leygardagur 19. oktober 1991síða 19

DA I IL — 5 Síða 20 Lagt til rættis: Oddbjørg Poulsen Sálmi 23 - (2) Klipti tå »Sådid« út síðstu ferð? Her fært tú rest- ina av sálminum. Nú kanst tú klippa, lita og líma allan sálmin. N E = | eg so skal ganga í deyðskuggans ilt tí keppur tín eg Ottist eg einki tin teir ugga meg. Tu FÁ fyri mær beint fyri eygum fígginda mína. Tú salvar olju tað rennur út av mítt við — mínum einki uttan gott og náði skal fylgja mær, allar dagar eg livi og eg skal búgva í Harrans allar ævir. Dreingjasúkkla til sølu 24" hjól, 3 gear, hond- og fótbremsa. Hóskar til 8— 11 ára gamlan drong. Prís- ur 1.400,- krónur. Tif. 15310 Nr. 194 — 19. oktober 199 7 Viðmerking til politiska viðmerking hjá Súsonnu Holm „Frank Davidsen konklu- derar, at Vágoyggin ikki er við á Feroyakortinum +longur — gloymd. Hon er “gloymd í samferðslu- "samanhangi, i skúlasam- anhangi — ídnaðurin i oynni er ikki kappingar- førur vid restina av land- inum, av ti einføldu orsøk at teir ofta mugu bíða so leingi á Oyragjogv«. Soleiðis byrjar Súsanna Holm sína politisku við- merking til grein, ið undir- ritaði hevði herfyri í sam- bandi við viðgerðina av fíggjarlógini. Síðani hug- leiðir hon um hvussu nógv tað er broytt í Vágum síð- an hann fyri 30 árum sigldi við Vesturleið til Sam fór í sigling í sam- bandi við samanbinding av oyggjarvegnum, væl- skipaðar bygdir, vega- gerðir, stór arbeiðspláss, flogvøll, skúlar, eitt eftir fólkatalinum stórt ellis- heim osfr. Gullkornið kemur til seinast í hesi viðmerking, tá hon í sambandi við bíði- reðina á Oyragjógv setir uppskot fram, soleiðis at skipað verður fyri plássbí- legging á Sam, tí tað er vanligt alla aðrastaðni. Hetta uppskot vísir okkunt hvussu veruleika- fjart kjakið um ferðasam- bandið um Vestmanna- sund er vorðið. Taka vit t.d. viðurskift- ini hjá teimum ferðandi á Oyragjógv í gjár, týsdag- in 15/10-91, so vóru tað bilar á veg suðureftir, sum komu á Oyragjógv kl. 15.00, men ikki fyrrenn kl. 18.00 eydnaðist at vera í Vestmanna. Og fyri at hetta kundi lata seg gera, var neyðugt hjá manning- . ini at sigla uttan um ferða- ætlanina. Nú er tað komið so langt, at reddir hava verið frammi um at leggja upp- skot fyri tingið at steðga ellum ætlanum um fast samband Vágar-Streym- oy. Í hugaheiminum er høgt til loft og vitt til veggja og í ti sambandinum hevði tað verið áhugavert at vit- að, hvat eysturoyingar, norðoyingar og fyri so vítt eisini streymoyingar hevdu sagt til at eg setti uppskot fram um at steðga allari ferðslu um brúnna við Streymin og hví ikki eisini tikið Dúgv- una úr Skálafjarðarsigl- ingini. So kundi Sunda- ferjan so passandi rekt hesa rutu. Kann vera, at fólk halda hetta er heilaspuni, men álvaratos, hvat hevdu Havsbrún, flakavirkini, ídnaðarvirkini, alibrúkini ella rættari sagt, leiðslur- nar á hesum virkjum í Eysturoynni, sagt, um samferðsluviðurskiftini hevdu verið so ótolandi sum tey, vágafólk hava verið noydd at livað við. Tá tímatalið hjá Dúgv- uni varð skert heryri, var alt á gosi, onkur tingmað- ur tók so rívan til, at tað var ein vanlukka fyri eysturoyingar. Tá vit so samstundis vita, at Eysturoyggin er samanbundin við megin- ekið eins og vegasam- bandið er gott, so standa vágafólk spyrjandi og ikki sert ørkymlad yvir fyri ti ágangi, sum í letuni fer fram í sambandi við sam- anbinding av Vágoy og Streymoy. Og tað, sum ein serliga leggur til merkis er, at ágangurin er harðastur fra fólki, sum býr í mið- staðargkinum, meðan sandoyingar og suðuroy- ingar eru meira varnir. Helst kemur hetta av, at tey betur duga at meta um hesi viðurskifti, enn tey í midstadarøkinum. Tá Súsanna Holm aftan á at hava reksað all ar- beiðsplássini, ídnaðar- virkini v.m. í Vágum upp, sigur hon: »Ålvaratos, tit síggja ikki út til at líða nakra neyð<É. Til tað er at siga, at tað velst um hvat eygað sær, ella hvat eygað vil síggja. Tað í sjálvum sær, at vit hava virki, sum skapa ar- beiði, er ein fyritreyt fyri at Vágoyggin skal menn- ast. Hava vit einki at bjóða okkara ungdómi, so hann kann steðast her í oynni, ja, so flytur tað unga fólkið burtur. Tí er tað sera umráð- andi, at hesi virki fáa so góðar umsteður at arbeiða undir sum yvirhøvur gjør- ligt. Og ikki minni avgerandi er tað, at tann ungdómur, sum hevur útbúgvið seg, kann koma aftur í oynna við síni vitan og menna ta oyggj, sum hann hevur havt tilknýti til. Sjálvsagt taki eg undir við, at norðstreymoyingar fáa eitt ellisheim, men at tvinna tað upp í málið um samanbinding av Vág- oynni við megingkið, er eitt sindur við síðuna av. »Vit hava stutt og greitt ikki ráð til hesa ílegu nú<, sigur Súsanna Holm. Í hesum ferinum er tað ein spurningur, um Vág- oyggin hevur ráð til at vera eftirbátur á sam- ferðslugkinum og hvenn buskaparligan tydning tad kemur at hava at Våg- oyggin verður saman- bundin við meginøkid. Sjálvur ivist eg ikki í, at tað eisini kemur at gagna megingkinum, tá saman- bindingin vónandi innan alt ov leingi verður veru- leiki. T.d. samarbeiðið ímill- um Skipasmiðjuna Feroy- ar og J.K. Joensen og Son- ur kann fara at fáa stóran týdning fyri eina rúgvu av arbeiðsplássum, bæði í. Vágum og í meginøkinum. Í heila tikið vil vinnulív- ið í Vágum í stóran mun koma at samarbeiða við vinnulívið í megingkinum. Beinleiðis ferðsla uttan trupulleikar verður við flogvellin alt samdegurið. At handilslívið í mið- stadarøkinum eisini fær ágóða av hesum, ivist eg heldur ikki í. Nú fáa vit so at síggja, hvat úrslit kostnaðarmet- ingin kemur til, og hvat kanningarnar koma at vísa, um hvat tað kemur at hava at siga búskapar- liga, um Vágoyggin og Streymoyggin verða sam- anbundnar. Frank Davidsen Friður um deyðan mann Tað var ikki sert legin skriving, Sosialurin (Jústenes) í gjár 17/10 hevði um vanlukkuna í Mykinesi. Blaðviðgerðin av tí, ið skal vera farið fram, gevur okkum ta fatan, at alt hendi av ósketni og berum kleyvarskapi. Siðvenja hevur verið í Feroyum — at lata frið vera um deyðan mann. So- statt var henda skriving bæði óneyðug og sera óhóskandi — fyri ikki at siga ótespilig. Harafturat lata tit hesa >viðgerða fara fram meðan menn enn standa undir beru, og meðan framvegis verður leitað eftir hinum seinasta — ið sum kunnugt er gam- al starvsfelagi tykkara á Sosialinum. Hann, sum í slíkum feri ikki roynir at ugga og lætta, ella vera við tí góða orðinum, eigur í hvussu er at duga sær eitt — og tað er at tiga. Skriving sum henda tænir so ongum ødrum endamáli enn at leggja stein oman á byrði — gera sorgina enn tyngri fyri tey eftirsitandi — og tað er ikki neyðugt. Um ein framvegis skal hava virðing fyri blaðnum (Tíðindablaðnum Sosialin- um) eiga tit at veita teim- um eftirsitandi eina treytaleysa umbering — sjálvt um sera lítil uggi er í tí. RÓKUR. 4 þ Storno --tín trygd fyri góðsku! „að Michelsen Handan á 6, Tórshavn tlf. 1.4414 — fax 1.8045