fríggjadagur 13. september 1991síða 13
‹ fyrra síða allar 20 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Nr. 168 — 13. september 1991
tíðindablaðið Síða 13
EM-dystur, 4. bólkur:
Feroyar-Norðurirl. 0-5 (0-3)
1 Kevin Wilson (10.)
)-2 Colin Clarke (15.)
)—3 Alan McDonald (17.)
)—4 Colin Clarke (55.)
)
—5 Colin Clarke (70., brt.)
Føroyskar — utskiftingar:
Jan Allan Miller fyri Ara
Thomassen (52.) og Kurt
Mørkøre fyri Jóannes Ja-
kobsen (81.)
Norðurírsku útskiftingar-
nar: Stephen McBride fyri
Kevin Wilson (75. og
Michael O'Neill fyri Kings-
ley Black (75.)
Utvising: Allan
Mørkøre (69.)
Dómari: Simo Ruokonen,
Finland
Áskoðarar: 1.623
Dysturin avgjørdur
eftir seks minuttum
Foroyska landsliðið fekk ongantíð nakað at siga i dystin-
um í Landskrona Idrottsplats mikukvoldi, tá norðurírar
so ríkiliga tóku hevnd fyri javnleikin í Belfast 1. mai
Ítróttur
Hevndin, summi hevdu
roknað við fór at koma frá
føroyska liðnum, av tí at
Norðurírland ikki vildi
spæla á Svangaskarði,
ikki so frægt sum lúrdi
mikukveldið.
Leysar teymar
Málverjin, Jens Martin
Knudsen, segði á tíðinda-
fundinum eftir dysuin, at
norðurírarnir fingu ov
leysar teymar fyrstu let-
una, og tað skal ein vera
bæði blindur og býttur
fyri ikki at geva honum
rætt 1.
Hóast norðurírarnir enn
einaferð spældu rættiliga
einsháttað, so var meira
broddur i, tí føroyska verj-
an og miðvellurin ansadu
ov illa eftir. Neyðugt er at
læra, og í hvussu er fyrsta
langa letan má brúkast at
ansa eftir í, og ikki til at
ætla at leggja seg á odda
Uppskriftina
landsliðið,
skilligt, at hon ikki altíð er
líka lett at fylgja. Hesa
ferð varð hon ikki róg væl
fylgd, og tað hevði so við
sær 27.
Todi Jónsson var ein-
asti leikarin á føroyska
liðnum, ið vísti minsta
sindrið av myndug-
leika. men eftir at hann
hevdi víst, hvat hann
dugdi, varð hann pakk-
aður inn', so í seinna
hálvleiki sást lítið
meira til hann enn til
viðleikararnar hansara
kennir
hóast væl er
ósigurin, Feroyar
sum landslið í kapping við
onnur hava fingið síðani
1930.
Meira enn nakrantíð var
tað jú á Landskrona-vøll
inum, at landsliðið fyri
meira enn ári síðani setti
rering í fótbóltsheimin við
at fylgja uppskriftini, ið
sigur Verja, Verja og aftur
verja, og so bert at taka
av, tá mótsteðuliðið snåv
ir, ið kunnu brúkast
Niður á jørðina
Mikukveldið kor
skur
iskrona dy
urin | 3 rter
tólg:i 1 av I«
sku åskodarunum fyri
eftir dystin Feroyar-Norð
urírland, sum var triði 0
sigur landsliðsins á rað í
FM-kappingini.
Og ikki var langt frá, at
nakað má sigast at vera
um hesi orð. Tað var
nevniliga í fyrsta korterin-
um, at norðurírar eftir
seks minuttum fingu sett
hol á, og sluppu fram um
heili 3—0.
Tað, sum ikki má henda,
var júst tað, ið hendi. Fer-
oyska liðið var ov óansið
fyrstu minuttirnar, og so
var lagað manni hjá teim-
um allastaðni á vellinum
sterkaru norðurírunum at
gera bart og taka hevnd
fyri javnleikin í Belfast í
vár.