týsdagur 27. august 1991síða 16

A Síða 16 NAaUVIdOVK Nr. 155 — 27. august 1991 Gullnål fyri | bjarging Nakrir føroyingar, sum ikki vilja hava sitandi å sær, at tað mestsum altíð eru útlendsk blød ella fyri- tekur, sum eru fyrstar at koma við rósandi viður- kenningum til føroyingar, sum å einhvønn hått hava sett seg sjålvan i våda fyri at bjarga eðrum, hava nú i eina tíð við gullnálini sýnt hesum føroyingum viður- kenning fyri bjargingar- avrik teirra. Seinastur at fáa nálina var KáriNiclasen í Toftum í Vági, sum í vár bjargaði manni, sum dottin var nið- ur millum skip og bryggju í Vági. Aðrir, ið higartil hava fingið »bjargingarnålina« eru: Páll Jensen úr Havn, — er altíð í staðnum sum við manning síni á sinni bjargaði ikki færri enn 211 vietnamesiskum flóttafólkum, Anfinnur Brekkstein av Velbastað, sum á eini ólavseku bjarg- aði einum fólki frá drukni- vanlukku á Havnarvág, Johan Hilmar Danielsen úr Nólsoy, sum igjøgnum síni 28 ár sum havna- meistari á Nordafar í Fer- oyingahavnini hevur bjargað fleiri frá drukni- vanlukki, Finn Terji Samuelsen av Tvøroyri fyri bjargingina av einum smådrongi å vatninum å Eidi, 15 åra gamli Mikkjal Helmsdal úr Havn, sum bjargaði einum drongi frå druknivanlukku i svimji- hylinum i Havn. Onevndu stigtakararnir til bjargingarnålina ivast ikki 1, at eisini onnur hava nálina uppiborna fyri bjargingar seinnu árini og heita tí inniliga á fólk um at boða blødum og eðrum fjølmiðlum frá tilburðum, har fólk seta seg í váða fyri at bjarga eðrum. Okkurt bjargingarfólk verður ikki »avdukad«, men tey verða fleiri, fáast fólk ikki at boða fjølmidl- ni tilburð- var iKKI m fra hesum altid undir hjålmi tå ið tit sukla ré Páll Jer 1sen, skipari úr Havn, sum á sinni manning síni bjargaði teimum 211 vietnames fólkunum. Tað regnar á tún og tekjur Tað regnar á tún og tekjur og í mínum hjarta við; eg róði út, var til bjarga ei heldur har fann eg frið. Ælingur, sirm og oysregn! Grótið og grasið er vátt; tað regnar í mínum hjarta, og alt er bert grátt í grátt. Tað regnar í mínum hjarta, sjálvur eg veit ei hví, á býttisliga hjarta, sig, nær man tað slíta í? Ongantíð sást tú, hjarta, sterri og daprari sorg, enn regnið, ið bara regnar á tún og tekjur og torg. skipt og sku flótta- (Paul Verlaine)