetta kemst ikki av, at vit ikki vilja hava nakað við Europa at gera. Nei, hetta kemur av, at tann politikkur, sum EF rekur, gongur tvørtur ímóti åhugamålunum hjá smátjóðunum í útnorðri og móti áhugamálum hjá smá- tjóðum yvirhøvur. Alt hetta ingi, at smátjóðir í útnorðri finna saman og finna ein samarbeiðsform, sum er øll- um trimum at gagni. HVUSSU kann hetta gerast og hvørja politiska kós skulu Grønland, Føroyar og Ísland halda fyri at fáa til vega eitt samstarv, sum er annað enn føgur orð? Í fyrsta umfari kann hetta verða gjørt við at seta á stovn eitt skipað sam- starv á stjórnarstigi. Ting- mannasamstarvið má út- byggjast við einum føstum, skipaðum samstarvi millum teir landsstýrismenn og ráð- lendskt samstarv. Víðari eiga okkara samstarvsráðharrar at samskipa arbeiði okkara í norðurlendska ráðharra- stovninum og okkara umboð á tingmannasíðuni eiga at gerast nógv meira virkin eins og eisini tey eiga at sam- starva sínámillum. Fekst alt hetta í lag vóru góðar vónir fyri, at arbeiðið í tingmanna- ráðnum eins væl og í Norður- landaráðnum fór at bera góðan politiskan og búskap- arligan åvøkst til gagn fyri tær tríggjar tjóðirnar í út- norðri. líkist, nåtturuumstødurnar " sosigaley OB vanvirdir logmann Dagblaðið umiødur løg- mansrøduna i oddagrein og í blaðnum annars og skrivar m.a.: — Orðalagið í løgmans- røduni var av sonnum eðrvísi enn vit eru von við frá Atla Dam. Horv- in er tann »brølandi leyvan«. Ístaðin hoyrdu vit spaka lambið, tøl- andi og eyðmýkt. Nei, tå ein vissur harri bleiv gamal segðist hann fara í kleystur. Kanska er tað hin viknandi heilsan, sum spekt hev- ur. Ella, ja hver veit, hava avdúkingarnar av ræðuleikum sosialism- unnar í reinum formi loypt angur og ekka á tað áður so sjálvsikra liðið av vinstrahallum, skrivar Óli Breckmann. Olavsøkurøda legmans hesaferð var siðilig og sak- lig og varð greitt frá gongdini í samfelagnum síðani samgongan tók við, og umreddir vóru megu- leikar at fóta okkum betur í komandi tíðum. Leg- mansreðan umboðaði sum vera man ikki bert sjónar- miðini hjá sitandi løg- manni, hon skuldi standa sum eitt úrslit av tí ar- beiði øll samgongan hevur rokkið og ætlar sær at rekka framyvir eisini. Hóast hesa sannroynd, so loyvir legtingsmaðurin hjá fólkaflokkinum og blaðstjórin á Dagblaðnum sær í blaðnum í gjár fyri tað fyrsta at heyja til skýggja teir partar av ólavsekureðuni, sum fólkafloksmenn eitast at umsita í landstýrinum og í eðrum lagi tekur hann so samanum yvir alla røduna og kemur við síni gomlu útspilling av legmanni. Her hava vit manipulator- in í einum neturhylki. Fyrst framhevja tað, sum hansara egnu menn um- sita og sum legmaður ber fram á Tingi fyri síðani at niðurgera alla reðuna, sum tá skuldi eitast at vera legmansins verk einsamalt. Oddagreinin í Dagblað- num í gjár er einki minni enn eitt skendsil og ein niðurgerð av tí flokki og teimum fólkum, sum sami Óli Breckmann hevur valt at samarbeiða við. Orða- valið er so fúlt, at ein skuldi trúð, at fólka- flokkurin og javnaðar- flokkurin í veruleikanum vóru í ávikavist andsteðu og samgongu. Skrivingin hjá ÓB er farin at minna ikki sert um tíðina, tá fólkaflokkurin sat í sam- gongu við gamla sjálv- stýrið og sambandið og har tingmaðurin og blað- stjóri ÓB nýtti eitthvert hevi á sera ósolidariskan hátt at stinga sínar egnu samgongumenn í ryggin. Kanska tað vit her síggja, og sum henda seinasta oddagreinin í Dagblað- num er higartil besta og feskasta prógvið um, er at segan er við at endurtaka seg. ger, at tað er av størsta týdn- Nú svinska »skemtid« á baksíðu blaðsins svevur ólavsekurúsin út og er við at leða aftur til næstu ferð, finna vit brádliga muruna frå ti teiginum i oddagrein bladsins. OB himprar seg ikki vid at gera gjøldur burtur úr heilsu løgmans. Umreður hann sum ta brølandi leyvuan, sum er vikna so nógv av vánaligari heilsu, a thann verður samanbor- in við gamla mannin, sum segðist fara í kleystur. Skemt ella álvara! Per í leysari luft ella meinings- íbirtari fólkafloksins! Skoðsmálið, sum sam- gongublaðið hevur at geva løgmanni eftir rød- una á ólavseku, er tað, at eingi hjól fara at mala aftur, og arbeiði verður ikki til allar hendur, fyrr enn legmaður heldur eina klokkuklára borgarliga fólkafloksreðu á ólavseku. Inntil tá noyðast vit at síggja árlig rakstrarhall hjá landskassanum uppá hálva milliard. Og víðari skrivar hann, at tað verður eingin skattakróna her og tollkróna hjá Tummasi Arabo at gjara við, sum broytir eitt vet tær búskaparligu grund- reglur vit noyðast at lúka. Spaka legmansreðan er besta prógv um, at kollek- tivistiska tíðareldin er runnin. Eftir eru bert flosklarnir av hesi falsn- aralæru og trúvilli, sum byggir á trongdina hjá summum fólkum at leggja seg á tað, sum onnur hava skapt, og at brúka tey harrar, ið samfelagsvirði, sum bert frí marknaðarskipan og kapitalistiskt demokrati veitir øllum borgarum, skrivar tingmaður fólka- floksins, sum er ein av teimum sjey tingmonnum floksins, sum fyri ikki so langari tíð síðani valdi at fara í samgongu við sama flokk, sum hann nú nýtir eitthvert hevi at svína til. Vit spyrja, hví hesin hatursungin av einum politikara ikki er so mikið at sær komin, at hann torir at taka avleiðingar- nar av skriving síni og kvittar við tann flokk, sum hann nú fer so illa við! Ella er hetta kanska júst einasti og besti máti, sum hesin tingmaðurin kann halda seg á lívi uppá: nettup hetta at spæla dupultmenniskja og stinga sínar samgongu- menn í ryggin, hverja ferð hann sær eitt hevi! Sjálvandi er orðið frítt. Men ÓB er ikki bara blað- stjóri. Hann er so sanni- liga eisini ein av teimum mongu 17. monnunum í samgonguni, sum nú hevur valt at reka ein poli- tikk. Hvussu leingi javn- aðarmenn fara at finna seg í slíkari útspilling og slíkum »undirgravadni« virksemi móti samgong- uni má so vera upp til teir. Men fyrr ella seinni kemur tann dagur, tá javnaðar- flokkurin sigur stopp. Og tað er kanska nettup hetta ÓB vil. Men at rest- in av fólkafloksmanning- in, sum tykist vilja hava hesa samgonguna at umsita norður- halda, skal loyva einum av sínum egnu at koma við so fúlum og skendskum álopum á sínar samgongu- menn, er eitt loyndarmál. Ella man tað veruliga vera so, at hetta hóvar teimum bara heilt væl. Um so er, tá átti javnaðarflokkurin at umhugsað sína steðu til eitt framtíðar samarbeiði við henda flokk. Men nú fáa vit so at síggja, nær Óli Breck- mann torir at taka avleið- ingarnar av skriving síni og brúka sína atkveðu fyri at seta endaliga kílan í. Tá Eitt samstarv og annað... Nú um dagarnar hittust okkara fólkavaldu løg- tingsumbod til fótbólts- dyst i Gundadali. Óivað eitt frålikt til- tak, ið bæði gevur okk- um meinigu menniskj- um her í landinum eitt høvi at læra hesi fólk at kenna frá eini aðrari síðu, eins væl og tey sjálv eisini koma at læra hvønnannan og kanska seg sjálvan við at kenna á ein nýggjan hátt. A fótbóltsvgllinum er bert ein møguleiki, um tú vilt klára teg, og tað er samstarv. Uttan at alt liðið spælir saman og samstarvar frá aftasta til fremsta mann, ber ikki til at fáa mál og vinna dystir. Sum sagt noyddust politikararnir hendan dagin at mótprógva fer tað kanska at ganga fólkaflokkinum sum sam- bandinum á sinni, at teir koma at ganga einsamallir í oyðimerkini í mong, mong ár, tí eingin vildi samstarva við flokk, har ein einstakur persónur alla tíðina spældi fríspæl — og stakk hinar í ryggin. sjálvdráttarteorini, og í ávísan mun eydnaðist hetta eisini. Bæði and- stóða og samgonga fingu nógv mál, og tað er í sjálvum sær prógv fyri samstarvi og sam- anspæli. Men tað er ikki fót- bólt, hesi fólk eru vald til at spæla. Tey eru vald í løgtingid at um- boða fólksins sjónar- mið og við teimum í hásæti at stjórna landinum. So, hini rodnu. Tað er nú samanspælið skal standa sína roynd. Um bert ein lítil neisti av samstarvinum hendan dagin sæst aftur í politiska lívinum, fara vit at loyva okkum aft- ur sat trúgva uppá betri tíðir.