fríggjadagur 13. september 1991síða 2

Postadressa: Postsmoge 76 110 Tórshavn Telefax: 14720 ding Útgevari: P/f Sosialurin Uppseting: Pff Sosialurin Blaðfólk: Randi Jacobsen - Térfinn Smith Ólavur W. Høgnesen - Hilmar Jan Hansen Abyrgdarbisdstjori: Jan Møller Landsliðið og tey yngru! HÓAST tað kanska ikki kom so 6- vart á okkum, so var úrslitið móti Norðurírlandi eitt vónbrot. 5—0 er kanska ikki nakað vánaligt úrslit, tá hugsað verður um, at vit eru ama- tørar og teir professionellir, vit eitt pinkulítið land við 47.000 íbúgvum, teir eitt stórt land við milliónum av íbúgvum, við øðrum orðum: nógv fleiri at taka av. TAÐ er greitt, at føroyingar við fót- bóltslandsliðnum hava fingið nakað at standa saman um, vera felags um, hava fingið nakað at trúgva uppá í hesum annars so døpru tíð- um. Her hava úrslitini hjá landslið- num havt sera stóran psykologisk- an týdning fyri mong av okkum. Men vandin við at vit gera ov nógv av, taka munnin ov fullan, lúrir eis- ini. Ovfarakæti yvir eitt gott úrslit kann gerast so stórt, at vit gerast órealistisk, missa jørdforbindilsi og rætt og slætt krevja alt ov nógv av okkara góðu spælarum. VIT verða noydd til at ásanna, at slík sigursferð, sum vit byrjaðu á al- tjóða fótbóltspallinum í fjør, kann ikki halda fram út í tað óendaliga, ti tað er ein sannroynd, at vit eru smá- ir, vit eru amatørar. Tí eigur heldur eingin at fella í fátt. nú vit hava fing- ið trý »vånalig« úrslit á rað. Vit eiga at gleðast um at vera við og longu at hava fingið nøkur sera góð úrslit. FÓTBÓLTSLANDSLIÐIÐ hevur longu givið landi ckkara slíka re- klamu, sum eingin annar hevur megnað tað áður og neyvan fer at gera tað langt inn í komandi øld. Sum fíggjarmálaráðharrin sigur við Sosialin í gjár, so hevur landgliðið verið okkum ein sera góður og týdningarmikil ambassadørur. Hetta at vit sum lítil tjóð vid amatør- spælarum hava megnað at- skora stig móti teimum stóru, vandu og vælløntu professionellu spælarun- um hevur ekkóað langt út í øll heim- sins heraðshorn. Føroyar, sum vóru komnar í ringt orð av hetzlíknandi herferð móti grindadrápinum, vórðu bráddliga frammi aftur í al- tjóða pressuni og fingu nú sera positiva umtalu. Eingin ivi er um, at okkara fótbóltslandslið hevur megnað at byggja upp aftur tað álit, sum grindaherferðin annars var við at bróta niður. AT okkara leiðandi menn eisini hava notið gott av landsliðnum, fingu vit váttan fyri í blaðnum í gjár, har fyrrverandi løgmaður, Jógvan Sundstein, vísti á, at fótbóltslands- liðið í nógvum førum hevur virkað sum katalysator í annars truplum og álvarsomum samráðingum. Tað var oftani landsliðið og úrslit tess, sum líkasum fekk glið á samráðing- arnar — sum loysti upp fyri einum dialogi, segði hesin framstandadni Prent: Pøt Pressan 1981 politikarin. HVAT okkum enn dáma fótbólt og enn halda um hetta, sum onkur vil kalla „fótbóltshysteríiða, so skerst ikki burtur, at føroyska luttøkan í EM-kappingini í fótbólti hevur sett síni spor á nærum eitt og alt í lítla samfelag okkara. Neyvan nakrantíð áður í søgu okkara, lutvíst við undantaki av bragdinum hjá Ova Joensen, sála, hava Føroyar fingið so nógva og so positiva umtalu í al- tjóða pressu sum nú. Vit eiga at fegnast um hesa umrødu, tí hon hevur gagnað okkum bæði so og so. SPURNINGURIN er so, hvat vit kunnu vænta okkum av hesum okkara góða fótbóltslandsliði i framtíðini! Nú vit hava sagt a, verða vit eisini noydd at siga b, osfr. Tvs. at vit nú eigz at brúka royndirnar til at gera okkum enn betur út til at meta okkara métstødulidum í kom- andi kappingum. Enn hava vit so eisini tað til góðar: at kunna spæla heimadystir í Føroyum móti kend. um og góðum fótbóltstjóðum. Vón- andi kunnu hesir heimadystir verða við til at figgja luttøku okkara í al- tjóða kappingum. Og vónandi kunnu teir vera við til at eggja okk- ara unga ítróttarfólki. Men vit mugu ansa eftir ikki at leggja alla okkara orku í landsliðið aleina, at annað í- tróttararbeiði, eitt nú millum tey ungu, verður við skerdan lut. Hesi tingini mugu fylgjast at, nevniliga hetta at okkara ungu og komandi fótbóltsspælarar hava nakað at síggja fram til og upp til — tvs., at vit hava eitt landslið, sum luttekur i altjóða fótbólti — og at tað um somu tíð verða skaptar teimum ungu góðar umstødur at íðka ítrótt longu frá ungum aldri av. HVOR av ødrum liva må. Tað kann so eisini sigast um hetta vid teim- um ungu og landsliðnum. Vit mugu og skulu til at vísa báðum eins stór- an áhuga og hvørgin kann vera hin fyriuttan. Stóri áhugin fyri landslið- num má ikki minka um áhugan, vilj- an og orkuna fyri teimum yngru í- tróttarfólkunum. Tað eru so hesi, sum einaferð skulu til at manna komandi landslið. Vit hava brúk fyri báðum. Dimma og framtíðin Í oddagrein í Dimmalætt- ing í gjá" umreður blaðið spurningin: >Framtíðin og vit«. Blaðið nemur við tær handilsligu broytingar, sum nú standa fyri framman í okkara parti av heiminum, og hverja á- virkan hesar fáa fyri okk- um. Blaðið skrivar m.a. >Herheima á landi fingu vit fyribils trupulleikar av, at fyrst Frihandils- marknaðurin íkom mill- um summi av teimum londum, vit hava hildið saman við og EFTA íbirtist. Síðani kom europeiski marknaðarfe- lagsskapurin EF í lag, sum fevndi um onnur handilslig stórlond, og sum er munandi størri og sterkari. Vit í Feroy- um eru uppi í hvergum au hesum felagsskapum, sum tykjast hava torført við at taka saman. Óvist er hvussu kemur at royn- ast, venda vit báðum bakið, ella um samskifti okkara við bæði kann vera ein viss handils- trygd. Ganga vit eftir teim- um hendilstolum, sum í ag liggja fyri til hvønn av hesum handilsligu fe- lagsskapum, kemst ikki undan, at til EF selja vit mest. Men handilsliga er trupulleikin kortini tann, at framleiðslu- treytirnar eru happaðar av, at vit eru ikki limir í hesum felagsskapi, um somu tíð sum heimliga kappingarførid er skert av hegum framleiðslu- kostnað, orsakað av m.a. SEV-prisunum. Mink- andi føroyskt kappingar- feri er ein forðan fyri út- flutningi, hverja leið vit enn ganga, annaðhvert - til.tey keyparalond, sum í løtuni eru best fyri, ella til onnur. Víst eru lond, bæði innan- og uttan fyri EF, í løtuni plågad av figgjar- ligum trupulleikum, her- undir arbeidsloysi. Vid at koma sær upp í ein- hvønn av handilsmarkn- aðunum, sum eru tkomn- ir, verður so hvert bett um hetta. Vit, sum siga nei bæði til EFTA og EF, eiga enn ikki mogu- leikarnar sum hini, ið eru uppi í samtøkunum mill- um londini. Orsekin til heimligu handilstrupulleikarnar her á landi er so statt minni at finna í sam- gongufelagsskapum uttaneftir, men liggur hjá okkum sjálvum, sum tykjast hugað at standa einsamell, meðan onnur lond taka seg saman um at sleppa undan heimlig- um trupulleikum«, skriv- ar Dimma. So einfaldur er hasin spurningurin ikki, góða Dimma. Sum um trupul- leikar okkara vóru loystir einaferð med alla, bara vit vóru limir í EFTA ella EF! Feroyingar hava gjørt eina avtalu við EF, sum eftir hvat skilst er ein góð avtala. Hví Dimma- lætting og sambands- menn sum heild eru ónegdir við hesa avtalu, skilja vit ikki, og vit skilja heldur ikki, hví Dimma so fegin sær Føroyar sum lim í EF. Latið okkum royna hesa avtaluna og so fáa at síggja. Fara umsteður og viðurskifti at krevja av okkum, at vit endurskoða okkara steðu til eitt nú EF, so latið tíðina avgera tað. Vit hava ongan skund. Vinnumoguleikar Stóra føroyska ferða- lagið, sum vitjaði í Skotlandi herfyri, er komið heimaftur. Við sær hava tey umleið 60 fólkini hugskot og innblástur til nýggj arbeiðspláss, nýggjar vinnuvegir o.m.a. Nið- urstødan av hesi fjøl- mentu kanningarferð var tann, at føroying- ar kunnu útbúgva seg og fáa arbeiði innan oljuvinnuna í okkara grannalondum. Spurn- ingurin er bara at koma í gongd, at síggja og troyta meguleikarnar, at taka av avbjóðingini. Feroysk sjófólk kunnu sleppa á skúlar í Skot- landi at útbúgva seg at arbeiða í oljuvinn- uni. Hetta fingu okk- ara skúlafólk og fak- felagsfólk, sum vóru við á ferðini, burturúr. Landsskúlafyrisitingin hevur ikki ligið á lætu síðuni, men hevur longu lýst í blødunum, at meguleiki er hjá føroyskum yvirmonn- um at fara til Skot- lands á skeið, sum skulu geva arbeiði í oljuvinnuni. Við heim- aftur hava fólk eisini hugskot til, hvussu verandi arbeiðspláss í Feroyum kunnu vera við í oljuvinnuni í grannalondunum. Nú hava vit lyndi til at vera ov bjartskygd eftir slíka ferð, at taka munnin ov fullan. Sjálvandi eiga vit at fara hóvliga fram og kanna møguleikarnar væl og virðiliga. Men her er so heldur eingin orsøk til ikki at fara í gongd alt fyri eitt, um veruligir meguleikar eru hjá feroyingum bæði at útbúgva seg og fáa arbeiði í øårum londum. Hetta kann so aftur koma okkum væl við, um vit iålvi einaferð skulu í gongd við oljuvinnu. Tann Spurningurin var eisini viðgjerdur á ferðini í Skotlandi, og har eru allir partar á einum máli um, at her mugu vit ikki leypa framav, men taka stig fyri stig og fyrireika okkum væl. Men fyrr enn undirgrundin er komin upp á pláss, verður so einki íteki- ligt stig tikið til tess at byrja eina olju- vinnu í Feroyum. Um vit skulu hava slíka ella ikki, er so eitt, men uttan mun til tað so vilja vit heita á fólkini, ið samráðast um undirgrundina, at fáa gongd á og av- greiða hetta málið sum skjótast.