leygardagur 5. oktober 1991síða 12

Nr. 184 — 5. oktober 1991 Hendan fyrsta dystin varpaði Magni ikki út alla tíðina, tí samstundis vóru eisini aðrir dystir kring landið á skránni, so hann fekk hvílt seg inn ímillum. >Men at varpa ein heilan dyst, er ikki bara sum at siga tað, og tá er ein rætti- liga móður aftaná. At tosa — stórt sæð uttan íhald — í 90 minuttir kann vera sera mødsamt.« 9-0 var ikki stuttligt Magni greiðir frá, at tað tó langt frá altíð er so stuttligt at varpa út: >Miðskeiðis í 80'unum var landsliðið og spældi dyst í Kópavági móti ís- lendingum, og tá gekk ikki so væl. Okkara menn taptu 9-0,< sigur hann. >Tá var einki serliga stuttligt at skula siga frá, meðan mál- ini bara skolaðu inn. Eg minnist, hvussu tann ísl- endski ljóðmaðurin hugdi uppá meg við djúpari sam- kenslu og følandi eygum, meðan regnið oysti niður, og tað næstan ikki bar til at standa. Aftaná tann dystin skrivaði íslendska pressan, at verjan sprakk og alt lak inn.< Men nú er eitt sindur ødrvisi, og Magni kann ikki lata vera við at nevna minniliga dystin í Lands- krona móti Eysturríki, tá Føroyar vunnu 1-0. >Tað var heilt fantast- iskt, og tað sama í ítróttar- parkini í Keypmannahavn ein mánað aftaná, har tað fr Magni Arge: »Dysturin i fjór millum KÍ og MB i Klaksvík var nakað heilt fyri seg. Eg gav i hålv- leikinum Jógvani bróðuri boð um, at hann helst mátti vera oftari inni, tí her var dysturin avgjørd- ur. Stødan var jú 4-0 til MB. Men so komu klaks- víkingar í gongd, og mál fyri mál otaðu teir seg inn á mið,. ar, so endin var, at KI vann 5-3. Tað, sum eisini var stuttligt, var at nógv fólk rýmdi í hálvleikinum, men sum seinni hálvleikur leið, mundu tey fáa brell av tí, tey hoyrdu í útvarpinum, tí tá avtornaði var aftur fult av spentum klaksvík- ingum kring vøllin.« var ein ótrúligur stemning- ur vid øllum hasum fólk- inum (38.500 åskodarar, blåm.), sum har var komið at hyggja at.« Bangin fyri Sorli Jógvan kann sum vituligt er venda sær uppaftur longur aftur í tíðina við sínum 26 árum sum útvarpari, og hevur hann eisini hug at nevna ein dyst í Íslandi, sum tio fekk annað úrslit enn 9-0 til íslendingar. >Tað var í 1967, at landsliðið fyrstu ferð skuldi meta íslendingum eftir tað stóra 10-0 tapið í 1962, og satt at siga, so var eg eitt sindur bangin fyri einum sorli aftur hesa- ferð,< sigur Jógvan. >Men tað skuldi vísa seg, at før- oyingarnir kempaðu væl og enntá komu á odda í dystinum, tá John Sigurð úr KI skjeyt mál til 1-0. Og hóast íslendingar fingu tvey mál og vunnu 2-1, so var hetta eitt øgiliga gott úrslit tá, og er tað enn.« Jógvan vil eisini fegin greiða frá tiltiknu hond- bóltsferðini í 1976, tá hondbóltslandsliðið niðri í Portugal fekk fleiri ótrú- liga góð úrslit. Hann sigur, at hyrurin í Føroyum eftir teir dystirnar minti nógv um tað, sum var eftir eitt nú Landskrona-dystin móti Eysturríki. >Ta ferðina vóru tað spælarar sum Kári Mort- ensen, Hanus Joensen, Finnur Helmsdal, Eyðfinn Egholm, Kristin Johansen og eg haldi eisini Sverri Jacobsen, ið mannaðu liðið,< sigur Jógvan. >Teir vunnu fleiri dystir, og tað, sum varð tapt, var við einum máli og soleiðis móti fleiri av teimum tjóðunum, sum tá vórðu roknaðar fyri nakað veruliga stórt í altjóða hondbólti.< Fýra mans frá útvarp- inum við í Miinchen Tá olympisku leikirnir vóru í Miinchen í 1972 var útvarpið við. Ikki færri enn fýra mans fóru avstað — tveir teknikarar og so Niels Juel og Jógvan. »Einki sjónvarp var at siggja i Føroyum tå, so ti var hetta einasti møguleiki hjå føroyingum at fylgja við i, hvat fyrifórst har. Vit løgdu serliga dent á at dekk alt tað, sum hevði við Norðurlond at gera, men tað kom eisini meira enn so fyri, at vit varpaðu út frá gðrum, millum annað hondbóltsfinalan millum Jugoslavia og Rumenia var á skránni. Hetta vóru tey bestu liðini í heiminum tá,< minnist Jógvan. > Vit vóru serliga til stað- ar, tá talan var um svimj- ing, fótbólt og hondbólt, men eisini ítróttargreinar sum flogbóltur og boksing vóru við í tí, vit sendu heim til Føroya. Tilsam- ans høvdu vit 60 beinlei- dis senditimar í teir fjúrtan dagarnar.< »Og so var tað ikki minst keðiliga hendingin, tá ísraelska bygdin varð álopin av terroristum, sum gjørdi, at vit har vóru mitt í eldinum heilt bókstavi- liga,< sigur Jógvan. Ferðin í Norðurírlandi tann besta higartil Hóast Arge-brødurnir uttan hóvasták kunnu leita aftur til ymsar hendingar, ið fólk eisini minnast aftur og kenna frá útvarpingini, hevur ikki minst hetta síðsta árið sett seg fast. »EM-kappingini hevur givið okkum nógvar góðar upplivingar, og úrslitini hava eisini sum heild verið heilt ótrúliga góð,< sigur Magni. >Serliga haldi eg ferðin til Norðurírlands, sum varð krýnd við tí frá- líka 1-1 javnleikinum í Belfast, var góð.< Ur Belfast sendu Arge- brødumir alla somlu tíðina frá landsliðshópinum, um- framt at teir eisini fingust við aktuellu politisku stød- una har niðri. Millum ann- að høvdu teir okkurt úr norðurírska tinginum, sum ætlanin er at endurreisa. »Eg haldi, at tað var so spennandi at vitja eitt av okkara nærmastu granna- londum, sum tó var heilt gørvísi, enn tað eitt nú er her heima hjá okkum,< sigur Magni. »Føroyar hava skor...Xzcmíð...rað< Tað, sum flestu lurtarar óivað minnast aftur á frá dystinum og ferðini hjá Arge-brødrunum í Norð- urírlandi, var útvarpingin í sambandi við føroyska málið, sum Kári Reynheim gjørdi í seinna hálvleiki. Jógvan Arge hevði orð- ið, tá málið kom, men hann kom bert hálvur gjøgnum semingin, áðrenn Magni mátti yvirtaka, so lurtararnir kundu hoyra, hvat veruliga fyrifórst. Men hvat var tað so, sum hendi, tá Jógvan misti málið og ljóðaði, sum hann var um at kvalast? >Ég veit ikki sjálvur veruliga, hvat tað var, sum hndi, men eg haldi, at eg fyrst má greiða frá forsøg- uni, sum byrjaði við, at eg í eitt hálvt ár hevði sjúkur í hálsinum. Tað vóru onkrar knýtingar í sjálvari røddini, sum ikki vildu fara burtur. Og undan dystinum var hjá hálsalæknanum, men hann segði seg ikki síggja nakað, hvat orsgkin so kundi vera til hetta,< sigur Jógvan. >Tá so hatta málið kom, fekk eg púra propp, og alt knýttist saman, so eg ikki fekk orðið upp í teirri løt- uni, men so var yvirstaðið, og eg kundi halda fram. Síðani havi eg verið spill- Jógvan Arge: >Nógvir av dystunum í 1. deild í ár have verið sera góðir, men eg haldi 8-2 dysturin millum HB og B36 ber prísin. Ein so stórur HB- sigur kom óvæntaður, so tað forslerdi, og eg má siga, at tað var sera stuttligt at síggja, sjálvt um eg væl skilji, at tað ikki mundi vera so stutt- ligt hjá teimum B36-við- haldsfólkunum, sum vóru í Gundadali og hugdu.« Síða 13 friskur i hålsinum, so hatta målid hjå Kåra var tann reini leikidómur fyri min háls,< er nidurstødan hjá Jógvani, sum saman við bróðrinum aftur hetta komandi vikuskiftid skal varpa út toppdystirnar í 1 deild. Gera veruleikan meira spennandi Talan er sjálvsagt um endaspurtin millum KÍ og B36 um FM-gullið. At annar teirra verður í Havn og hin í Gøtu liggur púra fast. Men hvør av teimum verdur hvar, skulu vit ikki avdúka her. Tann spenningin skal lesarin eisini eiga í dag og hálvan morgindagin. Í byrjanina av hesi grein varð nevnt, at onkur vil vera við, at Arge- bróðurnir vidhvørt eru so Oførir við mikrofonini, at teir enntá gera eitt nú dystirnar nógv meira spennandi, enn veruleikin er. Um so er, ber óivað væl til at togast aftur og fram um, men í hvussu er man fåur ivast i, at teir hvørja ferð »spæla ein góðan dyst<, og skuldi tað, ið fer fram inni á vøllinum ikki svara til tað, ein væntar sær, er eingin grund at vera bangin fyri at Arge- brødurnir í búrinum ikki geva seg fult út, tá á stendur...