mikudagur 16. oktober 1991síða 2
‹ fyrra síða allar 16 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
ind
Útlærdir til
arbeiðsloysi
SOLEIÐIS ljóðaði yvirskrift á
forsíðu Sosialsins í gjár.
Henda skelkandi gerandis-
søgan snýr seg um, at tað
bert eru hendinga lærlingar,
sum fáa sítt sveinaprógv, ið
kunnu rokna við at fáa ar-
beiði. Í morgin taka nýggir el-
lærlingar sveinaprógv á Tekn-
iska Skúla í Havn. Hóast teir
hava verið í læru í samfull
fýra ár, stendur bert heilt fá-
um av teimum arbeiði í boði.
HETTA tykist vera gongdin í
dag og snýr tað seg neyvan
bert um el-lærlingar. Stødan
hjá lærlingum sum heild er
ring, nú so fá arbeiðspláss
kunnu taka ímóti teimum.
Hetta ger so eisini, at til
gongdin til handverkaralæru
er minkandi. Eisini eru tað
færri arbeiðspláss, sum seta
seg før fyri at hava lærlingar.
So talan er í veruleikanum
um skrúvuna uttan enda.
NÓGV verður skrivað og tos-
Dimma og olja
Ábyrgdarbisðstjóri: Jan Miller
at veruligar kanningar av
Jjústrus Eidesgaard
ad um vaksandi arbeidsloysi i
Føroyum. Men merkiliga litid
fåa vit at vita um støduna
millum tey ungu. Og tad er 6-
heppið, ti tað eru júst teimum
ungu, vit eiga at vísa ans í
hesum truplu tíðunum. Sam-
felag okkara hevur ikki ráð til
at missa komandi árgangir av
ungfólki, hvørki so ella so.
Detta hesir niðurímillum,
kemur tað okkum so dyggi-
liga aftur um brekku. Vit ger-
ast tá eitt gamlamannasam-
felag. sum ikki hevur sett
nakað við — at taka um end-
an og føra samfelagið víðari.
TAÐ er sum at nógvir av okk-
ara politikarum als ikki hava
gjørt sær greitt, hvussu álvar-
samur júst hesin spurningur-
in er: at yngra ættarliðið verð-
ur slept upp á fjall. Vit eiga
sjálvandi at brúka skúlaskip-
anina fult út, soleiðis at tey
ungu, sum ikki sleppa í læru
ella fáa arbeiði, hava onnur al-
ternativ. Men tað nyttar so
heldur ikki bara at sleppa øll-
um inn um skúlagátt og so
halda væl til standa. Skúli og
nátúrligi samgongu-
Blaðfólk: Randi Jacobsen - Tórfinn Smith
Ólevur VE. Hagnasson - Hinar Jan Hansen
Útgevari: P/f Sosialurin
Uppseting: P/t Sosiakurin
Prent: P4 Prossen 1961 Telefon:
útbúgving er bert ein loysn i
hesum arbeiðsloysistíðum.
Vit kunnu rætt og slætt ikki
vera øll arbeiðsplássini fyri
uttan.
TAÐ eru sjálvandi ikki bara
lærlingarnir, sum eru illa fyri.
Men ikki minst teir merkja
skjótt sviðan, tå stødan er
ring i samfelagnum. Stødan
hjå teimum er nevniliga tætt
tengd at støduni og gongdini
i samfelagnum. So skjótt
landið skúvar blussið niður,
so rakar tað lærlingarnar.
Færri fáa lærlingapláss, til-
gongdin minkar og enn færri
fáa arbeiði, tá teir eru liðugt
útlærdir. Eftir standa skúlar-
nir við so fáum næmingum,
at spurningurin er um teir
kunnu halda fram. Soleiðis er
vandi fyri, at alt korthúsið
rapar.
FYRI at forða fyri, at ikki alt
korthúsið rapar, hevur lands-
stýrið lagt uppskot fyri tingið
um miðnámsútbúgvingar.
M.a. hevur landsstýriskvinn-
an í skúlamálum strongt
Men sjálvandi skulu vit
Sústaður: Argi 2
Postadressa: Postsmoge 76
119 Tórshavn
14720
Argir
11820 Tøletax:
harðliga á at fáa hetta málið
til umrødu, soleiðis at nakað
ítgkiligt kann gerast fyri tey
mongu — serliga millum 16
og 19 ár. Álit og tilmæli er
gjørt og kemur hetta til aðal-
umrødu á Føroya løgtingi í
næstum.
TAD er at fegnast um, at
landsstyriskvinnan metir mål-
id so mikið ålvarsamt, at hon
hevur biðið um at fáa tað út
til aðalorðaskifti á tingi. Hetta
er nevniliga nakað, sum allir
flokkar á tingi, uttan mun til
hver situr í samgongu og and-
stóðu, mugu taka støðu til.
Allir tingmenn mugu seta seg
á tonkibonkin og finna fram
til egnaðar loysnir, sum
kunnu tryggja okkara kom-
andi ættarliðum livimøguleik-
ar í hesum landi. Her kann
eitt orðaskifti um miðnáms-
útbúgvingarnar verða ein
sera týðandi byrjan. Vit bíða
spent eftir hesum orðaskifti,
og vænta at allir — ALLIR —
tingmenn hava okkurt gott
upp á hjartað.
Í oddagrein í Dimmalætt-
ing - sum forrestin hesa-
ferð er á donskum -
verður nomid við
spurningin um komandi
oljuvinnu her á landi.
Blaðið fýlist harðliga á, at
sokallaðir tjóðskap-
arpolitikarar forða fyri, at
nakað kann henda í næstu
framtíð. Her verður sipað
til kravið um ognarrættin
til undirgrundina. Blaðið
skrivar ma.:
"Det synes ikke at
være mulighed i over-
skuelig fremtid at få
konstateret om der fin-
des olierigdomme i fæ-
røsk territorium. Og det
skyldes fortinsvis vore
politikere på den såkaldt
nationalistiske fløj, der
vil gabe over det hele og
forplumrer sagen med
mere eller minde r2le-
vante krav, bl.a om
ejendomsret til under-
grunden" skrivar blaðið
Dimmalætting skrivar
víðari, at henda
nd er orsøkin ui
olju- og gassrikidømi í
havbotninum ikki enn eru
komnar í gongd. Hetta er
so eisini nakað, sum
føroyingar ikki eru førir
fyri at gera einsamallir og
serliga ikki undir leiðslu
av umrøddu flokkum,
sum hava ført landið út i
figgjarligt Oføri verður
skrivad.
Tað finnast uttan iva
tey javnaðarfólk, sum
fegin sóu eina samgongu
við sambandið. So hevur
tað altíð verið og fer helst
framvegis at vera. Men
ein veruleiki er tað eisini,
at hesi fækkast. Og tey,
sum hava verið í iva, men
sum nú hava verið so
heppin at lesa oddagreini-
rnar í Dimmalætting og
úttalilsini hjá fleiri av
sambandsoddamonnunum
í seinastuni, hava helst
skift meining. Tí soleiðis
sambandið við
Dimmuni á odda niðurger
alt tað, sum
so er Eingin 1Vi um, at
ambandið er ikki
sum
førovskt er,
partnarin hjå javnadar-
fólki longur. Hóast
tíðirnar eru ringar, hóast
vit kunnu keglast um,
hvør hevur skyldina fyri
hetta og hatta, so mugu
vit royna at varðveita
trúnna á okkum sjálvi.
Tað nyttar ikki í ringum
tíðum at blaka alla
sjálvsvirðing og sjálv-
bjargisanda fyri dyr og
bara amast uppat dønum,
EF og gðrum, sum nú
sambandsmenn ganga so
nógv uppí. Vit mugu vera
okkum sjálvi og læra av
okkara mistøkum. Gjørd
mistøk og skeivur polit-
ikkur kann ikki vera or-
søkin til at sleppa alla
trúgv á egna megi og
virði. Men hetta tykist so
at vera lyndi hjá mongum
sambandsmanni.
Vit skulu sjálvandi hava
avgerandi orðið yvir
okkara undirgrund,
áðrenn vit lata gðrum
rættindi. Hetta er eitt sera
týðandi mál, sum vit
skulu hava uppá pláss.
arbeiða skjótt og miðvíst,
og tað er at vóna, at
núverandi løgmadur, sum
hevur sett sær fyri at loysa
hetta stóra málið, fer at
hava eydnuna við sær.
Aftaná hasa oddagreinina
í Dimmu vita vit, at hetta
málið hevði ikki verið
loyst í samgongu við
sambandið. Og sama
kunnu vit siga um onnur
týðandi mál, eitt nú sjálv-
stýrislógina. Við hesum
tónalagnum og hesi
stødutakan í Dimmu ferð
eftir ferð megu vit spyrja:
Gud viti, hvat varð komið
burtur úr einum
samarbeiði millum
javnaðarflokkin og
sambandið, um hesir
høvdu skipað landsstýrið!
Formaður sambandsfloks-
ins segði tað so greitt
undir samráðingunum.
Tað skuldi rekast
borgarligur
sambandspoltikkur í
Tinganesi. Og harvið úti-
lokaði hann sambandið
frá at fáa nakað at siga.
i Dimmu
Saman við hinum blød-
unum og fjølmidlunum,
hevur Dimmalætting
eisini dúgliga verið úti um
seg í málinum um rokn-
skaparleiðaran á Tekniska
Skúla í Havn, sum fekk
sekkin — so seint sum
týsdagin var ein
»avleggari« á forsíðuni,
har stjórin á Teknsika
Skúla í Havn verður um-
røddur í sambandi við, at
hann komandi summar
nær pensiónsaldur.
Hetta er í sær sjálvum
ikki ngkur sensatión, og
hetta kann ein og hvør
sjálvsagt skriva um, sum
hevur hug.
Tað, sum ein hinvegin
leggur til merkis, er at tað
er B. sum stendur undir
greinini. Sami bókstavur,
sum hevur staðið undir
samfullum teimum grein-
um, Dimmalætting hevur
havt í blaðnum um rokn-
skaparleiðaran og stjóran
á Tekniska Skúla.
Lesarar blaðsins halda
helst, at hetta bara er eitt
blaðfólk, ið er sera dugna-
ligt at seta seg inn í tey
ymsu persónligu viður-
skiftini í hesum >tekn-
isku« søgunum.
So er kortini ikki! Tá bók-
stavurin B. stendur undir
greinum i sambands-
blaðnum, er tað eingin
annar enn kona roknskap-
arleiðarans, ið hevur
skrivað. So er ikki so
løgid, at júst Dimma-
lætting kann kenna eitt
slíkt mál út í æsir.
Hinvegin má sigast, at
harmiligt er, at blaðstjóri
Dimmalættingar ikki er
dugnaligari at lúka enn so,
at hann letur óheft skriva
um slík kensluborin mál,
sum eitt uppsagnarmál vil
vera. Tann gløggi lesarin
man í hvussu er nú duga
at siga sær sjálvum, at
hann má venda tí fleiri
ferðir, ið hann lesir í
Dimmalætting, tí hvør
veit, um tað ikki eru part-
arnir sjålvir, ið skriva øll
tíðindini í Dimmalætting.