hósdagur 29. august 1991síða 13

BØ TEN Nr. 157 — 29. august 1991 ……r = * Dysturin tyskvøldid var av røttum tað, ið må sigast at vera eitt >eksperiment<. Her var ikki nakað at missa, um ikki alt gekk eftir vild, og hetta var ein av teimum dystunum, har ein landsliðsvenjari uttan stórvegis vanda kann loyva sær at gera ymsar royndir. Og tað var júst tað Páll Guðlaugsson gjørdi, sum Sosialurin eisini skrivaði í Sum upplýst framman- undan, royndi hann Torkil Nielsen á sweeparapláss- inum fyri Jóannes Jakob- sen, ið ikki var við vegna skaða, og røkti Torkil hesa uppgávuna so væl — hóast hann ikki rættiliga slapp at standa nakra roynd — at venjarin nú heldur seg hava funnið eina góða loysn, skal avloysari finn- ast á hesum plássi. Todi á nýggjum plássi Ein onnur forvitnislig loysn vísti seg eisini at vera at seta Toda Jónsson aftur á vinstra vongbakk, tá Ari Thomasen varð skaddur og mátti út. Bæði undanverandi uppgávuna á miðjuni og bakkin rgkti ungi klaksvíkingurin so væl, at hann nú man vera rættiliga fastur á liðnum. At hava Allan Mørkøre sum uppdekkara mitt fyri saman við Mikkjali Dani- elsen riggaði eisini væl, nú Tummas Eli ikki fekk ver- ið við. Á miðjuni var Jan Allan Miiller í staðin fyri Abra- ham, og honum gekst eis- ini væl, um enn hann kanska var nakað defen- sivur í fyrra hálvleiki. Men tað sama kann helst sigast um allar á liðnum í fyrra hálvleiki, ið ikki var ser- liga spennandi. Jákup Símun Simonsen, Sæland-Føroyar 0-0 (0-0) ið kom inn í seinna hálv- leiki, taldist eisini millum teirra, ið spældu ein góðan dyst. Dysturin tama byrjan Lítið og einki varð roynt í fyrra hálvleiki, og spælið varð mest eyðkent av de- fensiva stílinum, onkuntíð hevur verið at sæð í dysti í Gundadali. Ikki serliga áhugavert spæl, og sjáldan gevur tað mál ella stig av sær, um- enn føroyskur fótbóltur enn ikki júst er kendur fyri at vera offensivur. Í seinna hálvleiki kom hinvegin rættiligt lív í, og tá spældi liðið eitt heilt annað spæl. Tá vórðu eisini so við og við ymsar broytingar gjørdar, sum góvu liðnum meira >punch<, so spælið varð vent frá at vera keði- ligt til at vera undirhald- andi. Ringt ljós kring vellin Og hóast hverki spælarar ella áskoðarar sóu so nógv av dystinum seinasta korterið — myrkt var og eingi ljós kring vøllin — var tað her, at fyrst og fremst landsliðið vísti dygdir og spæl, ið ikki gav teimum 3.300 áskoðarunum grund til at angra, at teir høvdu leitað sær til Haslev at hyggja. >Vit høvdu yvirhøvur alt spælið, hóast hetta ikki var nakað vánaligt lið, vit høvdu ímóti okkum,< sigur Páll Guðlaugsson við Sosialin. >Serliga í seinna hálvleiki, sum var góður, vóru tað vit, sum stýrdu dystinum og skaptu møguleikar við góðum spæli, ið átti at havt givið okkum fleiri mál. Men eydnan var ikki við í so máta.< Gjørdist betri og betri I hinum endanum hevði Kaj Leo Johannesen ikki serliga nógv at gera, men tær ferðirnar boð vóru eftir honum, greiddi hann skyldur sínar til fulnar, og tað gjørdu verjan og miðj- an yvirhøvur: »Sum dysturin gekk, gjørdist spælid har afturi og å midjuni alsamt betri og meira samanhangandi,< sigur Páll Guðlaugsson. >At kalla øll álopini hjá okkum vórðu skjótálop, og uppspælið gekk væl hvørja ferð, men ikki riggaði at fáa bóltin sambandi við framsýn- ingardystin í Haslev móti einum sælendskum úrvalsliði, hevur føroyska landsliðið verið væl móttikið alla staðni, og hóast nakað nú er fráliðið, síðani liðið seinast var í týðandi altjóða dysti, er lands- liðsmanningin væl um- tókt. Alla staðni vildi fólk sleppa at tosa við garp- arnar, og mong vildu hava autografar frá teim- um. So hava danir ikki sjálvir eitt vælumtókt innum, tá álopini skuldu gerast liðug.< Landsliðsvenjarin tekur tað ió ikki so tungt, at liðið >bert< fekk javnleik móti sælendska úrvalsliðn- um, ið tóktist vera rætti- liga uppsett at fáa eitt gott úrslit, hóast lidid íkki hevði ein einasta veruligan landslið í løtuni, so kunnu teir bara stuiðla okkara. Settu áskoðaramet Landsliðið fór úr Før- oyum månamorgunin, og teir flestu mundu noyðast upp árla á morgni. Ferðin var drúgv, og vóru teir ikki frammi í Haslev fyrrenn langt út á kvøldi, tí teir á vegnum høvdu vitjað ymsastaðni — millum onnur føroyingar í Sorø og býráðið í Haslev. At ansurin fyri føroy- ingunum veruliga var málkjans í dystinum. »Okkara menn vóru ikki so uppsetur, sum tá talan er um stórri uppgávur, og tað, at veruliga avbjóðing- in í hesum dystinum ikki var so stór, gjørdi eisini sítt ul, at úrslitið varð 0-0. Men hetta var jå eisini øllum Føroyska landsliðið setti áskoðaramet Fyrireikarnir hva stórt yvirskot av framsýningardystinum Lýs- kvøldið, tá nýggi vøllurin í Haslev varð tikin í nýtslu við dysti millum eitt sælendskt úrvalslið og føroyska EM-landslidid Á ferðini í Danmark í stórur, prógvaði endaliga sjálvur dysturin, ið savnaði so nógvar áskoðarar, at gamla áskoðarametið í Haslev nærum varð trífaldað: >Tað komu 3.300 fólk at hyggja at dystinum, og var tað nógv meira enn fyrireikararnir her niðri høvdu roknað við,< segði lidleidari landsliðsins, Jákup Simonsen við Sosialin í gjár. Yvirskotsdystur »Teir høvdu væntað, at komu einastaðni millum 700 og 1.000 fólk, so skuldu teir vera væl- nøgdir. Gamla áskoðara- metið er 1.200, so hetta prógvaði, at landsliðið Ikki er dønum, hinvegin.< so stær, vil so samstundis siga, at føroyska lands- lidid gav fyrireikarunum millum triggjar og fyra ferðir so nógvan pening inn, sum roknað við, og harvið eisini eitt nógv stórri yviskot. bert ein venjingardystur fyri okkara viðkomandi, og vit fingu so roynt nøkur ung, sum eg haldi, vit ikki kunnu vera annað enn nøgdir vid, tá samanum kemur,< sigur landsliðs- venjarin at enda við So- sialin. hj. gloymt av men heldur At undirtøkan gjørdist teir høvdu hj.