fríggjadagur 13. september 1991síða 15

vr. 168 13. september 1997 ——————vi€€diddddmmmmmmmmiimiiiiicc Páll Guðlaugsson: Tann fyrsta løtan må bara ikki kiksa indskrona: >Ég havi fult mínum spælarum, skulu nokk koma r og gera vart við okk- Vil hevdu kanska tað sjálvsálitið, sum Í fyri at vinna, men St ikki í, at spældu heimavelli, so vóru ið høvdu megu- nar at gera málini, kki bara teir«. var nakað av ti, liðsvenjarin, Páli lugsson, segði eftir tin mikukveldið ikki beinleiðis, so hann óbeinleiðis kriti- raður av summum fyri tt nú at hava brúkt Kára eynheim sum fremsta ann í álopinum, men tað elt Páll sjálvur ikki vera ina skeiva ella løgna av- gerð: „Kári striddist væl har frammi, og fleiri ferðir eydnaðist honum at vinna bóltin, halda uppá hann og spæla hann skilagott trá sær aftur, og við eitt sindur meiri hepni hevði tað havt givið nakað av særa. Somuleiðis helt Páll ikki, at tað gekk útyvir verjuinnandi partin, Kári lagar at taka lut í, at Todi var komin í hansara stað. »Todi rekti plássi á vinstra vongi væl, og tvær ferðir slapp hann leysur og var einsamallur líka við at fáa mála, segði Páll Guðlaugsson Og so beit hann eisini frá sær, samstundis sum hann vísti stóran sam- huga við spælarunum: „Ég haldi ikki, at tað tænir nekrum endamáli at leita eftir teimum nega- tivu tingunum við lands- liðnum, og eg haldi so av- gjørt heldur ikki, at tað loysir nakrar trupulleikar at skula finna ein synda- bukk, tá tað kanska ikki gongur so væla segði *Aindah hann. >Ég ætli mær so í hvussu er ikki at peika pressuni á nakran, sum hon so kann hanga út, tí úrslitið kanska ikki var tað besta«. Hann helt hinvegin, at tað í fleiri av førunum var opinlýst, at menninir við kjansunum ikki trúðu uppá tað her niðri í Lands- krona, tá teir skutu uppá mál, um ein skal saman- bera við, hvussu nógv bet- ur tað hevði verið, um Fer- oyar nú spældu á veru- ligum heimavelli. »Sjålvsålitid hevði verið nógv sterri, var tað heima í Feroyum, at hesin dyst- urin varð spældur«, segði hann. >Men tað kunnu vit so vísa komandi ár, tá vit spæla heima. Tá kunnu norðurírarnir koma haðar at royna seg, og fáa annað at siggja«. hj.