fríggjadagur 13. september 1991síða 14

Síða 14 jerðina aftur, eftir at hava rikið á hegum bylgjum, og hóast ósigrar í Jugoslavia og Eysturríki i mai, kort- ini at hava havt vónina um, at »vit gera tað aftur, tá vit meta norðurírum á heimavølli«. Askodararnir, ið byrj- aðu væl við taktfestum »Føroyar, Føroyar«-rop- um, vendu skammiliga sínum egnu bakið, hóast ein 0—5 ósigur als ikki er nakað at skammast yvir, tá ein hugsar um, at her vóru tað amaterar við fót- bólti sum frítíðarítrivi, ið mettu spælarum, ið einki annað hava at gera, enn at hugsa um og spæla fót- bólt. At Feroyar í hesi kapp- ingini hava fingið trý stig og trý mál, er framvegis ein sensatión, og um vit so tapa tveir teir síðstu dystirnar við 1000 málum, kann eingin taka tey trý stigini frá okkum. Tað er tí einki at fella í fátt yvir. Feroysku spæl- ararnir eru við í hesi kapp- ing fyri at læra, og endaðu allir dystirnir sum tnn fyrsti, var einki ófert, tí hepni aleina er ikki lær- dómur. Hinvegin vóru nógvir glottar at síggja í dystinum hesaferð, sum geva dirvi at hyggja fram- eftir og tora at vóna, at okkurt mál og okkurt stig kanska er eftir enn. Todi nær við Seinasta korterið av fyrra hálvleiki var mest positiva føroyska letan í dystinum. Tá sóu vit t.d. unga klaksvíkingin Toda Jóns- son blomstra upp og seta rættiligan spenning í dystin. Fyrst, tá hann í 30. min. sleit seg leysan í vinstru síðu og fór fram- við tveimum ella trimum bilsnum norðurírum, fyri síðani at skjóta beint yvir málinum. Letu seinni var Todi aftur upp á spæl, men tá legði hann bóltin til Allan Merkere, sum royndi seg við góðum skoti. Og aftur nakað seinni royndi Todi seg við einum góðum skoti. Sanniliga ein lovandi EM-byrjan, og eingin ivi skal vera um, at danska verjan um tvær vikur kann fáa ávísar trupul- leikar at dragast við, um føroyska landsliðið tá dugir at avmarka seg til verjuspæl við kontra- royndum. Nevnast má forrestin eisini frálíka royndin, Torkil hevði í seinna hálv- leiki. Varð hann ikki so tætt forfylgdur av Alan McDonald, hevði hann kanska sæð ein púra leys- an Kára í hinum borðin- um, men skotroyndin hjá å , A * + : 7 Ba - - sandavågsmanninum i sidunetid var so tad nærm- asta, vit komu okkara fjórða EM-máli. Eina aðra ferð í seinna hálvleiki hevði Jan Allan Muller eina snøgt sagt geniala fríspæling av Torkil, sum tó ikki kundi varðveita bóltin, tá ov tjúkt gjerdist fyri. Sigið so, at vit ikki hava eitt gott landslið — 47.000 menniskju móti einum landi við hálvari aðru millión íbúgvum, hvers landslið bæði í 1982 og 1986 var við í HM-enda- spælinum. Jóannes skaddur Men fyri at venda aftur til dystin mikukvøldid, so hevði liðið ikki serliga góðar meguleikar at geva ein 100 prosent innsats. Stersta grundin til tað var, at Jóannes Jakobsen allan dystin spældi, hóast hann týðiliga var darv- aður av skaða í lærinum. Tá tíggju min. vóru eftir av dystinum, kom Kurt inn fyri hann, og Mikkjal flutti aftur á aftasta pláss- ið. Hetta skuldi verið gjørt nógv fyrr í dystinum, sjálvt um Kurt ikki hevði vant saman við liðnum hesar seinastu dagarnar undan dystinum. Hann varð innkallaður í evstu - * lotu. Jóannes var ikki forur fyri at geva ta trygd og tann aftasta skansa, hann annars plagar, og tí átti útskiftingin at verið farin fram áðrenn. At Ari varð skiftur út tíðliga í seinna hálvleiki, var í lagi, men hinvegin skuldi tann tá innskifti Jan Allan Miller havt byrjað inni. Kári stríddist væl á fremsta plássinum, men roynist best á miðj- uni, meðan Jan Allan í síðstuni hevur sýnt dygd- ir, ið avgjørt rættvísgera at hann byrjar inni í ein- um slíkum dysti. Fyri at venda aftur til Ara Thomassen, so virk- aði hann ikki so vælupp- lagdur, og í fleiri forum var hann ov seinur, tá byrgjast skuldi fyri inn- leggum í hegru síðu hjá norðurírum. Mikkjal spældi rímiliga væl í miðverjuni, men slesaði flestu málsperkini, samstundis sum hann eis- ini fleiri ferðir ikki vísti seg at vera eins ansin, og vit eru von at síggja hann. Betri næstu ferð Tummas Eli og Jan Dam royndust væl í verjuni, meðan Abraham, Torkil og Todi gjørdu tað gott á miðjuni. Fleiri ferðir helt Abraham bóltinum so leingi, at hinir funnu sær pláss, so teir kundu verða spældir. Torkil og Todi høvdu okkara størstu målkjans- ir, sum teir tó ikki kunnu sigast ringir fyri ikki at brúka betur, og báðir vóru teir eisini við í verjuspæl- inum. Allan stríddist eisini væl, og má sigast, at dómarin úr Finlandi ikki vísti dygdir, tá hann fyrst gav Allani gula kortið fyri eina avgjert milda eftir- takling, ið als ikki hevði tað uppá seg, ið Kingsley Black við Hollywood-ten- densum vildi gera hana til. Norðurírarnir peikaðu dómaranum á, hverjum hann skuldi geva gula kortið, ið hann annars ikki hevði vitað hverjum hann skuldi givið tað. Var gula kortið burtur- við, var reyða kortið tað ikki minni hol í hevdið, tá Allan Merkere og Gerry Taggart í jøvnum dysti lupu upp at skalla bóltin. Kundi Allan tikið armar- nar av sær í náttúrligum lopi upp eftir bóltinum, hevði alt sjálvandi sæð eðrvísi út, men hart kroystur av Taggart kom hann at nerta bóltin við arminum, og so helt finski dómarin, at nú mátti fimta málið koma av brotssparksblettinum. Maðurin í málinum, Nr. 168 — 13. september 1991 Jens Martin Knudsen, hevur avgjert staðið seg betur enn hann gjørdi mikukveldið, tá hann sjálvur mundi eiga tvey av norðurírsku málunum. Og tá aftasti maður ikki kann taka alt, er ikki so legið, at liðið tapir. Á tíðindafundinum eftir dystin viðgekk Jens Mart- in eisini, at hann átti sín part av skuldini fyri, at tað gekk, sum tað gekk: „Ég átti tvey av málun- um, so eg má bara sláa fast, at tá eg ikki fái hasar bóltarnar, so má tað bara ganga, sum tað gekk<. Hinvegin er eingin ivi um, at Jens Martin og hin- ir gera rættast í at gloyma handan dystin sum skjót- ast. Hóast krev um sigrar og javnleikir hanga yvir hevdunum á landsliðs- spælarunum, so er ikki at hugsa um tað. Farið nú fullkomuliga frigjørdir á vellin næstu ferð móti denum. Fylgið omanfyri nevndu upp- skrift, sum tit sjálvir hava gjørt, og fái á tann hátt eitt heiðurlift úrslit móti Danmark. Tað ber nevniliga væl til, at tað fer at ganga betur næstu ferð hj.