leygardagur 5. oktober 1991síða 11

Síða 12 ST Orð: Hilmar Jan Vit hava øll somul hoyrt ta hvøssu røddina, sum uttan íhald til andadrátt ella nakað annað heldur seg gangandi i lurtit6linum: 2222 22: >Tað er mááááááál. Føroyar hava skor- að! Hetta er heilt ótrúliga fantastiskt, heilt fantastiskt!« Og so heldur hin líka so hvassa og títta røddin fram við einum eins væl valdum orðavali í teirri heilt ótrúligu ferdini: >Tað er heilt ótrú- ligt, tað vit síggja her, og nú fara allir spælararnir og teir seg í ein stór- an trunka, mitt her á vellinum. Hetta er fantastiskt!« {veira Jú, eingin ivast í, hvørjir menninir eru, sum bæði í landsdysti, landskapping- ardysti, kappróðri, svimj- ing og ødrum ítrótti við eru førir fyri at geva eina so góða mynd av tí, ið fer fram, at tey, ið ikki eru til Oar, KCNNa seg sum mitt r vil enntá vera vid, Wiðlurnar gerast nógvar ferðir meira spenn- nn tær í veruleik- Im eru, lá teir siga frá. lan er sjálvsagt um teir báðar Arge-brødurnar Magna og Jógvan, sum í avikavist 14 og 26 år hava verið úti við mikrofonini tá serligar hendingar á ítr- tarøkinum eru á skránni. Bæði hyggja og hoyra Kring Føroya land sita Ittan iva túsundvís ítróttar- ihugadir føroyingar, sum O ikki eru vanir at gang: il ítrótt, hyggja at dystum 'g tílíkum, men kortini ita akkurát, hvat er farið ram tá og tá, ti teir hava fylgt við tí útvarpinum. Soleiðis ber á ein hátt til at siga, at nógvir føroying- ar bert uppliva ítróttarligar hendingar gjøgnum tað, ÓR SAMRÓÐA VIÐ MAGNA OG JÓGVAN ARGE: Teir gera veruleikan meira spennandi Magni og Jógvan bera teimum í útvarpinum. Hvussu ofta sær ein ikki Iá Kári Reynheim stútaði bóltin í norðurírska netið í Belfast, misti Jógvan Arge málið, tá okkur tíðindablaðið eisini, at fólk fara at hyggja at fótbóltsdysti við einum lítlum lummalurti Nr. 184 — 5. oktober 1991 við sær, so tey kunnu vera vís í at fáa alt við, sum fer fram. Hóast áskoðarin sjálvur sær, hvat fer fram á vøll- inum, so vil hann fegin t í roddini knýti seg saman. Men síðani hevur hann verið spillfrískur í hálsinum. so sigast má, at rættur lekidómur var í hasum málinum Myndir: Kalmar eisini hoyra um tað sam- stundis. Heilt givið nakað, ið ger, at fólk nógvar ferðir betur fáa tað við, sum hendir. Og tað kann bara vera gott, tå tað er tað, tey vilja. Fyrstu ferð á jóanssku i 1965 Men hver er so søgan um hesar báðar merkis- verdu bróður, sum hvørt mansbarn á Føroya landi »kennir«? »Min fyrsta fótbóltsdyst varpaði eg út á jóansgku í 1965, og minnist eg, at tað var ógvuliga keðiligt veð- ur, og eg fekk alt beint frammaná,< sigur Jógvan. »Tad vóru TB og B36, ið spældu, og eg var júst fylt- ur 18. Hvussu dysturin endaði, minnist eg ikki, men tað var so fyrstu ferð, eg skuldi varpa ein dyst út.< Av sonnum ein elddóp- ur, tá hugsað verður um, at tað aloftast eru sterkar kenslur millum áskoðar- arnar, tá talan er um slíkar stevnudysur, ið gjarna fyrr vóru ársins dystur< á staðnum. Jógvan heldur, at serliga orsøkin til, at teir og eisini pápin Niels Juel Arge hava varpað so nógv út, er at tað altíð hevur verið áhugi fyri ítrótti hjá teimum. >Bæði kappróður og fót- bóltur hava ligið framma- laga, og tað, at vit búðu so nær Gundadali gjørdi eis- ini sitt til, at ein var nógv har uppi og eisini spældi nógv sjálvur tey yngru ár- ini,< Sigur Jógvan. Niels Juel sat klárur undir liðini á Magna Fyrstu ferð Magni skuldi royna seg, var í Gundadali í 1976, og var hann tá bert 17 ára gamal. >Ég minnist, at hetta var ein dystur millum B36 og TB, og at gamli sat undir liðini á mær,< greiðir Magni frá. >Hann kanska vildi vera klárur, um tað skuldi kiksa, men tí slapp hann undan, so byrjanin var bara ikki so galin.«