leygardagur 5. oktober 1991síða 2

ME sosigaley og OS Sør Samstarv vid Japan SAMSTARV millum føroying- ar og japanarar er nú aftur aktuelt. Ein japonsk sendi- nevnd hevur just vitjad i Før- oyum. Hon kannar møguleik- an fyri at fåa i lag eitt sam- starv á fiskivinnuøkinum. Japanar eru hugaðir fyri at sleppa at fiska svartkjaft her hjá okkum og framleiða su- rimi. Afturfyri skulu vit so fáa lut í tí nógvu teknisku vitan og know how teirra á økin- um. Talan er eisini um annað samstarv millum lítlu Føroyar og stóra Japan. HETTA er ikki fyrstu ferð, at tað verður tosað um sam- vinnu millum londini bæði. Áður hava verið gjørdar royndir, sum tó ongantíð førdu til nakað. Vit minnast teir mongu japanararnar, sum vóru í Føroyum fyri at kanna møguleikan at keypa skelja- djór og annan fisk. Fleiri før- oyskar sendinevndir vóru eis- ini í Japan og kannaðu teirra alivinnu. (0) ndaðið Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Miller TU - Fyritaksstjåri: Krisjan Dahl Ljósmyndari: Kalmar Lindenskov Jústinus Eidesgaard Blaðfólk: Randi Jacobsen - Tórfinn Smith | Útgevari Ólavur W. Høgnesen - Hilmar Jan Hansen P/t Sosiaturin Bustadur Uppseting: P/f Sosialurin Prent P4 Pressan 1981 Telefon Argjavegur 26 Postadressa: Postsmoga 76 Argir 110 Térshavn 11820 Telefax: 14720 Í DAG selja vit nakað av fiskavgrum til Japan, men tað er sera avmarkað. Hetta er spell, tí her er talan um ein av heimsins størstu fiska- marknaðum. Nú útflutningur okkara til amerikanska mark- naðin er minkaður so nógv seinastu árini, áttu vit at vent eyguni móti Japan og roynt at komið inn á tann marknað- in. Hetta krevur bæði pening og fyrireiking, og spurningur- in er nú, um vit ikki júst eiga at brúka hetta seinasta høvid — ,«panska ynskið at fiska svartkjaft — til at koma inn á teirra marknað við okkara fiskavørum. AT vit so eisini kunnu læra av japanarum, sum eru millum fremstu fiskivinnutjóðir i heiminum, eiga vit so heldur ikki at undirmeta týdningin av. Vit hava áður verið inni á tankanum um at loyva japan- arum at fiska á føroyskum gki eins væl og russum og ødrum tjóðum — um vit aftur- fyri kunnu fáa bæði know how og fáa atgongd til teirra marknað. Tað er tí gott at SÚ 7 hoyra, at landsstyrid er sinn- ad til at tosa vid japanar um samvinnu. Í HESUM tíðum hava vit brúk fyri øllum nýhugsanum og nýggjum initiativum. Sjálv- andi eiga vit ikki at taka av hvørjum tilboði og hverjum ynski uttan víðari, men vit kunnu heldur ikki læsa okk- um inni og bara líta á okkm sjálvar. Eisini vit hava brúk Besta liðið má vinna FM-heitið fyri innblástri uttanífrá. Her kemur so eisini spurningurin, um vit føroyingar skulu loyva útlendingum at gera iløgur í føroyskt vinnulív. Ynski hev- ur m.a. verið frammi frá út- lendingum um at seta kapital í føroyska alivinnu. Vit eiga at viga fyrimunir og vansar upp móti hvørjum gðrum. Og sama er við tí seinasta út- spælinum frá japanarum. Rok um Norðlýsið Satt rok hevur tikið seg upp um skrivingina í Norðlýsinum herfyri, tá blaðið kunngjørdi fyri øll- um norðoyingum og Fer- oya fólki annars, at ein av kempunum føroyskum vinnulivi og bankavirk semi, Olaf skuldi til Klaksvikar at fåa skil å Kjølbro-fyritøk una. Hesi tidindi — ella leysasøgur — vórðu seinni avsannað av bæði stjóran um í Feroya Banka, stjór- anum á Kjølbro og nevnd- arformanni tess. Í gjár hevur nevndin í Kjølbro opið bræv á oddagreins plássinum í Norðlýsinum, har hon ger vart við, at umredda grein í Norðlýs- inum í stóran mun var Olsen nú ósonn. Nevndin sr at greinin er sera óhóskandi fyri eitt lokalblað, hon er sleyg, sum bara kann skaða fyritekuna og stjóra hennara. Nevndin ynskir at fáa umbering frá blað- num Men Norðlý sið kemur ri umbering. Blaðið skrivar m.a.: erið »in« hjá leiðslu fe- lagsins í mong mong ár. Tað var tann tíð, tá allar deildir fingu boð um hverki at lýsa ella at prenta á Norðlýsinum og við tí varð tíðindaflutn- ingur eisini bannaður til lokala blaðið, sum n nú tekur synd í. u, at stóran part skuldini eigur leidsl- in sjálv um so er at onki hald er í okkara tíðind- um, men vit loyva okk- um at ivast storliga«. Ikki eiti á sum blaðið hevur skapt esing har norðuri. Hvat, ið passar ella ikki, so verður slík git- ing sjáldan spunnin burt- ur úr tí beru luft. Okkurt má vera um snakkið og hetta vil blaðið framvegis vera við. At tíðindi koma fram á henda hátt — sum leysatíðindi — skal so sanniliga ikki bara brigd- ast blaðnum ella fyri tað blødunum. Sjálvandi eiga upplýsingar at verða tjekkaðar og mál eftir- kannað, men ofta, tá blað hevur fatur í einum enda, — gjøgnum ein leka t.d. — so ber ikki til at fáa nakað váttað. Stóran part av skyldini eigur systemið, nevniliga sera afturlatna samfelag okkara, har fjal miðlarnir hava alt ov lítla atgongd til upplýsingar av almennum áhuga. Og her skulu vit enn einaferð minna landsins myndug- leikar á lógina um alment innlit. Vit bíða eftir henni. Hevåi hon verið í gildi, so sluppu vit kanska undan at skula fara inn gjøgnum bakdyrnar við gitingum. Ein skuldi trúð, at vit sum so lítið samfelag vóru meira opin, men gakk, tað er beint tverturímóti. Alt skal dyljast sum mans- morð. Bert nekur fá privi- ligerað við tagnarskyldu skulu kenna sannleikan. Pressan vil ikki bíða long- ur. Hon krevur tí at fáa at- gongd til upplýsingar, sum hava almennan á- huga. Sum ikki einaferð er tað aftur í ár soleiðis, at tað er á skrivaraborð- inum, at teir bestu dystirnir verða avgjørd- ir. Soleiðis sær ikki mætari út, enn at ein avgerð — tikin á skriv- araborði — skal avgera, hvor verður føroyskur meistari í fótbólti í morgin. At tað bert verður annadhvørt KÍ ella B36, er longu greitt, men um dystirnir í morgin ávikavist í Havn millum B36 og HB og í Gøtu millum GÍ og KÍ skulu avgera endaliga, hvagar gullið fer, ja, hvgr veit tað? Uttan at taka stóðu til, hvat er rætt ella rangi í karantenumál- inum, kann ein bert fáa fastsligið enn einaferð, at vantandi professio- nalisma í fótbóltssam- bandinum er í ferð við at køva allan góðan ítróttaranda, um brúkta framferðin gerst praksis framyvir. Tí er at vóna, at liðini uttanum skrivaraborðið nú sleppa at avgera meistaraheitið, so tað verður besta liðið, ið vinnur gullið í morgin!